Tibetan
པ་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། ངོ་བོ། ངེས་ཚིག །རང་བཞིན། ཆོས་ཉིད། ས་མཚམས་དང་ལྔ་ལས། ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་ངོ་བོ་ནི། ཕྱི་འོད་ལྔའི་སྣང་བ་སྐུ་དང་བཅས་པ་ཟད། ནང་རྡོས་བཅས་རྟོག་ཚོགས་དང་བཅས་པ་ཟད། ཉམས་སྣང་གི་ཡུལ་ཟད་དེ། ཀ་དག་གི་སྣང་བ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་རིག་པ་གནས་པ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་ནི། །ཉམས་ཀྱི་སྣང་བ་སྟོངས་ནས་ནི། །ལུས་ཟད་དབང་པོའི་ཡུལ་ཡང་ཟད། །རྟོག་ཚོགས་འཁྲུལ་པ་ལས་གྲོལ་ནས། །བརྗོད་གཞིའི་ཚིག་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་སོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཆོས་ཞེས་པ་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཉོན་མོངས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། ཉིད་ནི་དེ་སྦྱོང་བྱེད་ལམ་གྱི་སྣང་ བ་འོད་གསལ་བསྒོམ་པའི་ཆ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཟད་པ་ནི་སྟོངས་པ་སྟེ། བློའི་སྒོམ་པ་ཡུལ་སྣང་དང་བཅས་པ་རང་ལོག་ནས་མེད་ལ། མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ངེས་པའི་ཚིག །ཆོས་ཤེས་ཚོགས་ཤིང་འདུས་པ་ལ། །བྱ་བ་བྱེད་དང་མཚན་ཉིད་འཛིན། །རང་སྣང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། །སོ་སོའི་རིགས་རྣམས་འཛིན་པའོ། །ཉིད་ནི་བཅོས་པ་མེད་པ་ལ། །ལྷུག་པར་གནས་པས་རྣལ་མས་ཁྱབ། །སོ་མ་གཉུག་མ་དཀྱུས་མ་ལ། །སྒྲ་ཚིག་མིང་གི་གྲངས་ཟད་པའོ། །ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་ནི། ཕྱི་ནང་གི་སྣང་སེམས་ཟད་དེ་ནམ་མཁའ་སྔོ་སྐྱའི་གདངས་ལྟར་ཀ་དག་གི་རང་གདངས་ཙམ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི། རྩལ་རྫོགས་ལས། འདི་དུས་ཟད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། །བྱ་བྲལ་ནམ་མཁའ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཆོས་ཉིད་ལ་གཉིས་ལས། སྣང་བའི་ཆོས་ཉིད་ནི། ཕྱི་ནང་གི་རྡོས་བཅས་ཟད་པས་རྩ་རླུང་ཟད། དེ་ཟད་པས་སེམས་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ལ་ཉལ་ཀུན་ནས་ལྡང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དྲི་མ་ཕྲ་བ་ས་བོན་གྱི་ཆ་རྣམས་ཀྱང་ཟད་དེ། རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་མི་འདའ་ཞིང་། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ཆེན་པོ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བས་ཁམས་གསུམ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་ཐོབ་པ་ལ། ཀུན་གཞི་ཕྲ་མོ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རབས་ཆད་པོ་དར་དཀར་གྱི་ཡོལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོད་པ་མ་གཏོགས་པ་སྒྲིབ་པ་མེད་པས། ལམ་གྱི་ཆོས་ཟད་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བསལ་ནས་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ནང་དབྱིངས་ཀ་དག་གི་ཆོས་སྐུར་འཇུག་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་སངས་དེངས་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །འབྱུང་བ་དེངས་པས་རྡོས་པ་འགག །རྡུལ་དང་ཕྲ་རབ་མཐར་འགགས་ནས། །ཆ་ཤས་ཙམ་ཡང་གནས་པ་མིན། །ཉོན་མོངས་དེངས་པས་འཁྲུལ
Chinese
关于详细解释自性，有本体、词义、自性、法性、界限五者。其中法性穷尽的本体是：外五光的显现连同身体穷尽，内有质碍的念头连同聚合穷尽，体验显现的对境穷尽，在原始清净的显现如虚空般的境界中安住，如《ཐལ་འགྱུར།》（Thal 'gyur，直译为“崩溃”）中所说：“法性穷尽的显现是，体验的显现空尽后，身体穷尽，感官的对境也穷尽，从念头聚合的错乱中解脱后，远离所说的主题词。”词义是：ཆོས་（chos，法）是指身语意的集合之法，连同烦恼；ཉིད་（nyid，性）是指净化它的道之显现，连同光明观修的部分；ཟད་པ་（zad pa，穷尽）是指空尽，心的观修连同对境显现，自身返回而消失，称为不可得。如其本身所说：“如此法性确定的词义，ཆོས་（chos，法）知晓集合与聚集，行为、作者和特征执持，自身显现显示时，各自的种类执持。ཉིད་（nyid，性）是指没有改造，安住于放松的状态，真实遍及，原始、本初、寻常，声音、词语、名称的数量穷尽。”自性是：内外显现和心念穷尽，如虚空蓝色的光芒般，仅在原始清净的自光中享用，如《རྩལ་རྫོགས།》（rtsal rdzogs，直译为“圆满力量”）中所说：“此时穷尽的特征是，无为如虚空一般。”法性有两种，显现的法性是：内外有质碍的穷尽，导致脉和气穷尽，它穷尽导致依附于心的习气，所有生起的特征的细微垢染，种子的部分也穷尽，安住于持续的禅定中，不超越法性的轮转，掌管眼和伟大的神通，在三界中获得作为法王的代理的权力，除了阿赖耶识的细微所知障如薄纱般阻隔外，没有阻碍，称为道之法穷尽的果实，清除它之后，进入佛陀的境界，远离一切阻碍，进入内部空性的原始清净法身，完全寂灭，如《ཐལ་འགྱུར།》（Thal 'gyur，直译为“崩溃”）中所说：“自身觉醒清澈的法性是，元素清澈导致质碍停止，微尘和极微最终停止后，连一部分也不存在，烦恼清澈导致错乱。”
