Tibetan
རིམ་ཁང་བཅུ་བཞི་པ། བརྟེན་པ་ཤེས་པའི་གནས་རྣམ་པར་གཞག་པ། རིམ་ཁང་བཅུ་བཞི་པ། བརྟེན་པ་ཤེས་པའི་གནས་རྣམ་པར་གཞག་པ། དེ་ལྟར་རྟེན་ལུས་དང་དེའི་ཆོས་ཚོགས་པ་གཞན་ཡང་རྣམ་པར་བཤད་ནས། ད་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུའི་ཁྱད་པར། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་གཞན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་གཞི་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཞི་ལ་ལྟོས་ནས་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཚུལ་ཀ་དག་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། དྲི་བཅས་མ་རིག་པ་རྟོག་ཚོགས་དང་བཅས་པས་སྦགས་པ་འཁྲུལ་སྣང་འཁྲུལ་འཛིན་ཀུན་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཆ་ནས། ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཀུན་གཞི་དང་ནི་ཆོས་སྐུའི་གནད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་ཀུན་གཞི་ནི་མ་རིག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོའི་རྟེན། བར་གྱི་གནས། ཐ་མའི་ཁྱིམ། བག་ཆགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་གྱུར་པས་རྫིང་དང་འདྲ་ལ། ཆོས་སྐུ་ནི། མ་རིག་པ་ལོག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པ། ལས་དང་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་དག་པའོ། །ཀུན་གཞི་ནི། ཟ་འོག་གི་བར་གདིང་ལྟར་དུ་མར་སྣང་བའི་གཞིར་གྱུར་པ། ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སྣོད་དུ་སྣང་བ་དང་། ཡུལ་ཅན་དུ་མ་རིགས་དྲུག་ཁམས་གསུམ་བཅུད་དུ་སྣང་བ་དང་དེའི་ལུས་དང་། བདེ་སྡུག་དང་། སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ཆ་ཤས་མང་པོ་འཛིན་ལ། ཆོས་སྐུ་ནི། དེ་ཐམས་ཅད་མེད་པ། ཡིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། ཀུན་གཞི་རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་ལ། །སྣ་ཚོགས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་བསླད། །ཀུན་གཞི་མ་རིག་དངོས་པོ་ཡིན། །ཀུན་གཞི་ཞེས་ཀྱིས་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་། སེམས་ཅན་གཞི་དང་སངས་རྒྱས་གཞི། །ཁྱད་པར་གཅིག་གིས་ཕྱེ་བར་ངེས། །ཞེས་པ་དང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཀུན་གཞི་ཉིད་ནི་བསགས་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཟག་པ་ཟད། །སྟོང་ཞིང་གསལ་ལ་གསལ་ཞིང་ཁྱབ། །བསམས་པས་མ་སྦགས་དྲན་པ་སངས། །སྤྲོས་ པ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཁྱབ་ཅིང་སྟོང་། །རང་དག་མཚོན་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་བཅས་ཀུན་གཞི་ལ། །བག་ཆགས་སོག་ཕྱིར་རྫིང་དང་འདྲ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བག་ཆགས་བྲལ། །ཡིད་དང་སེམས་སོགས་འདུས་པ་ལས། །ལུས་ཅན་ཀུན་གཞི་དུ་མར་སྣང་། །ཆོས་སྐུའི་ཡིད་སོགས་བྲལ་བས་ན། །དུ
Chinese
第十四层。辨别依处之安立。 第十四层。辨别依处之安立。 如是，在对所依之身及其余法蕴进行辨别之后，现在为了确定依彼之了知自性，共有三点：阿赖耶与法身的差别，心与智慧的差别，以及其他差别之法的辨别。第一点分为二：略说和广说。第一点是：就众生之基与佛陀之基而言，从觉性之体性是本来清净无垢，以及具有垢染的无明，连同分别念之集合所染污，成为一切错觉显现和错觉执着的基之角度而言， 应当了知阿赖耶和法身这二者。如《分别炽燃论》中说：“阿赖耶与法身之要点。”其中，阿赖耶是被无明所区分，是一切心和心所之最初的所依，中间的住所，最后的家，成为习气的容器，如同水池。而法身是，被无明之止息所区分，超越心和心所之境，从一切业和习气中完全清净。阿赖耶是，如同锦缎的中间衬垫一般，成为显现为不清净之基，作为各种境之容器而显现，并且作为有境，显现为六道众生、三界之精华及其身体，以及苦乐和心的错乱之众多部分之执持者。而法身是，彼一切皆无，不与意等同住。如《自显现》中说：“阿赖耶执持分别念，被各种错觉之识所欺骗。阿赖耶是无明之事物，阿赖耶即是对彼之称谓。”又说：“众生之基与佛陀之基，确定以一差别而区分。”又如《摩尼宝鬘》中说：“阿赖耶自身乃是积聚之故，法身则是漏尽。空寂而光明，光明而周遍。未被思虑所染污，忆念清明。远离戏论之自性，如虚空般周遍而空寂。自净，远离一切表诠。具有因和缘的阿赖耶，因积聚习气而如水池。法身则是远离习气。从意和心等之聚合中，有情阿赖耶显现为众多。法身则因远离意等，
English
Fourteenth Chapter: Establishing the Aspects of Knowing Dependence. Fourteenth Chapter: Establishing the Aspects of Knowing Dependence. Thus, having explained the dependent body and its other aggregates of dharmas, now, in order to ascertain the nature of knowing dependence on it, there are three points: the difference between the ālaya and the dharmakāya, the difference between mind and wisdom, and the explanation of other differentiated dharmas. The first point has two parts: a brief presentation and a detailed explanation. The first point is: in relation to the basis of sentient beings and the basis of the Buddhas, from the aspect of the nature of awareness being primordially pure and stainless, and being defiled by ignorance with stains, along with