Tibetan
ས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་མཐར་ཐུག་གི་ངོ་བོ་ལ་ངོས་གཟུང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས། འོན་ཀྱང་ང་འདས་འོག་དག་ཏུ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང་བར་འགྱུར། །ཡིད་ཅན་རྣམས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྡེ། །ནམ་མཁའ་ཅན་ལ་ཀློང་གི་སྡེ། །རིམ་རྩོལ་ བྲལ་ལ་མན་ངག་གོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་དོན་གཞན་ནམ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་རྣམས་ལ་གཉིས་འཛིན་རང་རྒྱུད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་སྟེ། མ་དག་པ་སྣོད་བཅུད་དང་བཅས་པ་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་། དག་པ་མྱང་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་རོལ་པར་བསྟན་པས་གཉིས་མེད་མཐའ་གྲོལ་ཆེན་པོར་དབྱིངས་སུ་སྡུད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་དེ་ལའང་ཞེན་པ་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་མ་མྱོང་མེད་མ་མྱོང་ཡེ་གྲོལ་ཡེ་རྫོགས་ཆེན་པོ། ཕྱམ་བརྡལ་བས་གཉེན་པོར་ཞེན་པའང་གྲོལ་ཏེ། དབྱིངས་དག་མཉམ་ཀ་དག་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་གཉེན་པོ་བླང་བྱ་ཆོས་ཉིད་མཐའ་གྲོལ་སྟོང་པར་ཞེན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་གཞོམ་པ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་རང་གསལ་ཆེན་པོ་དག་པའི་དབྱིངས་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཐད་དྲང་དུ་སྟོན་པ་མན་ངག་གི་སྡེ་གསུངས་པས། མངོན་སུམ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མཐོང་ནས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །མདོར་བསྡུ་ན་སྤང་བྱ། གཉེན་པོ་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང་གསུམ་གྱི་རིམ་པས་སེམས་ཀློང་མན་ངག་གི་སྡེ་གསུམ་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དང་པོ་སེམས་ཀྱི་སྡེ་ལ་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་སེམས་ཉིད་གཅིག་གི་རོལ་པ་ལས་མ་འདས་པར་འདོད་དེ་མེ་ལོང་གི་ངོས་ གཅིག་ལ་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་བཞིན་ནོ། །སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དོན་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་བ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་དེ་ཀློང་གསལ་ལས། སྣ་ཚོགས་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་དེས། །དེ་གཞི་གཉིས་མེད་སེམས་ཉིད་ནི། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མི་གཡོའི་བདག །འོད་གསལ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེང་སང་ནི་གཏི་མུག་ཅན་རྣམས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོས་སྣང་བ་སེམས་སུ་འདོད་པ་ཡིན་ཟེར་རོ། །ཤིན་ཏུའང་མི་འཐད་དེ་སེམས་ཁ་དོག་ངོས་གཟུང་ཕྱོགས་ཆ་དང་བཅས་པར་ཐལ་ཏེ། སྣང་བ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་སེམས་ལ་སྣང་བའི་ཚེ་ཆོ་འཕྲུལ་མེ
Chinese
因此，应当将菩提心的精髓视为究竟的本质。第二，如果进行分类，则有三种。在《大布置经》中说：‘然而我逝世之后，将显现为这样，对于有情众生来说是心部，对于虚空者来说是界部，对于离于次第勤作来说是口诀。’如此。也就是说，对于那些将内外之法视为其他意义，或者执着于坛城等的人来说，为了断除二取自续，一切都是自生智慧的游舞，不清净的器情世间连同不清净的显现都是心的错觉，清净的涅槃的所有显现都是智慧的显现和游舞，因此有必要将二无、边解脱大融入法界。之后，为了使对它的执着也解脱，一切法都未曾有、未曾无，本来解脱、本来圆满大，以平坦开阔来使对对治的执着也解脱，因此有必要进入清净等性本来清净大。之后，为了摧毁执着于对治、应取、法性边解脱空性的方面，以及直接显示任运自成大光明清净法界如何安住，宣说了口诀部，因此有必要在现量根识的行境中见到而在此生获得解脱。总而言之，以所断、对治二者的边解脱，显示了义自性的特点，以这三者的次第，应当了知心部、界部、口诀部这三部。第一，心部，虽然本体显现为多种多样，但认为没有超出心性唯一的游舞，就像镜面上显现出各种各样的白色和红色一样。显现为多种多样是心的显现，而在意义上不成立且无二的是心的本体，心性光明是自生智慧，如《界清明》中所说：‘多种多样的心的显现，其基础无二的心性，是自生智慧不动摇的主宰，被称为光明离戏。’如此。现在愚痴者们说大圆满认为显现是心。这非常不合理，因为这将导致心有颜色、可以确定、有方位等，因为显现是那样显现的缘故。因此，多种多样地显现是显现在心上的幻变。
English
Therefore, the essence of bodhicitta should be regarded as the ultimate essence. Secondly, if classified, there are three. In the Great Array Sutra, it says: 'However, after my passing, it will appear like this: for sentient beings, it is the Mind Division; for those who dwell in space, it is the Space Division; for those free from gradual effort, it is the Instruction Division.' Thus. That is to say, for those who regard external and internal dharmas as other meanings, or who are attached to mandalas and so on, in order to abandon the self-grasping of duality, everything is the play of self-arisen wisdom. The impure vessel and essence world, together with impure appearances, are illusions of the mind. All appearances of pure nirvana are appearances and plays of wisdom. Therefore, it is necessary to gather the great two-in-one liberation into the expanse. After that, in order to liberate attachment to it as well, all dharmas have never existed, never not existed, are primordially liberated, primordially perfected, and great. By being flat and