Tibetan
ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་གཙོ་བོས་ད་ལྟར་བའི་བློའི་འཁོར་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་ལ། སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་བློའི་འཁོར་གྱིས་ད་ལྟ་བའི་གཙོ་བོའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་འཁོར་སྔོན་དུ་མ་སོང་བ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པས་ཁྱད་པར་སྣང་བ་དེ་འཁོར་སྔ་མའི་འབྲས་བུར་མི་རུང་ལ། མེད་ན་གཙོ་བོ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་ཡང་ཁྱད་པར་མི་སྣང་བས་རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལངས་མ་ཐག་གི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ན་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་གཙོ་བོ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་མ་སོང་ཡང་ངོ་བོ་སྣང་སྟེ་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པས་ངོ་བོ་སྣང་བ་གཙོ་བོ་སྔ་མའི་འབྲས་བུར་མི་འཐད་ལ། མེད་ན་འཁོར་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་གི་ངོ་བོ་མི་སྣང་བས་རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རྫས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་གཙོ་བོ་སེམས་ཙམ་དང་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་ལ། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་ནས་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་ནས་འཁོར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་དང་མི་རྟག་པ་རྫས་གཅིག་ཀྱང་། རྣམ་ཤེས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ལ། མི་རྟག་པ་ འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། རྫས་གཅིག་ཀྱང་ངོ་བོ་སྣང་བ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་མི་འགལ་བས། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་བས་ཏེ། །དེ་བཞིན་ཆགས་སོགས་སྣང་བའམ། །དད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་འདོད། །ཉོན་མོངས་དགེ་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྫས་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱང་ཐལ་མོ་དང་ཁུ་ཚུར་བཞིན་དུ། གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པ་དང་། སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་རིགས་མཐུན་པ་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་སོ་སྐྱེ་དང་ཆ་མཐུན་དགུ་སྔ་མ་ལྟར། གཟུགས་སེམས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསུམ་ཆར་གྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་པ་སྔ་མ་དང་མཐུན་མོད་ཀྱི། ཐོབ་པ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ལ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བག་ཆགས་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྙོ
Chinese
是的，如果说前一刹那的主（心王）生起以执持现在刹那的心所的自性，前一刹那的心所生起以执持现在的主（心王）的差别，那是不对的。从等持中刚刚出定时所生的眼识，没有先前的识的心所，从那（眼识）中显现差别吗？如果显现，因为没有成立周遍，所以那显现的差别不能是先前心所的果。如果不显现，虽然对主（心王）显现自性，但不显现差别，这样就成了在一个事物上有显现和不显现两种部分的过失。再者，从等持中刚刚出定的眼识的心所显现差别时，有显现自性吗？如果有，即使没有先前的（心王）也显现自性，因为没有成立周遍，所以显现自性不应是先前主（心王）的果。如果没有，心所显现差别，但不显现自性，这样就成了一个事物上有显现和不显现两种部分。第二，成立（心王和心所）为一个事物，即主（心王）唯是心，心所是从心生起的，（二者）是一个事物。虽然一切自体都显现，但从显现自性的角度来说是主（心王），从显现差别的角度来说是心所。就像识和无常是一个事物，但识是识蕴，无常是行蕴一样。一个事物，从显现自性的角度来说是识蕴，从显现差别的角度来说是行蕴，这并不矛盾。所以，心和心所，在一个事物上是不同的角度。因为心显现为二元对立。同样，贪等也想要显现，或者想要显现信等。烦恼和善法不是存在或不存在的。这是《楞伽经》中所说的。因此，（心王和心所）是一个事物。第四，不相应行也像手掌和拳头一样，是色、心和心所的状况。命根和同类性，以及生等四者，和异生和合九者，如前所说，都是色、心、心所三种的状况，这与前面相同。但获得不是其他识的状况，而是在阿赖耶识上由其他识留下习气的状况。
English
Indeed, if it is said that the chief (mind king) of the previous moment arises to hold the essence of the mental events of the present moment, and the mental events of the previous moment arise to hold the distinction of the present chief (mind king), that is not correct. When the eye consciousness arises immediately after emerging from meditative absorption, is there a distinction apparent from that which does not precede the mental events of the previous consciousness? If it is apparent, since pervasion is not established, that apparent distinction cannot be the result of the previous mental events. If it is not apparent, although the essence is apparent to the chief (mind king), the distinction is not apparent, so there would be the fault of having two parts, appearance and non-appearance, in one entity. Furthermore, when the mental events of the eye consciousness immediately after emerging from meditative absorption have a distinction