Tibetan
པ་ཐམས་ཅད་དེ། ཚིག་དོན་དང་། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པར་དབྱེ་བའི་ཚུལ་རྣམས་ནི་བློས་བཀོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་དབྱེ་བྱའི་དོན་གཉིས་མ་འབྲེལ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སུ་སྣང་བས། ཀུན་བཏགས་པའོ། །གཞན་དབང་ལའང་གཉིས་ལས། མ་དག་པ་གཞན་གྱི་དབང་ནི། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ཡུལ་དོན་ལུས་དང་བཅས་པའོ། །ཡུལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། །དོན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྐྱེན་ གཞན་ལས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གྲུབ་པ་ཚོགས་བརྒྱད་དོ། །ལུས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོའོ། །འདི་དག་ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་གཞན་དབང་ཞེས་བཞག་པའོ། །དག་པ་གཞན་དབང་ནི་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ཞིང་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་དག་སྟོབས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་གནས་སྐབས་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཆ་ནས་བརྟགས་པའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལའང་གཉིས་ལས། དང་པོ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ནི། གནས་ལུགས་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མར། ཇི་ལྟར་སྔོན་དེ་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་པ་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དག་གྱུར་པ། །ཞེས་དང་། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །རབ་ཏུ་བཏགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་དེ་ཉིད་དོ། །དེའི་སྟེང་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པ། རིས་གཅིག་ཏུ་མ་ཆད་པས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆ་ལ་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་ངོ་བོ་རྟོག་མེད་ཡུལ་ལ་མི་འཛིན་པ་སྟེ། དེའི་ངང་དུ་གོམས་ན་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་འཕེན་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །སེམས་ཙམ་དྲི་མེད་པ་ཁ་ཅིག་འདི་ཡིད་ཤེས་རྟོག་མེད་དང་གཅིག་པས་ཡིད་དུ་བསྡུས་ནས་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པར་མི་འདོད་པའང་ ཡོད་དོ། །དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ནི་ཁས་ལེན་ཏེ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་སྒོ་ལྔའི་ཡིད་དང་བཅས་པར་མ་འགྱུས་པའི་ཤེས་པ། གསལ་བ་སྟེ་དེའི་ངང་དུ་གོམས་པ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་འཕེན་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །དེ་དག་གིས་འདི་ཉིད་ཤེས་པའི་དབྱེ་གཞིར་བྱེད་དོ། །ཡིད་ཤེས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ལས་མཆེད་པ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ནི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་ཕྱི་རོལ་ན
Chinese
所有这些，如词义、能诠和所诠等，以及对蕴和界等进行区分的方式，都是由心识所安立的。由于它们看起来像是了解事物和被区分的事物之间没有关联的方法，所以是遍计所执。他起有二，不净的他起是：由各种习气的力量，显现为外内情器等各种形象，包括所缘境、意义和身体。所缘境是色等五境。意义是识，由其他因缘产生，成为八识聚。身体是近取蕴。这些依赖于业和习气的其他因缘，所以被称为他起。清净的他起是极清净的刹土和智慧等，从暂时依赖于断除障碍的力量的方面来观察。圆成实性也有二，第一种是不变的圆成实性：是实相义的阿赖耶，法界自性光明，如来藏。如《宝性论》所说：‘如是先前如是后，不变真如即如是。’《经庄严论》中说：‘前后虽无有差别，然此真如已清净。’《密集庄严经》中说：‘此心性上以阿赖耶，施设假名而宣说。’就是指这个。在其之上，有无始以来的无明，是所有烦恼的根本。由于没有断绝，所以未被记别的部分被称为各种习气的阿赖耶。其自性是无分别，不执著于外境。习惯于此状态，则具有投生于无色界的业力。有些无垢唯识论者认为这与无分别的意识相同，因此将其归纳为意，而不承认阿赖耶等。实义阿赖耶是承认的，阿赖耶识是不与五根识和意识混合的识，是明亮的。习惯于此状态，则具有投生于色界的业力。他们以此作为区分此识的基础。他们说：意是未被记别的。从它产生的五根识是眼识等，识在外
English
All of these, such as word meanings, signifiers and signifieds, and the ways of distinguishing between aggregates and elements, are mentally constructed. Because they appear as methods of understanding things and the things being distinguished without any connection between them, they are the completely imputed. The other-powered also has two aspects. The impure other-powered is: due to the power of various habitual tendencies, various appearances of outer and inner vessels and contents arise, including the object, meaning, and body. The object is the five objects such as form. The meaning is consciousness, which arises from other causes and becomes the eight aggregates of consciousness. The body is the aggregates of appropriation. These depend on other causes of karma and habitual tendencies, so they are called other-powered. The pure other-powered is the extremely pure realm and wisdom, etc., which are examined