open, attachment to antidotes is also liberated. Therefore, it is necessary to enter the great pure equality of primordial purity. After that, in order to destroy the aspect of attachment to emptiness, which is the antidote, what should be adopted, and the liberation of the nature of reality, and to directly show how the spontaneously accomplished great luminosity of the pure expanse abides, the Instruction Division is taught. Therefore, it is necessary to see it in the realm of manifest sensory perception and attain liberation in this very life. In short, by liberating from the extremes of both what is to be abandoned and the antidote, the characteristic of the essence of reality is shown. By the order of these three, the three divisions of Mind, Space, and Instruction should be understood. First, the Mind Division, although its essence appears in various ways, it is believed that it does not go beyond the play of the single mind itself, just as various white and red colors appear on the surface of a mirror. Appearing in various ways is the appearance of the mind, and what is not established in meaning and is non-dual is the essence of the mind. The luminosity of mind itself is regarded as self-arisen wisdom, as stated in the Space Clarity: 'The various appearances of the mind, its basis, the non-dual mind itself, is the unmoving lord of self-arisen wisdom, said to be luminous and free from elaboration.' Thus. Nowadays, ignorant people say that Dzogchen considers appearances to be the mind. This is very unreasonable, because it would lead to the mind having color, being definable, and having direction, because appearances appear in that way. Therefore, appearing in various ways is a magical display appearing in the mind.
Tibetan
་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་དོན་ལ་མེད་ལ་བློ་ངོར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་ལྡན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་ཉིད་ནི་འཆར་གཞི་མེ་ལོང་གི་ངོས་ལྟ་བུ་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པ་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ངོ་བོ་གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་དབྱེ་ན་བདུན་ཏེ། དང་པོ་འབྲས་བུ་སེམས་ཀྱི་བྱུང་སར་འདོད་པའི་སེམས་ཕྱོགས་པ་ནི། འབྲས་བུ་གདོད་མའི་དབྱིངས་ལ་ཟེར་བས། ཆོས་ཉིད་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པས་སེམས་ཉིད་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་དེ་ཆོས་ཅན་མཚན་མར་སྣང་བ་ཡེ་ནས་གྲོལ་བ་ཡིན་ལ། གྲོལ་གཞིའི་སྣང་བ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་ཏེ། འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་ ཁམས་གསུམ་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་མེད་ལ་སྣང་བས་མེད་པའི་ཆ་ནས་གཞི་ལས་མ་གཡོས། མི་གཡོ་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་བས་མ་དག་པའི་རང་མཚན་གྱིས་སྟོང་ལ། སྣང་བའི་ཆ་ནས་དང་པོ་དབྱིངས་ལས་བྱུང་། ད་ལྟ་དབྱིངས་ལ་གནས། ཐ་མའང་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་ཆོ་འཕྲུལ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་ལྷུན་གྲུབ་གཞི་གཞག་ཅེས་བྱའོ། །དེའང་ཡེ་གཞག་ཡིན་པས་གཟོད་བསྐྱར་ནས་གཉེན་པོས་གྲོལ་དུ་མེད་པ། རང་གཞག་ཡིན་པས་གཉེན་པོ་དངོས་མེད་པ། འབད་རྩོལ་བྱ་མི་དགོས་པས་སྣ་ཚོགས་མུ་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ལྷུན་གྲུབ་ཅེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་གོལ་སྒྲིབ་ལ་བཟླ་བའི་སེམས་ཕྱོགས་པ་ནི་རིམ་པ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ནི་བློས་བཏགས་གཞི་ལས་གོལ་བའི་ཆོས་སུ་སོང་བས་ཡང་དག་ཏུ་མ་གྲུབ་ལ། འདིར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་བློ་དང་བྲལ་བས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བཟླ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོ་དྲན་བསམ་ཕྱོགས་འཛིན་དང་བྲལ་བར་འདོད་དེ། སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་མ་དག་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། དང་པོ་གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་སྟེ་བྱུང་ཁུངས་ཀྱི་གཞི་མེད། ད་ལྟ་གར་ཡང་མི་གནས་ཏེ་གནས་ས་དང་གནས་པའི་ཆོས་མེད། མཐར་གར་ཡང་མི་འགྲོ་སྟེ་འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་གྱི་ཆོས་མེད། དེས་ན་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མིང་ཙམ་ལས་མེད་པས་ཁམས་གསུམ་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོ་ལ། གྲོལ་འཁྲུལ་དང་ཡིན་མིན་དུ་འདོད་པ་གཤིས་ལ་མེད་ པས། སྤང་གཉེན་གཞི་མེད་ཕྱམ་གཅིག་ཏུ་ལ་བཟླ་བར་འདོད་པའོ། །གསུམ་པ་གཏན་ཚིགས་ཁུངས་རྡིབ་ཀྱི་སེམས་ཕྱོགས་པ་ནི། གཞི་སེམས་ཉིད་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པས། དེའི་ངང་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་བཏགས་པའི་སེམས་ལ་ཁུངས་མེད་པས་ངོས་གཟུང་དུ་ཅུང་ཟད་མེད་དེ། དེ་ལ་སྣང་བ་དང་བརྟགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་སྣང་ཁུངས་རྡིབ་གཅིག་ཏུ་ཡེ་ནས་གྲོལ་བས། ལས་ད
