Tibetan
སེམས་ཅན་དུ་འཁྲུལ་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཁྱད་པར་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ལས། །ཡོད་དང་མེད་པ་གཉིས་བྱུང་སྟེ། །སྤྱི་ས་འཁྲུལ་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། །མ་རིག་ཉིད་དང་སྦགས་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་བྱ་ཉིད་ཀྱང་དྲི་མར་སྣང་། །ཞེས་པ་དང་། ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །གློ་བུར་སེམས་ཅན་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབ། །མ་འཁྲུལ་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་། །བློ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང་། །རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བཅས་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་གི་རྒྱུད་ལས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། གཞི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཅིར་ཡང་འཁྲུལ་ལོ། །གཞི་དེ་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་བྲེང་ཙམ་ཅིག་འགྱུས་པ་ལས། ཤེས་པ་དམུན་པོ་ཕ་གི་ལས་ང་བྱུང་ངམ། ང་ལས་ཕ་གི་བྱུང་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་ལོ། །མ་རིག་པ་དེ་གཞི་ལ་མེད་དེ་ཉམས་སམ་རྣམ་པ་ལ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་བྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་གཞི་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་རིག་པ་དངོས་སོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སོང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རང་གིས་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གིས་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་ གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་དུ་བྱུང་ངོ་། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་གཞི་སྣང་ལ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བྱུང་དུས། རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་ཆ་ལས། རྐྱེན་བཞིའི་དམིགས་པ་མ་དག་པས་འཁྲུལ་ལོ། །ཚུལ་དེ་དག་བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ཡིས་འཁྲུལ་ཏེ། ཐ་མ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ལ་ཐུག་གོ། །རྒྱུ་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུར་འཁྲུལ། བདག་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ། དམིགས་པ་བློ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་འབྲས་བུ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་ནི་གསང་སྔགས་གཞིའི་འཁྲུལ་ལུགས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཐབས་
Chinese
于有情中错认，如《摩尼宝鬘》所说： 从殊胜显现中， 有与无二者生， 总地为错乱之基， 因与无明相杂故， 所知亦显为垢染。 如是说。 法身如虚空一般， 忽为有情之云所蔽， 未错乱之法性， 于心亦显为错乱之相， 具足因缘乃刹那。 如是说。 金刚萨埵心镜续中说： 三界一切有情众生，皆从无任何基始中错乱而生。 该基始，本体为空性，自性光明，具足大悲，能显现于有情。 于此，生起执取之识，乃从无明之一分生起，仅一丝微之动摇，便生起昏昧之识，心想“我从彼生？彼从我生？”仅生起此念便已错乱。 该无明并非存在于基始之上，而存在于体验或现象之上。从现象中生起四种缘。 即，基始安住于光蕴之相中，称为因缘，即是无明本身。 于此，若进行分别念，则称为增上缘。 于此，若执取为有境，则称为所缘缘，譬如镜中显现人之面容。 此三者同时发生，故称为等无间缘。 此等有情，因自身是基始，却不识自性，错乱而成就三界轮回。 从此，烦恼转粗，显现为有情之种种形相。 如是，从此基始中错乱而生。 又，于基始显现时，若生起分别之识，则因同一本体之无明，不识自性之分，以及四缘之不净对境而错乱。 此等道理于《吉祥庄严》中说： 亦由四缘而错乱， 终亦归于四缘也。 从执取因缘为对境之缘故，错乱为种种果之因。 从执取增上缘为有境之缘故，错乱为种种名称。 从执取所缘缘为有心之缘故，错乱为无有穷尽之果。 从执取等无间缘为执取者之缘故，错乱为种种显现。 此乃密咒基始之大错乱法。 又，显现之方式
English
Mistaking for sentient beings, as stated in the Garland of Pearls: From the appearance of great distinction, Arise existence and non-existence; The general ground is called the basis of delusion, Because it is mixed with ignorance; Even knowledge itself appears as defilement. Thus it is said. The Dharmakaya is like the sky, Suddenly obscured by clouds of sentient beings; The nature of non-delusion, Also appears to the mind as a form of delusion; With causes and conditions, it is momentary. Thus it is said. From the Vajrasattva Heart Mirror Tantra: All sentient beings of the three realms are deluded from a basis that is nothing at all. That basis is empty in essence, clear in nature, and compassionate, capable of appearing to sentient beings. From this, the grasping consciousness arises from a part of ignorance, a slight movement, and a dark consciousness arises, thinking, "Did I arise from that? Did that arise from me?" Just the arising of this thought is delusion. That ignorance does not exist on the basis, but exists on experience or phenomena. From phenomena arise four kinds of conditions. That is, the basis abides in the form of a light sphere, which is