Tibetan
།རང་ངོའི་དགོངས་པ་ཆོས་ལས་འདས་པའི་དོན། །བྱར་མེད་ནམ་མཁའི་ཆིངས་སུ་བཅིང་བར་བྱ། །བྱས་པས་བསླུས་ཏེ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ལྟོས། །རྩོལ་བས་བསླད་དེ་སྡུག་བསྔལ་འཁྲུལ་འཁོར་སོམས། །དགེ་སྡིག་ ཆོས་ཀྱིས་བདེ་སྡུག་རྒྱུན་མི་འཆད། །ལས་བསགས་འཁོར་བ་མཐོ་དམན་ཉིད་དུ་འཁྱམས། །སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་ཐར་པའི་སྐབས་མེད་དོ། །གང་ལ་དགེ་དང་མི་དགེ་རྒྱུན་ཆད་དེ། །ཆོས་ཉིད་ངང་ལས་འདུ་འབྲལ་གཉིས་མེད་ན། །དེ་ནི་གསང་ཆེན་ངེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་གདོད་མའི་ས་ལ་ཕྱིན། །ཡེ་གཞག་ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ཟིན། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས། །སྒྲོ་བཏགས་མིང་དོན་འཛིན་པའི་བརྡ་ཆད་དང་། །བཟང་ངན་སྤང་བླང་རྒྱུ་འབྲས་བྱ་རྩོལ་རྣམས། །ཆོས་མེད་བྱར་མེད་མཁའ་ལྟར་སུས་ཤེས་པ། །མེད་པའི་ཆོས་སུ་ཆིངས་ཀུན་བཅིངས་པ་ཡིན། །མེད་པར་ལ་བཟླ་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ནི། །སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་སོ་ཅོག་རྣམས་ལ། །རང་བཞིན་མེད་པས་ཡོད་པའི་ཆོས་ལས་འདས། །སྣང་ཚུལ་མ་འགགས་མེད་པའི་ཆོས་ལས་འདས། །ཡོད་མེད་མེད་པས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་ལས་འདས། །གཉིས་ཞེས་མེད་པས་གཉིས་མིན་ཆོས་ལས་འདས། །ཡིན་མིན་མེད་པས་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ལ། །འདི་ཞེས་མི་མཚོན་བསམ་བརྗོད་ཀུན་ལས་འདས། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་གདོད་ནས་དག་པ་ལ། །བླང་དོར་བྱེད་པ་དོན་གྱི་བྱིས་པ་རྣམས། །རང་རང་ལྟ་ལ་ཆགས་པས་རྟག་ཏུ་འཆིངས། །འདུ་ཤེས་མཚན་མར་འཛིན་པས་ཉོན་རེ་མོངས། །མེད་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ ཨ་རེ་འཁྲུལ། །ཕྱོགས་མེད་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པས་ཐང་རེ་ཆད། །རྟག་ཏུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པས་སྙིང་རེ་རྗེ། །རང་བྱུང་རིག་པ་དོན་དམ་ཉི་མ་ལ། །དགེ་སྡུག་དཀར་ནག་གཉིས་ཀའི་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས། །བླང་དོར་འབད་རྩོལ་ཞེན་པའི་གློག་གིས་གདུངས། །བདེ་སྡུག་འཁྲུལ་སྣང་ཆར་གྱི་རྒྱུན་བབས་པས། །འཁོར་བའི་ས་བོན་འགྲོ་དྲུག་ལོ་ཏོག་རྒྱས། །ཀྱེ་མ་ཉམ་ཐག་འགྲོ་ཀུན་སྙིང་རེ་རྗེ། །མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ངེས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། །གསེར་སྒྲོག་ཐག་སྒྲོག་འཆིང་བར་མཉམ་པ་ལྟར། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་སེམས་ཀྱི་འཆིང་བ་མཉམ། །དཀར་ནག་སྤྲིན་ཚོགས་སྒྲིབ་པར་མཉམ་པ་ལྟར། །དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀ་རིག་པའི་སྒྲིབ་པར་མཉམ། །དེ་བས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །དགེ་སྡིག་རྒྱུ་འབྲས་ཀུན་ལས་འདས་པ་གཅེས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་ཤར་བ་དང་། །རྒྱུ་འབྲས་མཚན་མོའི་མུན་པ་སངས་པ་དང་། །དགེ་སྡིག་སྤྲིན་ཚོགས་གང་ཡང་མེད་པ་ན།
Chinese
自性之意超越了法， 将无为束缚于虚空之盟约中。 被作为所欺骗，观看轮回的错觉景象， 被勤作所玷污，思维痛苦的轮转。 善恶， 以法则使苦乐相续不断。 积累业力，在轮回高低中漂泊， 无有从有海中解脱之时。 何时善与非善的相续断绝， 在法性自性中，若无聚集分离二者， 那便是大秘密的决定瑜伽士， 不需勤作便到达原始之地。 获得本初法身国王的宫殿。 因此，诸法显现之时起， 虚构名相执着的习气， 好坏取舍因果作为勤作等， 谁能如虚空般了知无法无为之法？ 便是在无有之法中束缚一切盟约。 于无有中重述，意义之精髓是： 对于显有轮回涅槃一切诸法， 以无自性故，超越了有之法。 显现方式不灭，超越了无之法。 以非有非无故，超越了二者之法。 以无有二故，超越了非二之法。 以非是也非否故，对于意义之精髓， 无法以“此”来指代，超越了一切思与言。 如是，对于法性本初清净者， 取舍作为者，皆是意义上的孩童。 因执着各自之见，故恒常被束缚， 因执着概念相，故徒增烦恼。 于无有中执着为我， 啊呀！真是错谬。 于无方中执着为方，真是疲惫。 恒常于轮回中漂泊，真是可悲。 自生觉性胜义谛之日， 被善恶黑白二者的云朵所遮蔽， 被取舍勤作执着的闪电所灼伤， 苦乐错觉景象如雨般连绵降下， 轮回的种子，六道众生的庄稼得以生长。 可怜啊！可怜的众生真是可悲。 对于究竟意义的决定精髓， 如金枷锁绳索束缚般相同， 法与非法，心的束缚相同， 如黑白云团遮蔽般相同， 善与恶二者，与觉性的遮蔽相同。 因此，了悟此之瑜伽士， 珍爱超越善恶因果一切。 自生智慧从心中生起， 因果之夜的黑暗消散， 善恶云团荡然无存之时。