English
Regarding the detailed explanation of self-nature, there are five aspects: essence, definition, nature, dharma-nature, and boundary. Among them, the essence of the exhaustion of dharma-nature is: the appearance of the five external lights, along with the body, is exhausted; the internal, substantial thoughts, along with their aggregates, are exhausted; the objects of experiential appearances are exhausted; and awareness abides in the state of primordial purity, like the sky. As stated in the Thal 'gyur (lit. "Collapse"): "The appearance of the exhaustion of dharma-nature is when the appearance of experience is emptied, the body is exhausted, and the objects of the senses are also exhausted. Having been liberated from the confusion of thought aggregates, one is separated from the words of the subject matter." The definition is: chos (法, dharma) refers to the dharma of the collection of body, speech, and mind, along with afflictions; nyid (性, -ness) refers to the appearance of the path that purifies it, along with the aspect of luminous meditation; zad pa (穷尽, exhaustion) means emptiness, the mind's meditation, along with the appearance of objects, returns and disappears, and is called unobtainable. As it says itself: "Thus, the definitive meaning of dharma-nature: chos (法, dharma) knows collection and aggregation, actions, agents, and characteristics are held, when self-appearance is shown, each of their kinds are held. Nyid (性, -ness) refers to that which is uncorrected, abiding in a relaxed state, reality pervades, original, primordial, ordinary, the number of sounds, words, and names is exhausted." The nature is: the exhaustion of internal and external appearances and thoughts, like the blue light of the sky, only enjoying the self-light of primordial purity. As stated in the Tsal Dzogs (lit. "Perfected Power"): "The characteristic of exhaustion at this time is that it is non-action, like the sky." There are two types of dharma-nature. The dharma-nature of appearance is: the exhaustion of internal and external substantiality causes the channels and winds to be exhausted. That exhaustion causes the latent tendencies that rely on the mind, the subtle stains of all arising characteristics, and even the seed aspects to be exhausted. Abiding in continuous samadhi, one does not transcend the wheel of dharma-nature. Having mastered the eye and great clairvoyance, one obtains power in the three realms as the regent of the Dharma King. Except for the subtle obscuration of the alaya consciousness, the obscuration of knowledge, which is cut off like a thin white veil, there is no obscuration. It is called the fruit of the exhaustion of the dharma of the path. Having cleared it away, one enters the state of Buddhahood, free from all obscurations, entering the primordial purity dharmakaya of inner space, completely pacified. As stated in the Thal 'gyur (lit. "Collapse"): "The dharma-nature of self-awakening clarity is that the elements are clear, causing substantiality to cease. After dust and the finest particles have finally ceased, not even a part remains. Afflictions are clear, causing confusion."
