Tibetan
ལས། ད་ལྟ་བསྟན་པ་ནུབ་པ་ལ་ཉེ་བ་འདི་ལྟ་བུའི་དུས་སུ་ཉིན་ཞག་གཅིག་གི་བར་དུ་བསླབ་གཞི་གཅིག་ཙམ་ཞིག་བསྲུངས་པ་ཕན་ཡོན་ཆེ་བར་གསུངས་ཏེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་དུ། ། དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཟས་དང་སྐོམ་རྣམས་དང༌། ། གདུགས་དང་བ་དན་མར་མེའི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རིམ་གྲོ་བྱས། ། གང་ཞིག་དམ་ཆོས་རབ་ཏུ་འཇིག་པ་དང༌། ། བདེ་གཤེགས་བསྟན་པ་འགག་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ། ། ཉིན་མཚན་དུ་ནི་བསླབ་པ་གཅིག་སྤྱོད་པ། ། བསོད་ནམས་འདི་ནི་དེ་བས་ཁྱད་པར་འཕགས། ། ཞེས་གསུངས་པས་ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་བསླབ་པ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། འདིར་འཕྲོས་དོན་དུ་ཐེག་དམན་སོ་སོ་ཐར་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཅུང་ཟད་སྨོས་ན། སྤྱིར་ཆོས་འདུལ་གྱི་བརྗོད་བྱ་ཐམས་ཅད་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱིས། དགེ་འདུན་བསྡུ་བ་དང༌། ལེགས་པར་བསྡུ་བ་དང༌། བསྡུས་པ་རྣམས་ཅི་བདེར་བྱ་བ་དང༌། མ་འོངས་པ་གཞན་དག་བདེ་བར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང་བཞིར་འདུས་པར་གསུངས་པའི། དང་པོ་ནི། འཁོར་རྣམ་བཞི་དད་པས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་སྔོན་དང་ད་ལྟར་གྱི་ཆོ་གས་བསྙེན་པར་རྫོགས། གཉིས་པ་ནི། བསླབ་པ་ཇི་ལྟར་འཆའ་བ། འཆའ་བའི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་གཞི་དང་བཅས། ངེས་པར་འབྱུང་(༤༩ན)བ་དང་བཅས། སྟོན་པ་དང་བཅས། བརྟུལ་བ་དང༌། ཆོ་འཕྲུལ་དང་བཅས་པས་ཆོས་སྟོན། གསུམ་པ་ལ་ལྔའི། དང་པོ་ཡོ་བྱད་རྐྱེན་དུ་འབབ་པ་བསྟེན་པ་ནི། ལོག་འཚོ་སྤངས་ཤིང་ཆོས་དང་མཐུན་པའི་རྙེད་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་དུས་རུང་ཐུན་ཚོད་དུ་རུང་བ་ཞག་བདུན་པ་འཚོ་བཅངས་ཀྱི་སྨན་བཞི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཟས། འཚོ་མཁོ་ལྷག་པའི་ཡོ་བྱད་ཕྲན་ཚེགས་བཅས་པའི་གོས་བཞི། འཚོ་བ་དང་མཁོ་བའི་སྣོད་སྤྱད། དགེ་འདུན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དང་གང་ཟག་གི་ཁང་པ་ཤིང་དྲུང་ཁྲི་དང་མལ་ཆ་ལ་སོགས་པ་གནས་དང་གནས་མལ་ལ་ལྟུང་བས་མ་གོས་པར་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལོངས་སྤྱད། གཉིས་པ་ཆོས་དང་མི་མཐུན་པའི་གང་ཟག་ཚར་བཅད་པ་ནི། ཕམ་པ་གསོར་མི་རུང་བ་གཞན་དུ་བསྐྲད། དེ་ལས་གཞན་པ་ནན་ཏུར་གྱི་ལས་ཀྱིས་བྱ་བ་ངན་པ་འཕྲོ་གཅོད་པ་དང༌། གླེང་དྲན་གྱིས་ཕྱིར་བཅོས་སུ་གཞུག་ཅིང་རྩོད་པ་ལ་ཞི་བྱེད་ཀྱིས་གཞིལ། གསུམ་པ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་པ་སེལ་བ་ནི། འགྱོད་པའི་ཚུལ་ལྔ། བག་ཡོད་པའི་སྐབས་ལྔ། འགྱོད་པ་སེལ་བའི་ཆོས་ལྔ་
Chinese
故此，在当今教法濒临隐没的时代，宣说守护哪怕一日一夜的一条学处，功德利益极大。 《定自在王经》中说： 恒河沙数劫之中， 以清净心供饮食， 宝盖幡幢酥油灯， 供养亿万诸佛陀。 然若有人于正法， 善逝教法将灭时， 昼夜受持一学处， 其福德胜于前者。 如此所说，故欲解脱者当精勤于学处。 在此，顺带阐述一下小乘别解脱道的次第：总而言之，所有律藏所诠，圣者无著（Asanga）尊足说：摄受僧伽、善摄受、随其所宜行于已摄受者、以及使未来他者安乐趣入，共分四种。 第一：指四众（弟子）以信心从家中出家，并以过去和现在的仪轨具足戒。 第二：指如何制定学处，制定学处的因缘等，包括依据（律制）、出离（心），以及由导师（佛陀）以调伏（众生）、神通（示现）而宣说教法。 第三（有五项），第一：依止适当的资具，即摒弃邪命，受用由符合佛法的正当因缘获得的、合时宜的、允许在一段时期内（比如七天）受用的以四种药物为主的食物；用于生活必需品以外的四种衣物；生活和所需的器皿；僧伽的寺院，以及个人的房屋、树下、床榻、卧具等住所，以远离二边的方式受用，而不被罪堕所染。 第二：制伏不符佛法之人，即对于不可挽救的波罗夷（重罪）者，将其驱逐；除此之外，对于其他（犯戒者），则通过劝诫（羯磨）断除其恶行，通过提醒令其忏悔改正，并通过息诤（羯磨）平息争执。 第三：消除已生之追悔，即五种追悔方式，五种警惕（谨慎）时机，以及五种消除追悔之法。
