Tibetan
མ་ལ་འཇུག་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དུ་མའི་རྣམ་པ་འཆར་བ་ལྟར། ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དུ་མའི་རྣམ་པ་འཆར་བའང་མི་འགལ་ལ། རྟོག་པ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པའི་དོན་སྤྱིའང་མི་སྣང་ལ་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ལྡོག་པ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མྱོང་བས། དེའི་དོན་སྤྱི་མི་སྣང་བ་མི་འགལ་བ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྡོག་པ་ཕྱོགས་རེའི་དོན་སྤྱི་འཛིན་པས། དེ་ལ་རྟོག་པའང་ཡིན་ལ་ལྡོག་པ་མ་ལུས་པ་དང་། དབྱེར་མེད་པའི་ གསལ་བའི་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་མྱོང་བས། དེའི་དོན་སྤྱི་མི་སྣང་ཞིང་དེ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པའང་རྫས་གཅིག་ལ་མི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་བཅོམ་ཞེས་པ་མེ་དང་གྲང་རེག་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་ལ། རྒྱུན་འཇུག་པ་དང་འགལ་བར་བསྐྱེད་པའི་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་སྨྲ་བས། ཀུན་གཞི་ས་བོན་གྱི་ཆ་གནོད་བྱ་ལ། བདག་མེད་གོམས་པའི་ཡིད་གནོད་བྱེད་ཀྱི་མཐུས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དར་ལ་བབ་པའི་རྫས་ཀྱི་རྒྱུན་ཉིད་རྒན་པོར་སྐྱེས་པ་ན་རྒྱུན་དེ་ཉིད་སྔར་གྱི་དར་ལ་བབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལོག་པས་རྒས་པས་ལང་ཚོ་བཅོམ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་རྫས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཤེས་པར་སྐྱེས་ལ། དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་བཅོམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པས། ཕྱིས་འབྱུང་བའི་གཉེན་པོས་སྔར་ཡོད་པའི་སྤང་བྱ་སྤོང་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་གཅིག་ཡིན་ན་དུ་མར་མྱོང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་རྫས་གཅིག་པོ་དེ་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྒོ་དུ་མར་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཡུལ་དུ་མའི་རྣམ་པ་འཆར་བས་རྣམ་ཤེས་དུ་མར་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྤྲེའུ་ཅིག་མཁར་གྱི་བུ་ག་དུ་མར་འབྱུང་བ་ན་སྤྲེའུ་དུ་མར་ངེས་པའམ། ཕྱོགས་བཞིའི་བུ་ག་ནས་ནང་ན་གནས་པའི་མི་མཐོང་བ་ན་དུ་ མར་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ཞིག་ལུས་མེད་ཕུག་གནས་ཤིང་། །རིང་དུ་རྒྱུ་ཞིང་གཅིག་པུར་སྤྱོད། །གདུལ་བར་དཀའ་བའི་སེམས་འདུལ་བ། །འདི་ནི་བྲམ་ཟེར་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམས་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི་ལ་གཉིས་ཏེ། སེམས་དང་རྫས་མི་གཅིག་པ་མི་འཐད་པ་དང་། རྫས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །ད
Chinese
就像进入眼中一样，一个眼识显现出蓝色和黄色等多种境的形象。同样，一个识显现出形状和声音等多种形象也不矛盾。一个分别念不显现相异的总义，但识的明觉体验到所有无别的自相，因此不显现它的总义也不矛盾。同样，蓝色等也执持相异各方的总义，因此它也是分别念，并且体验到所有相异和无别的明觉之义的自相，因此不显现它的总义，并且它也不是分别念，这在一个事物上也不矛盾。第二，所谓对治断除所断，就像火和冷触一样，是事物各异，并且对于持续进入和产生相违的所损和能损，说是八识聚。阿赖耶识种子的部分是所损，串习无我的意以能损的力量产生无力，并不是这样，而是正当壮年的事物的相续，当生为老年时，相续本身转变了先前壮年的形象，就像说年老断除了青春一样。同样，具有颠倒形象的识的事物相续，生为不颠倒的识，并且对于它，产生颠倒的能力变为没有，这就被称为对治断除所断。因此，说后来产生的对治断除先前存在的所断。第三，如果识聚是一个，那么与体验多种相违，如果这样说，则不是，识的事物本身依靠显现为多种生处之门，而显现多种境的形象，因此认为是多种识。例如，就像一只猴子出现在多个城门中，就确定为多只猴子一样。或者从四个方向的门中看不到住在里面的人，就认为是多个人一样。第四，哪一个无身住在山洞里，长久游走且独自行动，调伏难以调伏的心，我就说这是婆罗门。就像《法句经》中所说的那样。第三，心生之基有两个方面：心和事物不相同是不合理的，以及成立事物无别。
English
Just as when entering the eye, a single eye-consciousness manifests the appearance of various objects such as blue and yellow, similarly, it is not contradictory for a single consciousness to manifest the appearance of various forms and sounds. A single concept does not manifest the general meaning of distinct things, but the clarity of consciousness experiences its own characteristics that are without any distinction. Therefore, it is not contradictory that its general meaning does not appear. Similarly, blue and other colors also grasp the general meaning of each distinct aspect, so it is also a concept, and it experiences the self-character of the meaning of clarity that is without any distinction. Therefore, it does not manifest its general meaning, and it is also not a concept, which is not contradictory in one entity. Secondly, the statement that the antidote destroys what is to be abandoned refers to things that are different entities, like fire and cold touch. It is said that the eight aggregates become the harmed and the harmer, causing contradiction to continuous entry. The part of the seed of the all-ground consciousness is the harmed, and the mind accustomed to selflessness, through