Tibetan
སེམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་འཕྲོ་འདུའི་ལས་མི་བྱེད། །ངང་ལ་གནས་པས་གཡོ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །རང་བཞིན་གནས་པས་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །མ་རྩོལ་ཇི་བཞིན་ས་རུ་གནས་པ་དེས། །བྱ་བ་མེད་པ་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན། །དོན་དེ་རྟོགས་པས་ལས་རྣམས་མི་བྱེད་དེ། །ལས་མ་བྱས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གང་ཞིག་སུ་གནས་པ། །དེ་ཡིས་མ་ནོར་མ་བཅོས་གྲུབ་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་མ་ནོར་རང་བཞིན་མ་བཅོས་ཡིན། །ཉིད་ནི་མ་ནོར་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བྱ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་སངས་རྒྱས་ཆོས་མེད་དོ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། ཇི་བཞིན་བཅོས་པ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་དག་པར་བྱིན་རླབས་ཏེ། །བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ཆོ་ག་ཀུན་སྒོ་ནས། །སྒོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྷ་ནི་སྣང་བར་བྱེད། །སྐད་ཅིག་མཆོད་ནས་གཤེགས་གསོལ་ཏིང་འཛིན་བཤིག །ཡང་བསྒོམ་ཡང་བཤིག་བྱིས་པའི་འདག་ཁང་འདྲ། །ཇི་བཞིན་མ་བཅོས་ང་ཡི་དོན་དང་འགལ། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་འབྲས་བྱ་རྩོལ་མེད་པར་བཅིངས་པ་ནི། །ད་ནི་ཨ་ཏི་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །རྒྱུ་འབྲས་བྱིས་པ་དྲང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །མས་འཛེག་སྐལ་དམན་ལམ་དུ་ཐག་བཅད་དེ། །རང་ངོའི་དགོངས་པ་ཆོས་ལས་འདས་པའི་དོན། །བྱར་མེད་ནམ་མཁའི་ཆིངས་སུ་བཅིང་བར་བྱ། །བྱིས་པའི་དུས་ན་རྩེད་མོའི་ཆོས་ཡིན་ལ། །རྒན་པོའི་དུས་ན་རང་ངལ་ཆོས་ཡིན་ལྟར། །བློ་དམན་དུས་ཐེག་པ་འོག་མ་བརྒྱད་ཆོས་ཡིན་ལ། ཆེ་དུས་ཨ་ཏིའི་ཆོས་ཟད་རང་བབས་སུ་གནས་པ་སྙིང་པོའི་ཆོས་ཏེ། ཆོས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་རང་ལ་འདུག་པར་རྟོགས་ནས་རང་བཞིན་བཅུས་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད་པར་གནས་པ་ཉིད། ཀུན་བྱེད་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྒྱལ་པོས་རྒྱལ་པོའི་སྟེ། །ཀུན་བྱེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་བྱེད་པ་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཞན་དུ་བྱས་པ་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡེ་ནས་མ་ནོར་ཡིན། །ཡེ་ནས་ཡིན་པས་ཡེ་ནས་ནོར་བ་མེད། །ནོར་བ་མེད་ལ་བདེན་རྫུན་སྒྲོས་མི་འདོགས། །རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུ་རྩོལ་སྒྲུབ་ ཀུན་ལས་འདས། །བྱས་ཟིན་རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པ་མ་རིག་ནས། །རྩོལ་སྒྲུབ་བྱ་བྱེད་སྒོམ་པས་འགྲུབ་ལྟ་ན། །བྱང་ཆུབ་གེགས་སུ་དེ་ལས་ཆེ་བ་མེད། །མི་གནས་མི་རྟོག་ཅིར་ཡང་དགོངས་མེད་པས། །མི་རྟོག་མཉམ་པའི་ཡུལ་ལ་རང་བཞིན་གནས། །ཡེ་ནས་བྱས་ཟིན་རྩོལ་བའི་སེམས་མི་འབྱུང་། །བདེ་ཆེན་དེ་ལ་གང་སུ་གནས་པ་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོར་དེར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡིས་བདག་གཞན་ཀུན་གྱི་དོན་མི་འབྱེད
Chinese
心不作自性散乱之业，安住于本性，无动任运成就。自性安住，任何亦不能改造。无勤如是安住于地，示现无为乃为事业之最胜。了悟彼义故，诸业皆不作，不作诸业故，安住于如是性。于如是性中，何者安住于谁，其即不误不改而成就。彼乃不误自性不改也。性即不误本体性。于如是性中，无有佛法也。 如是。又，不如是无改而未悟，内外器情清净作加持，菩提支分仪轨诸门径，修习之智慧，天神乃显现。顷刻供养后，祈请返回，解散三摩地，复又修习复又解散，如孩童之泥屋。不如是无改与我之义相违。 如是。无因果作为之系缚者，今乃阿底心髓之瑜伽士，因果幼稚诱惑之诸法，断定为下劣之退步道，自面之密意，乃是超越诸法之义，当系缚于无为虚空之契约中。如孩童之时，乃为嬉戏之法，如老年之时，乃为自劳之法，如是，劣慧之时，下乘八法乃为法，长大之时，阿底之法穷尽，安住于自然本性，乃为心髓之法，了悟法身任运自在于自身，以自性十力无勤而安住。 《普作王》中云：噫！大心士！菩提心乃国王中之国王，普作菩提心所作之事，无有菩提心之外所作之事。菩提心乃本初即无误，以本初即是故，本初即无错谬，无错谬故，不着真假之虚饰。因缘果，勤作，皆超越。已作，勤作，超越，若不识，而视勤作，作为，修习能成就，则无有比此更大之菩提障碍。不住不思，于任何皆无所思，故于不思平等之境，自性安住。本初已作，不生勤作之心。于彼大乐之中，何者谁安住，彼即成为诸法之精髓。彼不分别自他一切之义