from the aspect of temporarily relying on the power of eliminating obscurations. The thoroughly established also has two aspects. The first is the unchanging thoroughly established: it is the alaya of the meaning of reality, the luminous nature of the dharmadhatu, the tathagatagarbha. As the Uttaratantra says: 'As it was before, so it is after, the unchanging suchness is thus.' The Sutra Ornament says: 'Although there is no difference between before and after, this suchness is purified.' The Dense Ornament Sutra says: 'On this essence, the name alaya is imputed and spoken.' That is what it refers to. Above that, there is beginningless ignorance, which is the root of all afflictions. Because it is not cut off in one line, the unlabelled part is called the alaya of various habitual tendencies. Its nature is non-conceptual and does not grasp at objects. If one is accustomed to this state, one has the karma to be born in the formless realm. Some immaculate Mind-Only proponents believe that this is the same as non-conceptual consciousness, so they summarize it as mind and do not accept alaya, etc. The real meaning alaya is accepted, and the alaya consciousness is the consciousness that is not mixed with the five sense consciousnesses and the mind, it is clear. If one is accustomed to this state, one has the karma to be born in the form realm. They use this as the basis for distinguishing this consciousness. They say: the mind is unlabelled. The five sense consciousnesses that arise from it are eye consciousness, etc., consciousness outside
Tibetan
་སྣང་བ་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ནང་གི་ཤེས་པ་ལ་འཆར་བའི་སྒོ་དབང་པོ་སོ་སོས་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་ལྔར་བཞག་ཀྱང་མྱོང་བ་པོ་ནི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་གི་རིག་པ་རང་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །ཡིད་ཤེས་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྗེས་ལ་སྐྱེས་པ་དང་དོན་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་པའོ། །ཉོན་ཡིད་ནི་དཔྱད་པས་ཆགས་སྡང་བར་མ་གསུམ་གང་རུང་དུ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུག་གསུམ་མམ་ལྔའི་ཉོན་མོངས་སུ་ཤར་བ་ལ་ཟེར་རོ། །སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་སྨྲ་བའི་སེམས་ཙམ་པ་དག་ནི་ཡིད་ཤེས་དང་ཉོན་ཡིད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པས་ཚོགས་བདུན་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པར་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེ་དག་གི་གཞུང་ལས། སེམས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་འདོད་ཅིང་། དེ་དག་ལས་རྗེས་ལ་སྐྱེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་གི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ནི་ཡིད་དུ་འདོད་དེ། སེམས་ནི་ཀུན་གཞིའི་ རྣམ་པར་ཤེས། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཡིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །དྲུག་པོ་འགགས་མ་ཐག་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་གང་ཡིན་དེ་ཡིད་དོ། །ཞེས་མཛོད་ལས་བཤད་པ་དང་ཡང་མཐུན་ཏེ། དཔེར་ན་ཨུཏྤ་ལ་མཐོང་དུས་བུང་བའི་སྒྲ་དང་། མེ་ཏོག་གི་དྲི་དང་། རེག་བྱ་དང་། རོ་རྣམས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་སྲིད་པ་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་རྟོག་མེད་ཀྱིས་དུས་གཅིག་ལ་ཡུལ་འཛིན་ལ། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་གསལ་བའི་ཆ་ཙམ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། སྐད་ཅིག་དུ་ཡུལ་རིག་པ་ལ་དགའ་གདུང་དུ་སྐྱེ་དུས་རྟོག་དཔྱོད་དུ་ཤར་བས། སྒོ་ལྔ་ཀུན་གཞིའི་ཤེས་པ་དང་དྲུག་པོའི་རྟོག་མེད་གསལ་སྣང་གི་ཆ་འགགས་ནས། འཛིན་པའི་ཆ་ཡིད་ཤེས་རྟོག་བཅས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བ་ལས་གཉིས་པ་མི་འཇུག་པ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡིད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེའང་རྟོག་མེད་རྟོག་བཅས་སུ་གྱུར་པའི་ཆ་ནས་དྲུག་པོ་འགགས་པར་བརྗོད་ཀྱང་། དོན་ལ་དབང་ཤེས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་བཅས་པ་སོ་སོའི་ལྡོག་པའམ་ཆ་ནས་མ་ཉམས་པར་སོ་ན་གནས་ཏེ། གཟུགས་མཐོང་བའི་ཆ་ནི་རྟག་ཏུ་མིག་ཤེས་ཡིན་ལ། དེའི་ངོ་བོ་རྟོག་མེད་ཡིན་པས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའང་གཞལ་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་གྲུབ་ནི་ལམ་ཟག་མེད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བའི་སར་ཕྱིན་ནས་སླར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་ནི་ལུང་དང་བཅས་པ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། ཤེས