apparent, is there an appearance of essence? If there is, even if the previous (mind king) did not precede, the essence appears, and since pervasion is not established, the appearance of essence should not be the result of the previous chief (mind king). If there is not, the mental events have a distinction apparent, but the essence is not apparent, so there would be two parts, appearance and non-appearance, in one entity. Second, establishing (mind king and mental events) as one entity, that is, the chief (mind king) is only mind, and mental events arise from mind, (the two) are one entity. Although all self-natures appear, from the aspect of the appearance of essence, it is the chief (mind king), and from the aspect of the appearance of distinction, it is mental events. Just as consciousness and impermanence are one entity, but consciousness is the aggregate of consciousness, and impermanence is the aggregate of compositional factors. One entity, from the aspect of the appearance of essence, is the aggregate of consciousness, and from the aspect of the appearance of distinction, it is the aggregate of compositional factors, which is not contradictory. Therefore, mind and mental events are different aspects of one entity. Because mind appears as dualistic. Similarly, desire and so on also want to appear, or want to appear as faith and so on. Afflictions and virtuous dharmas are not existent or non-existent. This is what is said in the *Laṅkāvatāra Sūtra*. Therefore, (mind king and mental events) are one entity. Fourth, non-associated compositional factors are also like the palm of the hand and the fist, which are the state of form, mind, and mental events. Life faculty and similarity, and the four such as birth, and the nine aggregates of ordinary beings, as before, are all states of form, mind, and mental events, which is the same as before. But attainment is not the state of other consciousnesses, but the state of other consciousnesses leaving imprints on the ālaya consciousness.
Tibetan
མས་འཇུག་གསུམ་ཡང་ལུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ལ་ཚོགས་དྲུག་གམ་བདུན་འགགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པའང་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་རྟོག་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེར་སྣང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་འདུས་ མ་བྱས་ནི་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་ཏེ། སྔ་མ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་ཟེར་རོ། །གཞུང་དེ་དག་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལས་ཅུང་ཟད་འཕགས་ཀྱང་། ད་དུང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པས་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྣང་བ་སེམས་སུ་མི་འཐད། ཀུན་བརྟགས་མི་འཐད། བདག་མེད་པ་ལ་ཐ་སྙད་མི་རུང་བ་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་བཀག་པའི་སྐབས་སུ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཀུན་བཏགས་གང་ཡིན། བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཞེན་ཡུལ་བདག་གཉིས་ཡིན་ན་བདག་གཉིས་མི་སྲིད་པས་མཚན་གཞི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་སྲིད་པས། དེས་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ཕྱེ་བའི་མཚོན་བྱ་ཀུན་བཏགས་ཀྱང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཤེས་པ་ལ་སྣང་ངམ་མི་སྣང་། སྣང་ན་ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་པས་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་མི་རུང་ལ། མི་སྣང་ན་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པ་དུ་མ་ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་མི་འཐད་པ་དང་། རྣམ་པ་དུ་མ་ཤེས་པ་དུ་མར་བདེན་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཤེས་པ་ཆ་མེད་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་སྨྲ་ན། ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་འདོད་པ་གང་གིས་འགོག །གལ་ཏེ་ཆ་དུ་མར་དམིགས་པས་རྫས་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ཁེགས་སོ་ཞེ་ན། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའང་ཆ་དུ་མར་དམིགས་པས་ཤེས་པ་ཆ་མེད་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡུལ་ཆ་མེད་དུ་མ་རྣམ་པ་ཤེས་པ་དུ་མར་བདེན་ན། བློ་གཅིག་གིས་རྡུལ་དུ་མ་འཛིན་པ་མེད་པས། རགས་པར་སྣང་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དག་ནི། གཞི་ལྔ་པོ་དག་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། སྒྲ་དོན་དང་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དང་བློ་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོར་མེད་དེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྣང་བ་ལྟར། དབང་པོ་ལྔ་དང་ཡུལ་ལྔ་