English
The mind does not perform the activity of scattering and gathering in its own nature. By abiding in its natural state, it is immovably and spontaneously accomplished. Because it abides in its own nature, it cannot be altered by anyone. By effortlessly abiding in the ground as it is, it demonstrates that non-action is the supreme of actions. By realizing that meaning, one does not perform any actions. Because one does not perform actions, one abides in suchness. Whoever abides in suchness, becomes accomplished without error or alteration. That is the unaltered nature itself. "Itself" refers to the unaltered essence itself. In suchness, there is no Buddha or Dharma. Thus it is said. Furthermore, without realizing the unaltered state as it is, one blesses the outer and inner realms to be purified. Through all the doors of the limbs and rituals of enlightenment, the wisdom deity of meditation appears. After offering for a moment, one requests them to depart and dissolves the samadhi. Again, one meditates and dissolves, like a child's mud house. The unaltered state as it is contradicts my meaning. Thus it is said. The one who binds without cause and effect or effort, now the yogi of the Ati essence, cuts off all the childish and deceptive teachings of cause and effect as a lesser path of decline. The intention of one's own face, the meaning that transcends all dharmas, should be bound in the uncreated contract of the sky. Like play is Dharma in childhood, like self-labor is Dharma in old age, so the eight lower vehicles are Dharma in times of inferior intellect. When one is grown, the Dharma of Ati is exhausted, and abiding in the natural state is the Dharma of the essence. Having realized that the Dharmakaya is spontaneously present within oneself, one abides without effort or accomplishment through the ten powers of one's own nature. From the Kunjed Gyalpo: "O Great Hearted One! Bodhicitta is the king of kings. Whatever is done by the Kunjed Bodhicitta, there is nothing done other than Bodhicitta. Bodhicitta is primordially without error. Because it is primordially, there is no error from the beginning. Because there is no error, one does not attach false adornments of truth and falsehood. Cause, condition, result, effort, and accomplishment are all transcended. If one does not recognize that what has been done, effort, and accomplishment are transcended, and one looks to accomplish through effort, action, and meditation, then there is no greater obstacle to enlightenment than that. Not abiding, not thinking, without thinking of anything, one's own nature abides in the realm of non-thought and equality. Primordially accomplished, the mind of effort does not arise. Whoever abides in that great bliss, becomes the essence of all dharmas. That does not distinguish the meaning of oneself and others."