the power of the harmer, does not render it powerless. Rather, just as when the continuum of a substance that has reached its prime ages, that same continuum reverts from its former state of prime, it is said that old age destroys youth. Similarly, the continuum of the substance of consciousness with a reversed appearance is born as consciousness without reversal, and the ability to generate reversal is lost. This is what is called the antidote destroying what is to be abandoned. Therefore, it is said that the antidote that arises later abandons the previously existing object to be abandoned. Thirdly, if the collection of consciousnesses is one, then it contradicts experiencing many. If you say that, it is not so. That single substance of consciousness, relying on appearing as various doors of sense bases, manifests the appearance of various objects, so it is recognized as various consciousnesses. For example, just as when a single monkey appears in many city gates, it is determined to be many monkeys, or when people inside cannot be seen from the four directions of the gates, they are thought to be many people. Fourthly, "Whoever is bodiless, dwells in caves, travels far, acts alone, tames the mind that is difficult to tame, I call him a Brahmin." As it is said in the collection of purposeful verses. Third, the basis of what arises from the mind has two aspects: it is unreasonable for the mind and substance to be not one, and establishing that substances are inseparable.
Tibetan
ང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། དམིགས་པ་མཚུངས་པ་མི་འགྲུབ། མྱོང་བ་དང་འགལ། རྫས་དབྱེར་མེད་ལ་སྣང་མི་སྣང་འགལ། རང་སྟོབས་དང་གཞན་སྟོབས་མི་འཐད། དེའི་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་ལའང་། ཁ་ཅིག་ནི་གཙོ་བོ་རྣམ་ཤེས་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་ལྔར་བཤད་པ་ལྟར་གཙོ་བོ་དང་མཚུངས་པ་ལྔས་མཚུངས་པར་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་ལྟ་ན་ཡིད་རྟོག་པ་ལ་འཁོར་སེམས་བྱུང་རྟོག་མེད་བྱུང་བ་ན་གཙོ་བོས་དོན་སྤྱི་འཛིན་ལ། འཁོར་གྱིས་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་དམིགས་པ་མཚུངས་པ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་འཁོར་རྟོག་པ་ཡིན་ན་འཁོར་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ལྔ་ཁོ་ན་འབྱུང་བ་ན་རྟོག་པ་རྫས་དྲུག་དང་། འཁོར་མང་པོ་འབྱུང་བ་ན་རྟོག་པ་རྫས་མང་པོ་རྒྱུད་གཅིག་ལ་འབྱུང་བར་ཐལ་བས། དེ་ལྟ་བུ་མེད་པར་མྱོང་བས་འགྲུབ་པས་མྱོང་བ་དང་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི་མིག་གི་ཤེས་པ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་ལ་ཁྱད་པར་མི་སྣང་ཞིང་། དེའི་འཁོར་ལ་གཙོ་བོ་མི་སྣང་བས། རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ལྟར་ན་ རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་མི་འགལ་བར་གྱུར་ན་འགལ་བའང་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི་གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་སེམས་ལ་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་སྣང་ལ། འཁོར་ལའང་གཉིས་ཀ་སྣང་བས་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་བ་རང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ངོ་བོ་སྣང་བར་བཞག་ལ། ཁྱད་པར་སྣང་བ་འཁོར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་སྣང་བར་མི་བཞག་གོ། །འཁོར་ལའང་ཁྱད་པར་སྣང་བ་རང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས། ཁྱད་པར་སྣང་བར་བཞག་ལ། ངོ་བོ་སྣང་བ་གཙོ་བོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ངོ་བོ་སྣང་བར་མི་བཞག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་སེམས་སྔ་མའམ་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྔའམ་དུས་མཉམ་པར་གནས་གྲངས། དང་པོ་ལྟར་ན་དུས་མཚུངས་པར་མི་རུང་བ་དང་། གཙོ་བོས་འཁོར་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་རུང་ཡང་། འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པ་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་དུས་མཚུངས་པ་མེད་པས་འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་དུ་རུང་ཡང་། གཙོ་བོས་འཁོར་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ལྟར་ནའང་དུས་མཉམ་པ་ལ་བློར་རྫས་གཅིག་གིས་ཕན་གདགས་བྱ་དང་འདོགས་བྱེད་མེད་པས། དུས་མཉམ་པའི་འཁོར་ལ་གཙོ་བོས་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་མི་ནུས་ལ། འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་དུས་མཉམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །ལྔ་པ་ནི་གལ་ཏེ་དུས་མཉམ་པར་ སྐྱེད་པར་མ་
Chinese