Chinese
虽然从显现为与现象相似的相状在内在的意识中生起，由各个根门所作的部分安立为五种，但体验者是境与有境的相状二者无别，唯是自明的自性觉性，如是认为。意识是在五根之后产生的，是对内外诸法进行作用的意识。染污意识是指经过思虑后，在贪嗔痴三种中任何一种状态下产生，并且显现为三种或五种烦恼的状态。说诸法各异又无二的唯识宗认为，将意识和染污意识二者合为一体，因此承许有包含阿赖耶识在内的七识。在他们的论典中说，心是指阿赖耶识，它被认为是无分别的五根识的眷属。从这些识之后产生的，执着我与我所的五十一心所的眷属，被认为是意，即：心是阿赖耶识的 相状识，执着我者是意。如是说。又与《俱舍论》中所说的：六识灭尽之后，任何的识即是意。相符。例如，在见到乌 উৎপལ་（藏文，梵文天城体，utpala，汉语字面意思：青莲花）时，蜜蜂的声音、花朵的香味、触感和味道等同时被感知是可能的，因为无分别的五根识在同一时间执持对境。那时，意识的无分别的明亮部分仅仅是阿赖耶识。当在一瞬间对境生起喜悦或痛苦时，就会显现为思虑分别。因此，五根、阿赖耶识和六识的无分别的明亮显现的部分消失后，执持的部分，即有分别的意识，只能一个刹那一个刹那地产生，不能同时产生两个，这被称为意。虽然从无分别转变为有分别的角度来说，六识被认为是灭尽的，但实际上，包含根识和阿赖耶识在内的各个识，从各自的自性或部分来说，并没有消失，而是各自存在。例如，见到色法的部分总是眼识，并且它的自性是无分别的，因此声音等也可以通过这种方式来衡量和理解。完全成立的真如是不颠倒的，是包含无漏道和果位在内的，因为是真实地走向，并且到达所去的境地后不再退还的缘故。关于这些的详细内容，应当通过包含教证的伟大论典来了解。 第二，个别承许的安立是：识
English
Although the appearance of phenomena is similar to the way it arises in the inner consciousness, and the functions of the respective sense faculties are established as five, the experiencer is none other than the self-illuminating self-awareness, without duality of object and subject. This is the assertion. Mental consciousness arises after the five senses and is the consciousness that engages with internal and external phenomena. Afflicted mind refers to the arising of any of the three: attachment, aversion, or indifference, after deliberation, and manifesting as the three or five poisons of affliction. The Mind-Only school, which speaks of the diversity and non-duality of phenomena, asserts that by combining the mental consciousness and the afflicted mind into one, they accept the seven aggregates, including the base consciousness (ālaya-vijñāna). In their treatises, it is said that mind refers to the base consciousness, which is considered to be the retinue of the non-conceptual five sense consciousnesses. The consciousness that arises after these, along with the retinue of the fifty-one mental factors that grasp at "I" and "mine," is considered to be the mind, that is: Mind is the base consciousness's form of consciousness. The one grasping at "I" is the mind. So it is said. It also agrees with what is said in the Treasury of Knowledge (Abhidharmakośa): "Whatever consciousness there is, immediately after the cessation of the six, that is the mind." For example, it is possible to simultaneously perceive the sound of a bee, the fragrance of a flower, the tactile sensation, and the taste when seeing an উৎপལ་ (藏文, Devanāgarī, utpala, meaning: blue lotus), because the non-conceptual five sense consciousnesses apprehend the object at the same time. At that time, the non-conceptual clear aspect of consciousness is merely the base consciousness. When joy or sorrow arises in an instant upon perceiving an object, it manifests as deliberation and discrimination. Therefore, after the non-conceptual clear appearance of the five senses, the base consciousness, and the sixth consciousness ceases, the grasping aspect, which is the conceptual mental consciousness, arises only one moment at a time, and two cannot arise simultaneously. This is called mind. Although from the perspective of the non-conceptual transforming into the conceptual, the six consciousnesses are considered to have ceased, in reality, each consciousness, including the sense consciousnesses and the base consciousness, remains in its own state without diminishing from its respective nature or aspect. For example, the aspect of seeing form is always eye consciousness, and its nature is non-conceptual, so sound and so on can also be measured and understood in this way. The perfectly established reality, which is not inverted, includes the uncontaminated path and its result, because it is truly going and, having reached the place to go, does not return. These details should be understood through the great treatises that include scriptural authority. Second, the individual assertions of the establishment are: consciousness