Tibetan
ང་བའི། བ་ར་དྷྭ་ཛས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ངེས་པར་འདོད་ལ། ཆུར་ལྷུང་གི་བུས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོའི་གནས་ལུགས་ཀྱང་སྟོང་པར་འདོད་པ་ལ། སེར་སྐྱ་པ་ཞེས་བཏགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཡོན་ཏན་སྨྲ། །སེར་སྐྱ་པ་རྣམས་སྟོང་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དབྱེ་ན་གྲངས་ཅན་པ། སེར་སྐྱ་པ། ཡོན་ཏན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་གཞུང་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་མོ་གྲངས་ཅན་པ་དག །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བདག་དང་། གཙོ་བོ་གཉིས་སུ་འདུས་པར་འདོད་པ་འདི་ལ་དོན་ལྔ་སྟེ། བདག་དང་གཙོ་བོ་དང་། དེ་དག་ཤེས་པར་བྱེད་ཚུལ་དང་། མ་ཤེས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་། ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱར་མེད་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག །ཅེས་པས། བདག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་སྟེ། ཤེས་པ་ཡིན་པ། རྟག་པ་གཅིག་པུ་པ། བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ། རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོའི་ཁུག་མ་ན་གནས་པས། སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་ཆོས་ལྔ་ལྡན་པའོ། །གཙོ་བོ་ལ་གཉིས་ལས། རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་བཏང་སྙོམས་གསུམ་མམ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་མམ། མིང་གཞན་སྙིང་སྟོབས། རྡུལ་མུན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཆ་མཉམ་པ་སྟེ། བེམས་པོ་ཡིན་པ་རྟག་པ་གཅིག་པུ་པ་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པ། སུས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་པ། དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་པའོ། །རྣམ་འགྱུར་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཆ་མཉམ་པ་མ་ཡིན་པས་གནས་སྐབས་མི་རྟག་པ་དུ་མར་གསལ་བའི་བེམས་པོ་སྟེ། ཕྱེ་ན་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི་ཆེན་པོ། བློ། ནང་གི་བྱེད་པ། ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ། མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུ། ཕྱི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལྔ་འཛིན་པ་དང་། ནང་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་རིག་པའི་ཆ་ཅན་ནམ་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དེ་ལས་གཉིས་པ་བདག་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བདག་གཅིག་ཏུ་རློམ་པའི་ང་རྒྱལ་འབྱུང་སྟེ་དབྱེ་ན་རྡུལ་ལས་གྱུར་པ་དང་། འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་གསུམ་ཡིན་ཡང་ང་རྒྱལ་ཞེས་པ་གཅིག་ཏུ་བགྲང་ངོ་། །དེའང་ང་རྒྱལ་དང་པོས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་སྐྱེད་དེ། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། མིག་སྟེ་བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ཁ་དང་ལག
Chinese
关于，婆罗堕遮认为所有应知事物必定是二十五种。而沉溺于水中的儿子认为这二十五种事物的实相也是空性。因此被称为数论派。在《般若心要总集》中说：数论派宣说功德，胜论派认为空性。这样说的。如果分类，有数论派、胜论派、功德三者。其中，各种论典的根本是数论派。认为所有应知事物都包含在我和主物二者之中，这有五个方面：我和主物，以及了解它们的方式，不了解的过患，了解的利益。第一，食用者是常恒的、真实的、非作者的我，功德不可作为，数论派如此考察。意思是，我是众生的补特伽罗，是知者，是常恒的、唯一的，与作为和作者无关，因为享受对境所以是食用者，住在自性因的主物的口袋里，所以谁也看不见的隐蔽者，具有五种法。主物有两种，自性因的主物是快乐、痛苦、舍弃三种，或者贪欲、嗔恨、愚痴三种，或者其他名称为勇气、微尘、黑暗的功德三者是相等的。是物质，是常恒的、唯一的，是产生所有变化的因，不是谁产生的，正直的胜论派也看不见的隐蔽者，具有五种特点。变化果的主物是功德三者的自性，因为不相等，所以在暂时不恒常的多种事物中显现的物质。如果分开，有二十三种，第一个是伟大的、智慧、内在的作者，是知识清晰且具有觉性的自性，就像镜子的两面。外面执持色等五境，里面具有快乐、痛苦、舍弃的觉性部分或形态。从那里面，第二个是具有我之分，因此产生认为我唯一的我慢，如果分类，有从微尘产生的，从元素产生的，从变化产生的我慢三种，但称为我慢的只算作一种。而且，第一个我慢产生十一种根，即耳、鼻、舌、身、眼五种智慧根，以及口和手。
English
Regarding, Bharadvaja considers all knowable things to be definitely twenty-five in number. And the son who drowned in the water considers the reality of these twenty-five things to be emptiness as well. Therefore, they are called Samkhya. In the Compendium of the Essence of Wisdom, it says: The Samkhyas speak of qualities, the Vaisheshikas consider emptiness. That's how it is said. If classified, there are Samkhya, Vaisheshika, and the three qualities. Among these, the root of various treatises is the Samkhya. The view that all knowable things are contained in the two, self and principal, has five aspects: the self and the principal, the