the collection of conceptual thoughts, becoming the basis of all illusory appearances and illusory grasping, It should be known that there are two aspects: the ālaya and the dharmakāya. As it is said in the *Thal 'Gyur*: "The key points of the ālaya and the dharmakāya." Among these, the ālaya is distinguished by ignorance, being the first support of all minds and mental factors, the intermediate dwelling, the final home, becoming the container of karmic imprints, like a pond. The dharmakāya, on the other hand, is distinguished by the reversal of ignorance, transcending the objects of mind and mental factors, being completely purified from all actions and karmic imprints. The ālaya is like the middle lining of brocade, becoming the basis for impure appearances, appearing as a container for various objects, and as the subject, appearing as the essence of the six classes of beings and the three realms, and their bodies, as well as the holder of many parts of pleasure and pain, and mental delusions. The dharmakāya, on the other hand, is the absence of all of that, not abiding together with the mind and so on. As it is said in the *Rang Shar*: "The ālaya grasps conceptual thoughts, deceived by various illusory consciousnesses. The ālaya is an object of ignorance, the term 'ālaya' refers to that." And again: "The basis of sentient beings and the basis of the Buddhas, are definitely distinguished by one difference." Also, as it is said in the *Mani Threngwa*: "The ālaya itself is for accumulation, the dharmakāya is the exhaustion of outflows. Empty and clear, clear and pervasive. Not defiled by thought, memory is clear. The nature of being free from elaboration, pervasive and empty like the sky. Self-purified, free from all representations. The ālaya with causes and conditions, is like a pond because it accumulates karmic imprints. The dharmakāya is free from karmic imprints. From the aggregation of mind and mental factors, the embodied ālaya appears as many. The dharmakāya, because it is free from mind and so on,
Tibetan
་མ་གཟུགས་སྣང་ལུས་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཀུན་གཞི་ནི། སེམས་ཀྱི་གནས་ཡིན་ལ། ཆོས་སྐུ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཀློང་དྲུག་པའི་རྒྱུད་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། སེམས་ཀྱི་གནས་ནི། ཀུན་གཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་ནི་བསམ་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སྡུད་ཅིང་། སེམས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་དྲན་རྟོག་ཐམས་ཅད་མི་མངའ་ཞིང་། ཡུལ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཁ་ཅིག་ནི། ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་འདོད་དེ། འདི་ལ་ཐུན་མོང་གི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། ཀུན་གཞི་དག་མ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དུ་འདོད་ལ། ཆོས་སྐུ་དག་པའི་ནང་ནས་ཀྱང་དྲི་མ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འདོད་ཅིང་། སྔགས་ཁ་ཅིག་ལས་ཀྱང་། ཀུན་གཞི་གནས་གྱུར་ཏེ་དག་པའི་ཆ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུར་འདོད་དེ། ཀུན་གཞི་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། །མྱ་ངན་འདས་པའི་ གཞི་མའང་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་གཞི་གནས་གྱུར་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་བཤད་པས་ཐ་དད་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་རྫས་འགལ་བར་བཤད་དོ། །འདི་ལ་གནོད་པ་ཡོད་དེ། གལ་ཏེ་ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ན་ཆོས་སྐུ་དྲི་མ་ཅན་དུ་ཐལ་བ་དང་། ཀུན་གཞིས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་བསྐྱེད་པ་ལྟར་ཆོས་སྐུས་འཁྲུལ་པ་བསྐྱེད་པར་ཐལ་ལ། འདོད་ན། སངས་རྒྱས་ནས་སླར་སེམས་ཅན་དུ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་གནོད་ཅིང་། བླ་ན་མེད་པའི་ལུང་གིས་ཀྱང་གནོད་དེ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལས། ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་ང་ལས་གོལ་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། རིག་པ་རང་ཤར་ལས། ལ་ལ་ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུར་འདོད། །དེ་ལ་ལན་གདབ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་གཞིའི་མཚན་ཉིད་འདི་ལྟར་ཡིན། །དེ་ནས་དེ་ཡིས་ལན་སྨྲས་པ། །ཐམས་ཅད་རྫོགས་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ཡིན། །དེ་ནས་དྲིས་པའི་ཚིག་གིས་བཟློག །སངས་རྒྱས་འགྱུར་བ་ཡོད་པར་རིགས། །ཀུན་གཞི་སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་སེམས་ཅན་རིགས། །ཅི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ན་རེས་འཇོག་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཅི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་ཕྱིར། །རེས་འགའ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་འགྱུར། །རེས་འགའ་སེམས་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཅི་ཕྱིར་རེས་འཇོག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ན
Chinese
没有形体的色相啊。如是说。还有，阿赖耶是心的处所，法身是智慧的处所。如《普贤六界续》中说： 嗟！大菩萨，心的处所是阿赖耶。那为什么呢？因为阿赖耶是收摄所有思虑之境，并且是心所了知的缘故。智慧的处所是法身。那为什么呢？因为法身没有一切的念头，并且没有执持境为各别的智慧的缘故。如是说。其中有些具有增上慢的人认为，阿赖耶是法身。对此，在共同的论典中也认为，阿赖耶是一切清净与不清净的所依，法身在清净之中也认为是无垢的真如。有些密咒中也认为，阿赖耶转变成清净的部分，即是法界智和自性身。阿赖耶是一切的基础，也是超脱痛苦的基础。如是说。阿赖耶转变成法界智和自性身，这样说了，在不同之中也说是本体相违的。这有损害。如果阿赖耶是法身，那么法身就成了有垢的，并且如同阿赖耶产生器情之错觉一样，法身也成了产生错觉的。如果承认，那么就成了从成佛后又再次错觉成众生等等的道理所损害。而且也被无上的圣教所损害。如《普贤心镜》中说： 认为阿赖耶是法身，是违背我的。如是说。《自生智慧》中说： 有些人认为阿赖耶是法身，为了回答那个，为了显示，阿赖耶的体性是这样。之后他说了回答： 因为一切圆满的缘故，是阿赖耶。之后用提问的语句来反驳： 应当有佛陀转变。因为阿赖耶显现各种各样的缘故。因为从那一切圆满的缘故。众生是佛陀的自性。为什么一切圆满的缘故？或者变成轮流的。为什么显现各种各样的缘故？有时变成佛陀。有时变成众生。为什么有轮流的缘故？那么
English
It is a formless appearance. So it is said. Moreover, the ālaya is the place of the mind, and the dharmakāya is the place of wisdom. As it is said in the Kuntuzangpo Longdrukpa Tantra: O great Bodhisattva, the place of the mind is the ālaya. Why is that? Because the ālaya gathers all objects of thought and is known as the mind. The place of wisdom is the dharmakāya. Why is that? Because the dharmakāya does not possess all thoughts and does not have the wisdom that holds objects as distinct. So it is said. Some with pride of accomplishment consider the ālaya to be the dharmakāya. In the common treatises, the ālaya is considered the basis of all that is pure and impure, and the dharmakāya, among the pure, is considered the stainless Suchness. In some mantras, the ālaya is considered to be transformed, the pure part being the wisdom of the dharmadhātu and the Svābhāvikakāya. The ālaya is the basis of all, and also the basis of transcendence of suffering. As it is said. The ālaya, when transformed, is the wisdom of the dharmadhātu and the Svābhāvikakāya, and thus, among the different, it is said to be contradictory in substance. There is harm in this. If the ālaya were the dharmakāya, then the dharmakāya would be tainted, and just as the ālaya creates the illusion of vessel and contents, so too would the dharmakāya create illusion. If accepted, then it would follow that one would be deluded from Buddhahood back into sentient beings, and so on, which is harmed by reasoning. It is also harmed by the supreme scripture. As it is said in the Kuntuzangpo Thukkyi Melong: Considering the ālaya to be the dharmakāya is straying from me. So it is said. In Rigpa Rangshar: Some consider the ālaya to be the dharmakāya. To answer that, to show, the nature of the ālaya is like this. Then he said the answer: Because all is complete, it is the ālaya. Then refuted with a question: There should be a change in the Buddha. Because the ālaya manifests in various ways. Because from that all is complete. Sentient beings are of the nature of the Buddha. Why is all complete? Or it becomes alternating. Why does it manifest in various ways? Sometimes it becomes a Buddha. Sometimes it becomes a sentient being. Why is there alternation? Then