Tibetan
་པ་དང་། །རྟོག་བྲལ་ཞེན་པ་མི་གནས་པས། །བག་ལ་ཉལ་དང་ཀུན་ནས་ལྡང་། །རྡུལ་ཆ་ཙམ་ཡང་མི་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྲ་རགས་དེངས་པ་ཡིས། །ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་མཐར་གྱིས་ཕྲ། །འབྱུང་བ་བཞི་ཡི་ལུས་ཟད་ནས། །ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་སྐུའོ། །རྟོག་མེད་ཏིང་འཛིན་རང་གནས་ཏེ། །བཅོས་མའི་ཆོས་ལས་འདས་པས་ན། །ཆོས་ཞེས་ཚིག་ཏུ་མི་གནས་སོ། །ཞེས་སོ། །སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི། རྩ་རླུང་རགས་པ་ཟད་པས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཟད་དེ། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཚད་ཕེབས་ཟླ་བ་ཉ་བ་ལྟ་བུའང་ནང་དབྱིངས་སུ་ནུབ་ནས་ཀ་དག་གི་སྣང་བ་ལ་གནས་པས། ཆོས་སྐུའི་སྣང་བ་སྟེ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཉིད་རང་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ནི། ཡང་སྔ་མ་ལས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །རྟོག་པ་རགས་པའི་ཁུངས་འགགས་ནས། །དྲན་པ་རང་དག་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། །རྟེན་འབྲེལ་རླུང་ཉིད་རྣམ་དག་པ། །རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཀ་ནས་དག་པའི་རང་བཞིན་ལ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་གྲངས་ཟད་དེ། །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་མེད་པ་དང་། །ཆོས་རྣམས་ཟད་པའི་སར་ཕྱིན་པ། །འབྲས་བུའི་ ཆོས་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཚིག་ཕྱི་མ་འདི་གསུམ་ལ་འཁྲུལ་ནས། འབྲས་བུའི་ཀ་དག་ལ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འདོད་པའི་སྙིང་ཏིག་པ་བྱུང་བས། དེ་ནི་ནོར་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཕྱིར་སྣང་གདངས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཤེལ་འོད་ནང་དུ་ལོག་པ་ལྟ་བུའི་ཆ་ལ་དེ་སྐད་གསུངས་པ་དེའི་དགོངས་པ་མ་ལོན་པར་ཟད་དོ། །དོན་ལ་ནང་དབྱིངས་སུ་མེད་ན་ལྷུན་གྲུབ་དང་འགལ་བ་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་ཕྱིས་མེད་གཏན་རླག་ཏུ་སོང་བ་དང་འགལ་བ་དང་། ནང་དབྱིངས་ལས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཆར་གཞི་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་བ་དང་འགལ་བ་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་གཞིའི་དབྱིངས་དག་པ་མཐར་ཕྱིན་ནས་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ལ་ལམ་སྟོན་པའི་ཐུགས་རྗེ་དང་མཛད་པ་བསྟན་པ་དང་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་དུ་མ་ཡོད་པས། ཉེས་ཆ་དེ་ལྟ་བུ་ཁས་བླང་བར་མི་འོས་སོ། །ལྔ་པ་ས་མཚམས་ནི། ཚད་ཕེབས་ཡོལ་ནས་ཟད་པའི་མགོ་རྩོམ་དུས་ན་རང་གི་རྐང་ལག་བཞིའི་སོར་མོ་འོད་ལྔར་གསལ་བ་ཙམ་ཡོད་པས། སྐབས་འདི་ནས་ནང་དབྱིངས་སུ་ཕར་འཇུག་པ་དང་། ཕྱིར་སྣང་དུ་ཚུར་ལྡོག་པའི་ས་མཚམས་ཡོད་དེ། དེའང་སྐུའི་རྣམ་པ་དེས་ད་རེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དངོས་སུ་རྒྱ་ཆེར་མི་འབྱུང་ན། སོར་མོའི་འོད་ལ་རིག་པ་གཏད་པས། ཕྱི་སྣང་དང་། རང་ལུས་ཀྱི་འོད་གསལ་རྣམས་ནང་དབྱིངས་སུ་ཇེ་ཐིམ་ལ་འགྲོ་ཞིང་། ཐད་ཀའི་དངོས་སྣང་མཐིང
Chinese
并且，由于没有离于分别的执着，潜在习气和一切生起，一丝一毫也不存在。这样，通过细微和粗大的清净，五蕴也最终变得细微。四大组成的身体耗尽后，一切都是智慧圆满身。无分别的禅定安住于自性，由于超越了造作的法，因此，“法”这个词也不存在。如是说。空性的法性是，粗大的脉和气耗尽，心和心所耗尽，身和智慧的显现圆满如满月，也融入内界，安住于原始清净的显现中。法身的显现，也就是果的法性自显现，被称为：又是从前文说，因和果的法性是，粗大分别的来源断绝后，从忆念自净的相续中，缘起之气自身完全清净，是从因产生的法性。从一开始就清净的自性中，一个和多个的数目耗尽，没有身和智慧，法都到达耗尽之地，被认为是果的法性。如是说。也是因为对这三个后面的词产生误解，出现了认为果的原始清净中没有身和智慧的宁提派。那是很大的错误。对于外显光明的身和智慧如同水晶光芒回归内部的那部分，那样说只是没有理解那个密意而已。实际上，如果内界中没有，就与任运成就相违背，因为是无为法，就与后来没有，彻底消失相违背，与从内界的身和智慧的显现中产生利益众生相违背，与普贤王如来基界清净达到究竟，向众生和佛陀展示道路的慈悲和事业相违背等等，有很多过失。不应该承认那样的过失。第五个是界限：超过圆满，开始耗尽的时候，自己的四肢的指头有五种光明显现。从这个时候开始，有进入内界和返回外显的界限。也就是，如果这次身体的形象实际上没有广泛地利益众生，就将觉性专注于指头的光芒。外显和自身的光明都逐渐融入内界，直接的实相显现为蓝色。