有五种过失：所缘相同则不成立，与经验相违，本体无别则显现与不显现相违，自力与他力不合理。这是对这些的回应的驳斥。第一点是，即使是先前所说的，心所是本体相同的，有些人认为如同主要识（即阿赖耶识）有五个异体一样，以五个与主要识相同的（心所）来认为是相同的。有些人说，如果是这样，当意识生起无分别的随行心所时，主要识执持总义，而随行心所执持事物自身的体性，因此所缘相同是不合理的。第二点是，如果随行是分别，那么随行总是只有五种遍行心所生起，那么分别就是六个本体，如果生起许多随行，那么分别就是许多本体在一个相续中生起，因为经验证明没有这样的情况，所以与经验相违。第三点是，对于眼识来说，自性显现而差别不显现，而对于它的随行来说，主要识不显现，如果像认为是一个本体那样， 那么在一个本体上显现与不显现如果不相违，那么相违也是可以的。第四点是，如果主要识的心识也显现事物的自性和差别两者，而随行也显现两者，因为显现与不显现有两个部分，所以对于主要识来说，自性显现是依靠自己的力量，因此安立为自性显现，而差别显现是依靠随行的力量，因此不安立为差别显现。对于随行来说，差别显现也是依靠自己的力量，因此安立为差别显现，而自性显现是依靠主要识的力量，因此不安立为自性显现，如果这样说，那么主要识是前一刹那的心识，还是随行心所先产生，还是同时存在呢？如果如同第一种情况，那么同时是不合理的，主要识可以产生随行执持自性，但是随行不能产生主要识执持差别。如果如同第二种情况，那么因为没有同时，随行可以产生主要识执持差别，但是主要识不能产生随行执持自性。如果如同第三种情况，那么对于同时来说，在心中一个本体没有能施加利益和所施加利益，因此对于同时的随行，主要识不能产生执持自性，而随行对于同时的主要识也不能产生执持差别。第五点是，如果同时 产生不
English
There are five faults: the object being the same is not established, it contradicts experience, the essence being inseparable contradicts appearance and non-appearance, self-power and other-power are unreasonable. This is a refutation of those responses. The first point is that, even for the previously mentioned mental factors being of one substance, some think that just as the main consciousness (i.e., the Alaya consciousness) has five different entities, they consider them the same by five (mental factors) that are the same as the main consciousness. Some say that if that is the case, when a conceptual mind arises with non-conceptual accompanying mental factors, the main consciousness grasps the general meaning, while the accompanying mental factors grasp the specific characteristics of the object itself, therefore it is unreasonable for the object to be the same. The second point is that if the accompanying factors are conceptual, then only the five ever-present mental factors arise as accompanying factors, then the concept would be six entities, and if many accompanying factors arise, then the concept would be many entities arising in one continuum, because experience proves that there is no such situation, so it contradicts experience. The third point is that for eye consciousness, the essence appears but the particular does not appear, and for its accompanying factors, the main consciousness does not appear, if it is considered as one entity, then if appearance and non-appearance on one entity are not contradictory, then contradiction is also possible. The fourth point is that if the main consciousness also manifests both the essence and the particular of the object, and the accompanying factors also manifest both, because there are two aspects of appearance and non-appearance, so for the main consciousness, the appearance of the essence is due to its own power, therefore it is established as the appearance of the essence, and the appearance of the particular is due to the power of the accompanying factors, therefore it is not established as the appearance of the particular. For the accompanying factors, the appearance of the particular is also due to its own power, therefore it is established as the appearance of the particular, and the appearance of the essence is due to the power of the main consciousness, therefore it is not established as the appearance of the essence, if you say so, then is the main consciousness the previous moment's consciousness, or do the accompanying mental factors arise first, or do they exist simultaneously? If it is like the first case, then it is unreasonable to be simultaneous, the main consciousness can produce the accompanying factors grasping the essence, but the accompanying factors cannot produce the main consciousness grasping the particular. If it is like the second case, then because there is no simultaneity, the accompanying factors can produce the main consciousness grasping the particular, but the main consciousness cannot produce the accompanying factors grasping the essence. If it is like the third case, then for simultaneity, there is no benefactor and beneficiary in one entity in the mind, therefore for simultaneous accompanying factors, the main consciousness cannot produce the grasping of the essence, and the accompanying factors cannot produce the grasping of the particular for the simultaneous main consciousness. The fifth point is that if simultaneously produce not