English
The meaning of self-nature transcends Dharma, May the uncreated be bound in the covenant of space. Deceived by actions, behold the illusory appearances of samsara, Defiled by effort, contemplate the wheel of suffering. Virtue and vice, Through Dharma, happiness and suffering continue without ceasing. Accumulating karma, wandering in the highs and lows of samsara, There is no opportunity to escape from the ocean of existence. When the continuum of virtue and non-virtue ceases, In the nature of Dharma, if there is no gathering or separation, That is the great secret of definite yogis, Reaching the primordial ground without effort. Attaining the palace of the primordial Dharmakaya King. Therefore, from the very moment phenomena appear, The habits of fabricated names and clinging to meaning, Good and bad, acceptance and rejection, cause and effect, actions and efforts, Who knows them as Dharma-less, uncreated, like space? Then all covenants are bound in the Dharma of non-existence. Repeating in non-existence, the essence of meaning is: For all phenomena of existence, samsara, and nirvana, Because of no self-nature, it transcends the Dharma of existence. The manner of appearance is unceasing, transcending the Dharma of non-existence. Because of neither existence nor non-existence, it transcends the Dharma of both. Because there is no "two," it transcends the Dharma of non-duality. Because it is neither "is" nor "is not," for the essence of meaning, It cannot be indicated as "this," transcending all thought and expression. Thus, for the Dharma-nature that is primordially pure, Those who act with acceptance and rejection are children in meaning. Because they cling to their own views, they are constantly bound, Because they cling to conceptual signs, they increase their afflictions. Clinging to "self" in non-existence, Ah, how mistaken! Clinging to direction in the directionless, how exhausting! Constantly wandering in samsara, how pitiful! The self-arisen awareness, the sun of ultimate truth, Is obscured by the clouds of both virtue and vice, black and white, Scorched by the lightning of clinging to acceptance, rejection, and effort, The illusory appearances of happiness and suffering fall like continuous rain, The seeds of samsara, the crops of the six realms grow. Alas! The wretched beings are truly pitiful! For the definite essence of ultimate meaning, Like golden shackles and rope binding are the same, Dharma and non-dharma, the binding of the mind is the same, Like black and white clouds obscuring are the same, Virtue and vice, both are the same as obscurations of awareness. Therefore, the yogi who realizes this, Cherishes transcending all cause and effect of virtue and vice. When self-arisen wisdom arises from within, The darkness of the night of cause and effect dissipates, And there are no clouds of virtue and vice whatsoever.
