Tibetan
བཞིན་གྱིས་མེ་ལོང་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལྟར། ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་རང་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ད་ལྟར་བ་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ལོགས་སུ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་དོན་ལྐོག་ན་མོས་གཏད་པས། ད་ལྟར་བ་ལ་རང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་ཤར་ཞིང་། མ་འོངས་པ་ལ་ད་ལྟའི་གཏོད་བྱེད་ཀྱིས་ཕྱི་ལོགས་སུ་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་ཏེ་འདྲ་བ་ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་ལ་དོན་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ། །དོན་མྱོང་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་དང་། ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་ཕྱོགས་ལ་ནི། །དངོས་སུ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་ཀྱང་། །དེ་དང་གཟུགས་བརྙན་འདྲ་བས་ན། །བཏགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཚོར་བར་རུང་། །ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་འདོད་ལ། དོན་རིག་པ་ནི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པས་དོན་རིག་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་རང་རིག་ཅིང་གསལ་བྱར་མྱོང་བས་ན། བདག་ཉིད་མྱོང་བས་རག་པ་མཚན་ཉིད་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་གསལ་བར་མྱོང་བས་ན། །འདྲ་བར་སྣང་བ་དམིགས་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དམིགས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཐ་དད་གནས། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་ཡང་། ཕྱི་རོལ་ན་རྣམ་པ་གཏོད་པ་པོ་ཟླ་བ་གཉིས་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡུལ་རྫུན་པས་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་པས་མི་སྨྲའོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དེའི་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པས་རྣམ་པ་གཏད་ནས། དེ་དང་འདྲ་བས་དོན་འཛིན་ལ། རྨི་ལམ་ལ་རྟ་གླང་གི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། ཡིད་རྟོག་བཅས་ལ་སྔ་ཕྱི་དང་ཡུལ་དང་རང་བཞིན་འདྲེས་པའི་དོན་སྤྱི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ན། སྣང་བ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་རྣམ་ པ་གཏོད་བྱེད་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་མྱོང་བ་རང་རིག་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཐལ་མོ་བསྐུམས་པའི་གནས་སྐབས་ཁུ་ཚུར་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་དང་། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པས། དེ་གསུམ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དོ། །ཐོབ་པ་ནི་སེམས་ལ་བག་ཆགས་རྙེད་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྙོམས་འཇུག་གསུམ་པོ་ནི་ལུས་ལ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འགགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྲོག་གི་དབང་པོ་ནི་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་སོ།
Chinese
就像镜子反映自己的形象一样，境的意识在第二刹那也反映出与自己相似的形象，这是因为前一刹那的境将形象投射到现在这一刹那。由于投射者在暗中投射，现在这一刹那便显现出与自己相似的形象。未来也是由现在的投射者向外投射形象，意识便显现出境的形象，体验到相似性，因此称之为“理解境”。正如《释量论》中所说：“体验到相似性，称为体验境的意识。”以及“对于具有形象的意识方面来说，实际上这两者是不同的，但由于它与影像相似，因此可以感觉到只是一个假象。”这就是所谓的具有形象的观点。而境识则是由于专注于境而被命名为境识。所有的意识都在那一刹那体验到自知和显现，因此，体验自身是其本质特征。由于清楚地体验自身，所以“显现为相似是其目标”。因此，所有意识的“目标、体验和自身”都存在差异。就像这样解释的。双月等现象，虽然在意识中显现出两个月亮的形象，但由于外在没有投射形象的两个月亮，所以被称为错觉。经部宗不会说因为境是虚假的所以是错觉。对于意的意识及其相关的心理活动来说，意的现量是指由根识的境的第二刹那投射形象，并因此与它相似而执持境。梦中显现出马和牛的形象，以及在有概念的意念中，前后、境和自性混淆不清的普遍概念不清晰地显现，虽然显现是意识的本质，但由于在外在没有投射形象的事物，所以是错觉。所有清楚地体验的意识，即自证识，都不是错觉。非相应的行也像握紧拳头时的拳头一样，是色、心和心所的状态。因此，它们不会从这三者变成其他实体。获得是指心获得习气的状态。三种等持是指身体上心和心所停止的状态。命根是指色、心和心所平等存在的状态。
English
Just as a mirror reflects its own image, the consciousness of an object also reflects an image similar to itself in the second moment, which arises because the object of the previous moment projects an image onto the present moment. Because the projector projects in secret, the present moment appears with an image similar to itself. The future is also when the present projector projects an image outward, and consciousness appears in the form of the object, experiencing similarity, and is therefore called "understanding the object." As it is said in the Pramāṇavārttika, "Experiencing similarity is called the consciousness that experiences the object." And, "For the aspect of consciousness