Tibetan
།ཆད་པ་མུ་མེད་ཉིད་དུ་གོལ། །གོལ་བའི་རྒྱུ་ནི་བསམ་ཡས་ཀྱང་། །གོལ་ས་ཆེན་པོ་དེ་ལས་མེད། །ལུ་གུ་རྒྱུད་ལ་གོལ་ས་མེད། །ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་གོལ་བར་སྣང་། །དོན་ལ་གོལ་ས་གཅིག་ཀྱང་མེད། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཏགས་པ་ཡང་། །གོལ་ས་བཅད་ཕྱིར་གསུངས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རིག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་མ་མཐོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སེམས་ལམ་བྱེད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་དང་། མཐོང་ཡང་དབང་པོ་རྟུལ་བས་མཐར་འཛིན་དུ་བཟུང་བ་རྣམས་ལ་གོལ་ས་ཡོད་ལ། དེ་བཅད་པའང་། རིག་པ་རང་གསལ་གདངས་དང་བཅས་པ་དབང་ པོའི་སྒོ་ལ་ལྟ་བར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། ཡོད་མེད་ཀྱི་ཡིད་དཔྱོད་རྟོག་པའི་མཐའ་བྲལ་ནས། རང་དྭངས། རང་སངས་ལྟ་བའི་དགོངས་པ་ནང་དུ་ཐག་བཅད་ལ་གོལ་ས་བཅད་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། ལྟ་བའི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ལ། །ཡིད་དཔྱོད་ཚིག་གིས་འགྱུས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །རང་སངས་རང་སྣང་གི་ངང་ལ་ས་ལེ་བསྒོམ་ཡང་ཏིས་ཕུར་གཟུང་འཛིན་དུ་མ་སོང་བས་ཡངས་པ་ཁྲོལ་ཆགས་སུ་རྒྱ་བསྐྱེད་དྭངས་ཕྱིན་མ་ཡེངས་གཏིང་གསལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ངོས་བཟུང་ལ་ཕྱལ་ཡས་པར་བསྒོམས་པས་གོལ་ས་མེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། མ་གོལ་གནས་པའི་སྒོམ་པ་ནི། །དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་གསལ་བ་ལ། །ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པར་མ་འགྱུས་པ། །ཤེས་པ་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་ཡིད། །ཕྱིར་ལ་ཤོར་བ་མེད་པ་ཉིད། །རིས་ཅན་གསལ་བ་མ་ཡིན་དང་། །གུད་བཅད་སྟོང་པར་མ་སོང་དང་། །བདེ་བ་རྒྱུན་ཆགས་མ་ཡིན་དང་། །བཏང་སྙོམས་ལྟེངས་པོར་མ་སོང་དང་། །དྲན་རིག་གསལ་བ་ངལ་སོ་དང་། །སྦྱང་བ་ལོག་ཆ་ལམ་སོང་དང་། །འཛིན་ཆ་ནང་དུ་འགྱུ་བདེ་དང་། །ཆ་ལུགས་གསལ་བས་འཛིན་ཆ་དང་། །ཁ་དོག་ཡིག་འབྲུ་སྒྱུར་བྱེད་རྣམས། །དེ་རྣམས་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་ན། །མ་གོལ་གནས་པའི་བསྒོམ་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ངང་ལ་རྟོག་པར་འགྱུས་སམ། དབང་པོའི་སྣང་ཡུལ་གཉིས་སྣང་གི་ཆ་ཅི་ཤར་རྣམས་སྤྱོད་པས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ལས། དེའི་གོལ་ས་བཅད་པ་ནི། ཐལ་བྱུང་དུ་ཤར་ནས་ཐལ་བྱུང་དུ་གྲོལ་ཏེ། བར་དེར་སྤང་གཉེན་གྱི་འཁྲིས་མ་ཞུགས། ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་ཕན་ཡོན་མི་བསྒོམ། གང་སྣང་གི་དུས་ན་སྣང་ཐོག་དེར་བཞག་པས་ རིག་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་ནས། ཧར་སངས་རིས་མེད་ཕྱལ་པར་བུན་བུན་སངས་ནས་གཉིས་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཛིན་ཆ་མ་ཞུགས་པ་སྟེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རྫོགས་ཆེན་འགག་མེད་སྤྱོད་པ་ཉིད། །བྱས་པས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཆགས་མེད་རང་གྲོལ་གསུམ་ལ་ཐུག །ཅེས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་རང་རྫོགས་ཡེ་ཐོབ་ཆེན་པོ་སྟེ། གདོད
Chinese
迷失于无尽之中。 迷失之因虽不可思议， 然无过于此之迷失处。 于血脉传承无迷失， 于次第道者似有迷失。 然实则无一丝迷失。 纵然安立因与果， 亦为断除迷失而宣说。 如是说。 是故，未能亲见明觉显现之瑜伽士，以心为道之见修行果，以及虽见却因根器迟钝而执持末端者，皆有迷失之处。断除此迷失，即是确立明觉自显光明与五根之门观照，远离有无之分别念，于自明、自醒之见解中，于内确定，即是断除迷失。如《决断》云： “见之自性乃见， 无有分别念之言语扰动。” 如是说。 于自醒自现之状态中，纵然稍作禅修，亦不落入紧抓执取，故于宽阔舒畅中扩展，清澈通透不散乱，于明晰之智慧中确认，无边无际地禅修，则无有迷失。彼经云： “不迷失安住之禅修， 乃五根之门皆明晰， 不为心之分别念所扰动， 以智慧本身而作观察之心， 不向外流失之状态。 非为有相之明晰， 亦非断绝之空性， 非为持续不断之安乐， 亦非舍弃之平静， 觉知明晰而得休息， 修习误入歧途， 执取向内流动舒适， 仪态明晰而执取， 颜色文字转变者， 若不落入彼等歧途， 即是不迷失安住之禅修。” 如是说。 于彼状态中，或为分别念所扰，或为五根之显境、二取之相所扰，皆以行为而得解脱，断除彼之迷失，即是显现时即为显现，解脱时即为解脱，其间不涉取舍之亲疏，不修习认识之利益，于任何显现之时，安住于显现之上， 即于明觉之上解脱，豁然开朗，无有局限，蓬勃醒悟，不于二取之法上生起执着。如《狮子吼圆满》云： “大圆满无碍之行持， 非由作为而生起， 止于无执、自解脱三者。” 如是说。 果即是自圆满、本具之伟大成就，本