way to understand them, the faults of not understanding, and the benefits of understanding. First, the enjoyer is the self, which is permanent, real, and not the agent; the qualities cannot be made into objects; the Samkhyas examine it in this way. This means that the self is the purusha of sentient beings, the knower, the permanent, the solitary, separate from action and agent, the enjoyer because it enjoys objects, residing in the pocket of the principal of the nature-cause, therefore the hidden one unseen by anyone, possessing five qualities. There are two principals. The principal of the nature-cause is the three: happiness, suffering, and equanimity; or the three: desire, hatred, and ignorance; or the three qualities with other names: courage, dust, and darkness, which are equal in proportion. It is material, permanent, solitary, the cause that produces all transformations, not produced by anyone, the hidden one unseen even by the upright Vaisheshika, possessing five characteristics. The principal of transformation-result is the nature of the three qualities, and because it is not equal in proportion, it is the material that appears in many temporary and impermanent states. If divided, there are twenty-three, the first of which is the great one, the intellect, the inner agent, called the clear knowledge and the nature of awareness, like the two sides of a mirror. Externally, it holds the five objects such as form, and internally, it has the part or form of awareness of happiness, suffering, and equanimity. From that, the second is said to possess a share of the self, therefore arising the pride that considers the self as one, if classified, there are three prides: that arising from dust, that arising from elements, and that arising from transformations, but the one called pride is counted as one. Moreover, the first pride produces eleven faculties, namely the five wisdom faculties of ear, nose, tongue, body, and eye, and the mouth and hand.
Tibetan
་པ་དང་། རྐང་པ་དང་། འདོམས་དང་། བཤང་ཁུང་སྟེ་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། གཉིས་ཀའི་དབང་པོ་ཡིད་དང་བཅུ་གཅིག་གོ། །ང་རྒྱལ་གཉིས་པས། སྒྲ། དྲི། རོ། རེག །ཁ་དོག་དེ་ཙམ་སྟེ་ལྔ་སྐྱེད་དོ། །དེ་དག་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་རིམ་པ་བཞིན་སྐྱེད་དེ། ནམ་མཁའ། ས། ཆུ། རླུང་། མེ་སྟེ་ལྔའོ། །དེའང་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །ང་རྒྱལ་གསུམ་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚུངས་ལྡན་ནམ་གྲོགས་བྱེད་ཀྱི། འབྲས་བུ་གུད་པ་ནི་མི་སྐྱེད་དོ། །དོན་དེ་དག་དབང་ཕྱུག་ནག་པོའི་གཞུང་ལས། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ཡིན། །དེ་ལས་བཅུ་དྲུག་གི་ནི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་ཡང་དེ་དག་རྣམས་ལས་ཀྱང་། །དབང་པོ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལས། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་དོན་དམ་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་དེ། ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་འགྱུར་བ། །སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་གསོག །ཅེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གཙོ་བོ་བེམས་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། །བདག་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ནི་ཤེས་བྱ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ཤིང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བསྐྱེད་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། སྐྱེས་བུས་གཙོ་བོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཤེས་པར་བྱེད་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་རང་བཞིན་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཆེན་པོ་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བདུན་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་། དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་འབྲས་བུ་ཁོ་ནར་འདོད་ཅིང་། སྐྱེས་བུ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། གཙོ་བོ་བྱེད་ཡིན་བྱ་བ་མིན། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