English
Therefore, in this era when the Dharma is nearing its decline, it is taught that maintaining even a single precept for one day and one night brings immense benefits. From the King of Concentration Sūtra (Samādhirāja Sūtra): For kalpas numerous as the sands of the Ganges, With a pure mind, offerings of food and drink, Parasols, banners, and rows of butter lamps, Served countless millions of Buddhas. Yet whoever, when the sacred Dharma is greatly decaying, And the teachings of the Sugata are about to cease, Observes a single precept day and night, That merit is far superior to the former. As it is said, those who seek liberation should diligently strive in the precepts. Here, incidentally, a brief explanation of the stages of the Hinayana Pratimokṣa path (individual liberation path): Generally, all the topics explained in the Vinaya were summarized by the noble Asanga into four points: Gathering the monastic community (Sangha), well-gathering, doing as appropriate for those gathered, and enabling others in the future to enter happily. The first: refers to the four assemblies (disciples) who, out of faith, go forth from home into homelessness, and receive full ordination through past and present rituals. The second: refers to how precepts are established, the causes for establishing them, etc., along with their basis (Vinaya rules), with definite emergence (from cyclic existence), with the teacher (Buddha), with taming (beings), and teaching the Dharma through miraculous displays. The third (has five parts), the first: relying on appropriate requisites, meaning abandoning wrong livelihood, and using food, primarily the four medicines (which are permissible for seven days), obtained through means consistent with the Dharma, timely and suitable; the four robes, which are minor requisites beyond basic needs; utensils for living and necessities; and dwellings such as monastic temples and individual residences, under trees, seats, bedding, etc., utilizing these places and abodes in a manner that avoids the two extremes and is not defiled by downfalls. The second: subduing individuals who are not in harmony with the Dharma, which means expelling those who have committed irreversible pārājika (defeats/heavy offenses); apart from that, for others, interrupting their bad actions through admonition (karma), causing them to rectify their faults through reminder, and resolving disputes through appeasement (karma). The third: eliminating arisen regret, which includes five ways of regret, five occasions for vigilance, and five Dharmas for eliminating regret.