Chinese
应当了知，犹如镜中之影像，实际上并不存在，而是心识中显现的习气迷乱之相。心性犹如明镜之面，没有局限和偏颇，各自具有自明的体性，超越了一和多等戏论的边际。对此进行区分，共有七种。第一种，将果位视为心之生处的心之分类是：果位被称为原始法界，因为法性没有改变，所以心性没有变迁，显现为有法和相状的事物，本来就是解脱的。解脱之基础的显现是任运成就而存在的。显现为迷乱的 三界情器万法，实际上并不存在，但由于显现，从不存在的角度来说，没有从根本上移动。不移动，也不会变成移动，因此空性不具不净的自相。从显现的角度来说，最初从法界中产生，现在安住于法界，最终也解脱于法界，犹如虚空的幻化，是无始无终的任运成就之根本。因为是原始安立，所以无法通过后天的对治来解脱。因为是自性安立，所以对治并不存在。因为不需要努力，所以是远离各种边际的任运成就。第二种，将过失和障碍转化为道用的心之分类是：次第八种是由于心识假立，成为偏离根本的法，因此并不真实成立。此处，自生智慧的体性与心识分离，因此将因缘转化为道用的法性，是远离忆念、思维和偏执的原始大空性。虽然显现为不清净的显有和世间情器，但最初没有从任何地方产生，因此没有产生之处的根本。现在也没有安住于任何地方，因此没有安住之处和安住之法。最终也不会去往任何地方，因此没有去往之处和去往者之法。因此，所谓的迷乱也只是名称而已，在三界根本解脱的境界中，认为有解脱和迷乱、是与非，在自性上并不存在。 因此，认为应该将舍弃和对治在无有根本的情况下平等地转化为道用。第三种，将理由和来源崩塌的心之分类是：因为根本心性没有可以执著的，所以从它的状态中产生的心也没有来源，因此没有丝毫可以执著的。因此，对于它来说，所有显现和分别的法都在无有显现和来源崩塌的状态中本来解脱，因此业...
English
It should be known that, like the image in a mirror, it does not actually exist, but is the nature of the appearance in the mind, possessing the aspect of habitual confusion. The nature of mind is like the surface of a clear mirror, without limitation or bias, each possessing its own self-illuminating essence, transcending the extremes of elaboration such as one and many. Dividing this, there are seven types. The first, the mind that considers the result to be the source of the mind, is: the result is called the primordial realm of reality, because the nature of reality does not change, so the nature of mind does not change, and the appearance of things as entities and characteristics is originally liberated. The appearance of the basis of liberation exists as spontaneously accomplished. The appearance of delusion, The three realms, all phenomena of environment and beings, do not actually exist, but because of appearance, from the aspect of non-existence, they have not moved from the basis. Not moving, it will not become moving, therefore emptiness is devoid of impure self-characteristics. From the aspect of appearance, it first arose from the realm of reality, now abides in the realm of reality, and ultimately is liberated into the realm of reality, like the illusion of space, it is the spontaneously accomplished basis without beginning or end. Because it is primordially established, it cannot be liberated by later antidotes. Because it is self-established, antidotes do not exist. Because no effort is needed, it is the spontaneously accomplished, free from various extremes. The second, the mind that transforms faults and obscurations into the path, is: the eight successive stages are mentally fabricated and have become dharmas that deviate from the basis, therefore they are not truly established. Here, the essence of self-arisen wisdom is separate from mind, therefore the nature of reality that transforms causes and conditions into the path is the primordial great emptiness, free from memory, thought, and bias. Although the appearance of impure phenomena and worldly environment and beings appears, it did not arise from anywhere in the beginning, therefore there is no basis for the place of origin. Now it does not abide anywhere, therefore there is no place of abiding and no dharma of abiding. Ultimately it will not go anywhere, therefore there is no place of going and no dharma of the goer. Therefore, the so-called delusion is only a name, and in the realm of the great primordial liberation of the three realms, the belief in liberation and delusion, right and wrong, does not exist in its nature. Therefore, it is believed that abandonment and antidotes should be equally transformed into the path without any basis. The third, the mind that collapses the source of reasoning, is: because the fundamental nature of mind has no object of grasping, the mind that arises from its state has no source, therefore there is no object of grasping at all. Therefore, for it, all phenomena of appearance and discrimination are originally liberated in the state of non-appearance and collapse of the source, therefore karma...