Tibetan
།ཆོས་དབྱིངས་མཁའ་ལ་དོན་དམ་ཉི་མ་ཤར། །འདི་ནི་མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ལ་བཟླ་སྟེ། །མེད་པའི་རང་བཞིན་བཅུ་ཡིས་གཏན་ལ་བབ། །རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པ་ཀུན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །མི་སྣང་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །རང་རིག་ཟང་ཀ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་འདི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཟད་པའི་ལ་བཟླ་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་འདིར་ཟད་འདི་ཡང་ཆོས་སུ་ཟད། །ཟད་དང་ མ་ཟད་མེད་པར་བཟླས་ཟིན་པས། །ཡོད་མེད་མཚོན་བརྗོད་འདས་པར་ཁོ་ཐག་ཆོད། །འདི་ཡིན་གཏད་མེད་ཕྱོགས་འབྱམས་ཡངས་པ་ཆེ། །ཆོས་ཟད་བློ་འདས་རྣལ་འབྱོར་ཉམས་རེ་དགའ། །འདི་ཉིད་སྔ་ཕྱི་ད་ལྟའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། །དགོངས་པ་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བར་མཚམས་མེད། །རིག་འཛིན་རྒྱལ་བ་ཀུན་དང་སྤྱོད་ཡུལ་མཉམ། །མི་འགྱུར་མི་ཕྱེད་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཀློང་། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པའི་ཀློང་། །ཆོས་ཀུན་མིང་ཙམ་བསམ་བརྗོད་འདས་པའི་ཀློང་། །བྱ་བྲལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ངང་ཉིད་ལ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དབྱིངས། །ཀུན་བཟང་དབྱིངས་ལ་སྣང་སྟོང་བཟང་ངན་མེད། །མེད་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པར་བཏགས། །བཏགས་པའི་དུས་ནས་འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་མེད། །ཆོས་རྣམས་མིང་མེད་ཆེན་པོར་ལ་བཟླས་ཏེ། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན། །འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ལ། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །འཁོར་བ་སྤངས་ནས་མྱང་འདས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། །སྐྱེས་དང་མ་སྐྱེས་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །སྐྱེ་འགག་ཡོད་མེད་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །དག་དང་མ་དག་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །བཟང་ངན་སྤོང་ལེན་མེད་པར་ཕྱམ་གདལ་ཏེ། །ཀུན་བཟང་ཀློང་དུ་ཆོས་ཀུན་ལ་བཟླའོ། །གནས་ ལུགས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་སྟེ་གནས་དང་པོ་པའོ།། །། གནས་གཉིས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བར་མེད་ཕྱལ་པ་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕབ་པ། དེ་ལྟར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ལེགས་རྟོགས་ནས། །ཕྱལ་པའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནི། །ཐེག་པའི་ཡང་རྩེ་ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་ལུང་། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་མཐའ་དབུས་མེད་པ་སྟེ། །ཆེ་བའི་:ཆེན་པོ་ཀུན་བཟང་ཡངས་པའི་ཐུགས། །བར་མེད་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །སྣང་སྲིད་ཆོས་དང་སྣང་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཇི་བཞིན་སྤྲོས་དང་བྲལ་ལས་མ་གཡོས་པས། །དེ་ལ་མཐའ་དབུས་མི་དམིགས་བསམ་དང་བྲལ། །ཕྱལ་པའི་རང་བཞིན་བར་མེད་ཆེན་པོར་གནས། །ཡུལ་སྣང་ཆོས་ཀུན་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས། །ཕྱོགས་ཆ་དངོས་པོ་མེ
Chinese
法界虚空中，胜义之日升起。 此乃究竟意义之口诀， 以无之自性十者而确定。 胜过一切因果乘。 超越不显现禅定之境， 自明觉智离戏论。 此乃诸法之尽口诀， 诸法于此尽，此亦尽于法。 尽与未尽皆已口诵故， 有无诠释皆已断定。 此乃无所依，广大无垠。 法尽智绝，瑜伽士乐哉！ 此即过去、未来、现在之瑜伽， 及意界之法性无有间断。 与持明诸佛行境相同， 不变不分，无为之界。 自生智慧，超越勤作之界。 诸法唯名，超越思言之界。 离戏普贤之自性中， 如何显现皆为普贤之界。 普贤界中，无有显空善恶。 执无为有，名曰错觉。 立名之时，无有错与不错。 诸法于无名大中口诵， 乃自性大圆满之本性。 如是显有轮涅诸法， 断定无有错与不错故， 无须舍弃轮回而修涅槃。 断定无有生与未生故， 超越有无生灭之执着境。 断定无有净与不净故， 无有善恶取舍而坦然， 于普贤界中口诵诸法。 本性宝藏中，确定一切法皆不可言说，此乃第一处。 第二处，确定一切法皆为无间广大之坦然。 如是善解无之本性后， 确定坦然之自性乃， 乘之顶巅，阿底瑜伽之教言。 如虚空般无有边际， 伟大：大哉普贤广大之心。 无间平等，乃伟大之自性。 显有轮涅诸法及不显菩提心， 如是未动离戏论， 于彼无有边际，不可思议。 坦然之自性，安住于无间广大中。 境显诸法，于显现之时起， 方分事物无