English
It is lost in the infinite. The cause of getting lost, though inconceivable, There is no greater place to get lost than this. There is no getting lost in the lineage of Lugu. It seems that there is getting lost in the lineage of the path. In reality, there is not a single getting lost. Even if cause and effect are established, It is also said to cut off the getting lost. So it is said. Therefore, the yogis who have not seen the manifestation of direct awareness, the view, meditation, conduct, and result of making the mind the path, and those who, even having seen it, are dull in their senses and hold on to the end, have a place to get lost. Cutting off that getting lost is to establish that awareness, self-luminous and with radiance, is to be viewed at the gate of the senses. Free from the extremes of conceptual thoughts of existence and non-existence, in the view of self-clarity and self-awakening, determining inwardly is to cut off the getting lost. As it is in Thal 'gyur: "The nature of seeing is seeing, There is no disturbance by words of conceptual thought." So it is said. In the state of self-awakening and self-appearance, even if one meditates a little, one does not fall into grasping and attachment, so one expands in spaciousness and ease, clear and thorough without distraction, and confirms the wisdom of clear depth, and meditates boundlessly, so there is no getting lost. It says in the same: "The meditation of not getting lost is: The gates of the senses are all clear, Not disturbed by the thoughts of the mind, The mind that examines itself with wisdom, The state of not being lost to the outside. It is not a clear appearance with characteristics, Nor has it gone to a cut-off emptiness, Nor is it a continuous happiness, Nor has it gone to a state of equanimity, The clear awareness of mindfulness and rest, The practice has gone astray, The grasping flows comfortably inward, The grasping with clear demeanor, The colors, letters, and translators, If they do not fall into those directions, It is the meditation of not getting lost." So it is said. In that state, is it disturbed by thoughts? Or whatever arises as the appearance of the senses, the aspect of duality, is liberated by conduct. Cutting off that getting lost is that it arises as a sudden occurrence and is liberated as a sudden occurrence. In between, there is no involvement of abandoning or adopting. One does not meditate on the benefits of recognition. At the time of whatever appears, by leaving it on the appearance, It is liberated on awareness. Open and clear, without limits, blooming and awakening, there is no clinging to the phenomena of duality. As it is in Seng ge rtsal rdzogs: "The unobstructed conduct of Dzogchen, It does not arise by doing, It ends in three: non-attachment, self-liberation." So it is said. The fruit is the great self-perfected, primordially obtained accomplishment, the origin.