with an image, although these two are actually different, because it is similar to an image, it is possible to perceive only an imputation." This is the so-called view of having an image. Object-consciousness (dön rigpa) is named object-consciousness because it focuses on the object. All consciousnesses experience self-awareness and clarity in that very moment, therefore, experiencing oneself is its essential characteristic. Because one clearly experiences oneself, "appearing as similar is its aim." Therefore, the "aim, experience, and self" of all consciousnesses exist differently. This is how it is explained. Phenomena such as the appearance of two moons, although the image of two moons appears in consciousness, because there are no two moons projecting the image externally, it is called illusion. The Sutra School (Sautrāntika) would not say that it is an illusion because the object is false. For mental consciousness and its related mental activities, mental direct perception (yid kyi mngön sum) refers to the second moment of the object of sense consciousness projecting an image, and thus grasping the object because it is similar to it. The appearance of horses and cows in dreams, and the unclear appearance of general concepts in conceptual thought, where past and future, object and nature are mixed, although appearance is the essence of consciousness, it is an illusion because there is no object projecting the image externally. All consciousnesses that are clearly experienced, that is, self-cognition, are not illusions. Non-associated compositional factors are also like a fist when the palms are clenched, they are the state of form, mind, and mental factors. Therefore, they do not change from these three into other entities. Attainment (thob pa) is the state of the mind acquiring predispositions. The three samādhis (snyoms 'jug gsum po) are the state in which mind and mental factors cease in the body. The life faculty (srog gi dbang po) is the state in which form, mind, and mental factors exist equally.
Tibetan
།རིས་མཐུན་པའང་དོན་དེ་གསུམ་འདྲ་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྐྱེ་བའང་དེ་གསུམ་སྔ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །རྒ་བ་ཡང་དེ་གསུམ་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །གནས་པའང་དེ་གསུམ་རྒྱུན་གནས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །མི་རྟག་པའང་དེ་གསུམ་རྒྱུན་ཆད་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོའང་དེ་གསུམ་གྱིས་འཕགས་པའི་ཆོས་མ་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའང་དེ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། །མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། །འདུས་མ་བྱས་གསུམ་པོ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་གཏན་མེད་པ་ཡིན་པས་རྫས་སུ་མེད་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་གི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ པའི་མི་འཐད་པའང་དྲུག་སྟེ། ཕྱིའི་དོན་དོན་དམ་པ་མི་འཐད་པ་དང་། རགས་སྣང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པ་དང་། རྣམ་པ་གཏོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་པ་དང་། སྙོམས་འཇུག་གི་ཚེ་ན་སེམས་གཏན་མེད་པ་མི་འཐད་པ་དང་། དོན་སྤྱི་རྟོགས་པའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པ་དང་། སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྗོད་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་བཀག་པས་བཀག་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི་རགས་སྣང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཇི་ལྟར་དགག །བདེ་སྡུག་ཐ་དད་པར་མྱོང་སྟེ་ཐ་མི་དད་པ་ཁེགས་ན། རགས་པར་སྣང་བ་ཤེས་པ་དང་ཐ་དད་པར་མྱོང་བས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ཁེགས། ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཕྱིར་གྲུབ་པས་ནང་གི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་པོ་མ་ཡིན་ལ། བདེ་སྡུག་གཅིག་ཏུ་བློ་གཅིག་ལ་ཚོགས་པས་གཅིག་གིས་གཅིག་འགོག་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་གཟུགས་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་ཡང་རེས་འགའ་བའི་རྟགས་ལས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་དོན་དཔོག་ན། སྣང་བ་རེས་འགའ་བའི་རྟགས་ལས་ཤ་ཟས་བྱེད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད། བཞི་པ་ནི་སྙོམས་འཇུག་གི་ཚེ་ན་སེམས་མེད་པའི་ལུས་ལས་ཕྱིས་སེམས་འབྱུང་ན། རིགས་པ་སྔ་མས་ཁེགས་པས་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་དོན་སྤྱི་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་སྐད་ ཅིག་འདྲེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དྲུག་པ་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་སྤྱི་མི་སྣང་ཞིང་ཞེན་བྱེད་མ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣ་བ་གསང་བས་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐོས་པ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དངོས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་རྗོད་བྱེད་དུ་འདོད
Chinese
相似的也是那三者相似的情况。出生也是那三者先前没有获得的情况。衰老也是那三者变化的情况。存在也是那三者持续存在的情况。无常也是那三者持续断绝的情况。凡夫也是没有获得那三者超胜之法的情况。进入等等也是那三者的因果的情况。名称的集合等等三者是声音术语的情况。三种无为法如同石女的儿子一样，是完全不存在的，所以说是没有实体的。依靠那些方面的六种不合理之处是：外境胜义谛不合理，粗显现识的自性不合理，创造形象的意义不成立，入定的时候心完全不存在不合理，总义是认识的对象不合理，声音自身的特征不能作为能表达者。第一点是被分别说者遮止而遮止了。第二点是如果粗显现是识的自性，那么如何遮止痛苦快乐的实体不是不同的？因为体验到苦乐是不同的，所以如果遮止不是不同，那么因为体验到粗显现与识是不同的，为什么不遮止识的自性是相同的呢？因为识是唯一的，所以成立了不是内在的执着者，并且苦乐聚集在一个心识上，因为一个遮止一个，所以只会变成相违。第三点是即使眼识具足三种因缘，但如果从偶尔显现的征象来推断创造形象的意义，那么为什么不从显现偶尔性的征象来成立吃肉呢？第四点是入定的时候，如果从没有心的身体后来产生心，那么因为先前的理证已经遮止了，所以会变成承认从无因中产生。第五点是如果总义是认识的对象，那么会变成没有刹那混合。第六点是声音自身的特征，因为总义不显现并且不是执着的对象，如果不是这样，那么堵住耳朵听到声音自身的特征，就会直接产生理解所表达内容的智慧。仅仅因为是理解所表达内容的因，就认为是能表达者。
English
Similarity is also the state where those three are alike. Birth is also the state of obtaining those three without having them before. Aging is also the state of those three changing. Existence is also the state of those three continuing to exist. Impermanence is also the state of those three continually ceasing. Ordinary beings are also the state of not having obtained the Dharma that transcends those three. Entering and so on are also the state of the cause and effect of those three. The collection of names and so on, the three, are the state of the terminology of sound. The three unconditioned things, like the son of a barren woman, are completely non-existent, so it is said that they are without substance. The six unreasonableness based on those aspects are: external objects, the ultimate truth, are unreasonable; the nature of coarse appearance consciousness is unreasonable; the meaning of creating an image is not established; the mind is completely non-existent during absorption is unreasonable; the general meaning is not a cognizable object is unreasonable; and the characteristic of sound itself cannot be a expressive. The first point is already refuted by refuting the Vaibhashikas. The second point is, if the coarse appearance is the nature of consciousness, then how can you deny that the entities of suffering and happiness are not different? Since happiness and suffering are experienced as different, if non-difference is refuted, then since the coarse appearance and consciousness are experienced as different, why is the sameness of the nature of consciousness not refuted? Since consciousness is established as one, it is not an internal holder, and since happiness and suffering gather in one mind, because one prevents the other, it will only become contradictory. The third point is, even if the visual consciousness has three conditions, if the meaning of creating an image is inferred from the sign of occasional appearance, then why not establish meat-eating from the sign of occasional appearance? The fourth point is, if the mind arises later from a body without mind during absorption, then since the previous reasoning has refuted it, it will become an admission of arising from no cause. The fifth point is, if the general meaning is the object of cognition, then there will be no momentary mixing. The sixth point is the characteristic of sound itself, because the general meaning is not apparent and is not an object of attachment. If it is not like that, then by blocking the ears and hearing the characteristic of sound itself, the wisdom that understands the expressed content will directly arise. Merely because it is the cause of understanding the expressed content, it is considered to be the expressive.