Chinese
死亡三入也并非身体的阶段，而是阿赖耶识上六识或七识止息的阶段。名蕴等也并非声音自身特性的阶段，而是意识分别念及其眷属显现为名、句、字的阶段。第五种是无为，与经部宗相同，他们说在前三种之上，还有如来藏和法界等其他存在。这些论典虽然比声闻乘略胜一筹，但仍然不够完善，因此分为总的破斥和个别破斥两种。第一种是通过现象不合理于心、遍计不合理、无我不能安立名言这三点来了解。第一点在破斥经部宗时已经说过。第二点是，如果二月之相和总义等是能知的对境，那么因为成为他缘，又怎么会是遍计所执呢？如果执著于我的所执境是二我，那么因为二我不存在，所以所依不存在。因为遍计所执的自性不存在，所以由此从不同类中区分出来的所诠遍计所执也不可能存在。第三点是，了知法无我时，现象显现还是不显现？如果显现，因为是能知的法，所以不可能成为空性。如果不显现，因为不是量士夫的对境，所以不确定为有法，因此不能安立为无我的名言。第二，个别破斥分为两种：多种相识为一个不合理，多种相识为多个不合理。第一种是，如果说显现为多种的识是无分一体的自性， 那么以什么来遮止具有支分的实法之存在呢？如果说因为执著于多个部分，所以遮止了作为一体的实法之存在，那么显现为多种也因为执著于多个部分，所以识作为无分一体的存在也被遮止了。第二种是，如果对境是无分多个，相是识的多个而存在，那么因为一个意识不可能不执著多个微尘，所以粗大的显现就不可能存在了。第二种，说唯识无相者，如此承许五种 आधार：声音和意义，二月显现等等，全部都不是对境和智慧二者的体性，虽然不是实物，但是像虚构显现一样。五根和五境
English
The three entrances of death are also not the state of the body, but the state where the six or seven consciousnesses cease in the alaya consciousness. The aggregates of names, etc., are also not the state of the characteristics of sound itself, but the state where mind, conceptualization, and its retinue appear as names, sentences, and letters. The fifth is the unconditioned, which is the same as the Sautrantika school. They say that in addition to the first three, there are also other existences such as the Tathagatagarbha and the Dharmadhatu. Although these texts are slightly superior to the Shravaka vehicle, they are still not perfect, so they are divided into general refutation and specific refutation. The first is to understand through the three points that phenomena are not reasonable in the mind, that conceptualization is not reasonable, and that no-self cannot establish terminology. The first point has already been said in the context of refuting the Sautrantika school. The second point is, if the appearance of the double moon and the general meaning, etc., are objects of knowledge, then how can they be imputed if they become dependent on others? If the object of attachment to the self is the two selves, then because the two selves do not exist, the basis does not exist. Because the nature of the imputed does not exist, the signified imputed, which is distinguished from different types, is also impossible to exist. The third point is, when knowing the selflessness of phenomena, do phenomena appear or not appear? If they appear, because they are knowable dharmas, it is impossible to become emptiness. If they do not appear, because they are not objects of valid cognition, it is uncertain whether they are entities, so it is not possible to establish the terminology of no-self. Secondly, specific refutation is divided into two types: many aspects of knowledge as one are unreasonable, and many aspects of knowledge as many are unreasonable. The first is, if it is said that the consciousness that appears as many is the nature of an indivisible unity, Then what prevents the existence of a real entity with limbs? If it is said that because of attachment to many parts, the existence of a real entity as a unity is prevented, then the appearance as many is also because of attachment to many parts, so the existence of consciousness as an indivisible unity is also prevented. The second is, if the object is indivisible and multiple, and the aspects are multiple existences of consciousness, then because it is impossible for one consciousness not to grasp multiple dust particles, the coarse appearance is impossible to exist. Secondly, those who say that Mind-Only is without aspects, affirm the five bases as follows: sound and meaning, the appearance of the double moon, etc., are all not the nature of both object and wisdom, although they are not real things, they appear as if fabricated. The five senses and the five objects