English
And, because there is no clinging that is separate from conceptualization, latent habits and all arising, not even a particle remains. Thus, through the purification of subtle and coarse, the five aggregates also eventually become subtle. After the body composed of the four elements is exhausted, everything is the wisdom complete body. The non-conceptual samadhi abides in its own nature, and because it transcends artificial dharma, the word "dharma" does not exist. Thus it is said. The dharmata of emptiness is that when the coarse channels and winds are exhausted, the mind and mental factors are exhausted, and the appearance of body and wisdom is complete like a full moon, it also dissolves into the inner space and abides in the appearance of primordial purity. The appearance of the dharmakaya, that is, the self-appearance of the dharmata of the fruit, is called: Again, from the previous text, the dharmata of cause and effect is that when the source of coarse conceptualization is cut off, from the continuum of self-purification of memory, the wind of dependent origination itself is completely pure, it is the dharmata arising from the cause. In the self-nature that is pure from the beginning, the number of one and many is exhausted, there is no body and wisdom, and the dharmas have reached the place of exhaustion, it is considered to be the dharmata of the fruit. Thus it is said. Also, because of misunderstanding these three later words, the Nyingtigpas arose who believed that there was no body and wisdom in the original purity of the fruit. That is a big mistake. For the part where the body and wisdom of the outer manifestation of light return to the inside like crystal light, saying that is just not understanding that intention. In reality, if it does not exist in the inner space, it contradicts spontaneous accomplishment, because it is unconditioned, it contradicts later non-existence and complete disappearance, it contradicts the benefit of sentient beings arising from the manifestation of body and wisdom from the inner space, and it contradicts Samantabhadra's base realm of purity reaching the ultimate, showing the path to sentient beings and Buddhas, compassion and activity, etc., there are many faults. It is not appropriate to admit such faults. The fifth is the boundary: When it exceeds completion and begins to exhaust, the fingers of one's four limbs have five kinds of light appearing. From this time on, there is a boundary between entering the inner space and returning to the outer manifestation. That is, if this time the form of the body does not actually widely benefit sentient beings, then focus awareness on the light of the fingers. The outer manifestation and the luminosity of one's own body gradually dissolve into the inner space, and the direct reality appears as blue.