English
In the sky of the Dharmadhatu, the sun of ultimate meaning rises. This is the ultimate pith instruction of meaning, Established by the ten aspects of non-existence. It surpasses all cause-and-effect vehicles. It transcends the realm of invisible samadhi, This self-aware rigpa is free from elaboration. This is the pith instruction of the exhaustion of all dharmas, All dharmas are exhausted here, and this too is exhausted into dharma. Since exhaustion and non-exhaustion have been recited, It is decisively determined to be beyond existence and non-existence, expression. This is without reliance, vast and expansive. The yogi rejoices in the exhaustion of dharma and the transcendence of mind! This is the yoga of past, future, and present, And the nature of reality of the sphere of intention is without interruption. It is the same field of activity as all vidyadharas and buddhas, The unchangeable, indivisible, unconditioned space. The self-arisen wisdom, the space beyond effort and accomplishment. All dharmas are mere names, the space beyond thought and expression. In the very nature of actionless Samantabhadra, Whatever appears is the sphere of Samantabhadra. In the sphere of Samantabhadra, there is no appearance, emptiness, good, or bad. To grasp non-existence as existence is called delusion. From the time of imputation, there is no delusion or non-delusion. All dharmas are recited in the great namelessness, It is the nature of the spontaneously perfect great perfection. Thus, in all phenomena of samsara and nirvana, Since it is determined that there is no delusion or non-delusion, There is no need to abandon samsara and accomplish nirvana. Since it is determined that there is no birth or non-birth, It transcends the realm of grasping existence and non-existence, arising and ceasing. Since it is determined that there is no purity or impurity, Without abandoning or taking good or bad, it is spread out evenly, In the space of Samantabhadra, all dharmas are recited. From the treasury of the precious nature, it is determined that all dharmas cannot be expressed anywhere, this is the first place. The second place, determining that all dharmas are uninterrupted, vast openness. Thus, having well understood the nature of non-existence, Establishing the nature of openness is, The pinnacle of the vehicle, the agama of Atiyoga. Like the sky, without beginning or end, The great: the great, vast mind of Samantabhadra. Uninterrupted equality is the very nature of greatness. Phenomena of samsara and nirvana, and non-appearing bodhicitta, As they are, without moving from freedom from elaboration, In that, there is no beginning or end, beyond thought. The nature of openness abides in uninterrupted vastness. All phenomena of objects appear from the very time of appearance, Directional parts, things are not