་བྱ་བ་བྱེད། ། བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་བྱ་བ་ཡིན། །སྐྱེས་བུ་བྱ་མིན་བྱེད་པ་མིན། །ཅེས་སོ། །སྐྱེ་ཚུལ་རང་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བས། རྒྱུ་འབྲས་བདག་གཅིག་པར་འདོད་དོ། །བསྐྱེད་ལུགས་ཀྱང་སྔར་ཡོད་གསལ་བར་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱིས་སྔར་མེད་གསར་དུ་བསྐྱེད་པ་མི་འདོད་དོ། །འཇིག་ཚུལ་ཡང་གནས་སྐབས་ཉེ་བར་ཞི་བའམ། གསལ་བ་བསྐལ་པ་ཙམ་ལས། རང་བཞིན་གཏན་འཇིག་གི་མི་རྟག་པ་མི་འདོད་དོ། །སྐྱེས་བུའི་གཙོ་བོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཚུལ་ནི། བདེ་སོགས་མི་གསལ་བ་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་ལ། གསལ་བ་ནི་ཚན་པ་གསུམ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་བདེ་སོགས། བློ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་སོགས། དེ་ལ་ཤར་བ་ཡུལ་གྱི་ག
Chinese
还有阴茎、腿、跨部和肛门，这五个是行动的官能，以及作为二者的官能的意，共计十一个。第二个我慢产生声音、气味、味道、触觉和颜色这五种“仅仅是这样”的法。从这些产生五大，依次是：虚空、地、水、风、火这五种。其中，声音是虚空的性质等等产生。第三个我慢作为前两者的同伴或朋友，但不产生分离的果。关于这些意义，自在黑天的论典中说：从自性产生大，从大产生我慢，从我慢产生十六的集合。这十六也从它们之中，从官能产生五大。这样，二十四中，它们的自性是胜义谛，二十三的变异被认为是世俗谛。三种功德的功德之最，不会变成见道，什么变成见道，如幻术般非常隐蔽。这些是二十四种物质性的主物。我和二十五蕴含在所知二谛中，是应该了解的意义。了解它们的方式有两种：了解因和果的产生方式，以及补特伽罗享受主物的方式。第一种是，自性仅仅是因，大、我慢和五种“仅仅是这样”的法，这七种是因；十一种官能和五大，这十六种被认为是仅仅是果；补特伽罗被认为既不是因也不是果。主物是作者不是行为者，大等七是行为者也是作者，十六种是行为，补特伽罗既不是行为也不是作者。因为产生的方式是从自身产生，所以认为因果是同一体。产生的方式也仅仅是使先前存在的显现出来，不认为是新产生的。毁灭的方式也是暂时的寂灭或显现到劫末，不认为是自性永远毁灭的无常。补特伽罗享受主物的方式是，不明显的乐等存在于主物的自性中，明显的是三个部分：外在声音等的乐等，智慧自性的乐等，显现在其中的境的。
English
And the penis, legs, crotch, and anus, these five are the faculties of action, and the mind as the faculty of both, totaling eleven. The second ego produces sound, smell, taste, touch, and color, these five "thatness" dharmas. From these, the five elements arise in order: space, earth, water, wind, and fire, these five. Among these, sound is the quality of space, and so on, arise. The third ego acts as a companion or friend to the previous two, but does not produce separate fruits. Regarding these meanings, the treatise of Ishvara Krishna says: From nature arises the great, from the great arises ego, from ego arises the collection of sixteen. These sixteen also from among them, from the faculties arise the five great elements. Thus, among the twenty-four, their nature is ultimate truth, and the twenty-three transformations are considered conventional truth. The best of the qualities of the three qualities, does not become the path of seeing, whatever becomes the path of seeing, is very hidden like an illusion. These are the twenty-four material Pradhana. The self and the twenty-five are contained within the two truths of knowable objects and are the meaning to be understood. There are two ways to understand them: to understand the way causes and effects are produced, and the way the Purusha enjoys the Pradhana. The first is that nature is only the cause, the great, ego, and the five "thatness" dharmas, these seven are the cause; the eleven faculties and the five elements, these sixteen are considered only the effect; the Purusha is considered neither cause nor effect. Pradhana is the agent but not the actor, the seven, such as the great, are both the actor and the agent, the sixteen are the action, the Purusha is neither the action nor the agent. Because the way of arising is from itself, it is considered that cause and effect are the same entity. The way of production is also only to make what was previously present manifest, it is not considered to be newly produced. The way of destruction is also a temporary pacification or manifestation until the end of the kalpa, it is not considered to be the impermanence of nature being permanently destroyed. The way the Purusha enjoys the Pradhana is that unclear happiness, etc., exists in the nature of the Pradhana, and what is clear is three parts: external sound, etc., happiness, etc., the happiness, etc., of the nature of wisdom, and the object that appears in it.