called the causal condition, which is ignorance itself. If one engages in conceptual thought, it is called the dominant condition. If one grasps it as an object, it is called the objective condition, like showing a person's face in a mirror. These three occur simultaneously, so they are called the immediate condition. These sentient beings, because they themselves are the basis, do not recognize their own nature, and are deluded, thus completing the cycle of the three realms. From this, the afflictions become coarse, and the forms of sentient beings appear differently. Thus, delusion arises from such a basis. Also, when the basis appears and a discriminating consciousness arises, it is due to the ignorance of the same essence, the part that does not recognize its own nature, and the impure objects of the four conditions that delusion arises. These principles are stated in Auspicious and Beautiful: Delusion also arises from the four conditions, The end also reaches the four conditions. From the condition of grasping the cause as an object, delusion arises as the cause of various fruits. From the condition of grasping the dominant condition as an object, delusion arises as various names. From the condition of grasping the objective condition as a mind, delusion arises as a fruit without end. From the condition of grasping the immediate condition as a grasper, delusion arises as various appearances. This is the great method of delusion of the secret mantra basis. Also, the way of appearance
Tibetan
ལ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་རང་ཀ་མ་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་ངོ་། །མ་རིག་པ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་བཅས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་སྡུད་པའོ། །རྐྱེན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་གྱིས་འབྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས། གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་དུ་འབྲངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྟོགས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཀྱང་། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང་། སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ ཚུལ་སྟོན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་གྱི་གཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས། རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས། དམིགས་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པ་རང་ངོའི་རྐྱེན། དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེས། དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་ནས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་རིག་པ་གསུམ་སྟེ། རང་ངོ་མ་རིག་པའི་ཆ་ཙམ་ལས། གཟུང་འཛིན་དུ་མ་སྐྱེས་པས་དོན་གྱིས་མ་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འཁྲུལ་པར་སོང་སྟེ། མིང་མེད་མིང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་ནི་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པའོ། །དེ་ཉིད་ངོ་མ་ཤེས་ཙམ་ལྡོག་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་སྟེ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་སྣང་ཆར་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་འོད་སྣང་ལ་བློས་གཉིས་སྣང་ཙམ་དུ་ཕྱེ་བའི་ཆ་ནས་མིང་དོན་བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་ཆར་སོང་བས་ཀུན་བཏགས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་དེ་ལ་རྐྱེན་ནི་བཞི་སྟེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་གསུམ་འདུས་པས་བྱས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་གཟུགས་དང་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱད་རང་ཆས་སུ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་མེ་ལོང་དང་འདྲ་བར་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཤར་བ་དང་། དེ་ལ་བཞིན་ཡོད་པས་རྐྱེན་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཤར་བ་ལྟར། དམིགས་པའི་ཡུལ་རང་འོད་ཕྱིར་ཤར་བ་ལས། བདག་པོའི་རྐྱེན་མེ་ལོང་ དང་། བཞིན་དང་། བདག་དངོས་སུམ་དུ་བཟུང་བས་བཞིན་དང་མེ་ལོང་དུ་རྟོག་པ་ལྟར། འོད་དང་། རིག་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་གསུམ་དུ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་མ་རི
Chinese
由於無明的緣故，以及其自身的原因而顯現。而此無明，也與五根本煩惱相連，積聚諸多分別念。伴隨著無數的因緣，伴隨著諸多的顯現方式，被顯現方式所充斥。那是因為任運自成珍寶盒的本來面目的顯現沒有止息，本基沒有改變，顯現卻改變了，追隨了眾多對境，對一切產生了執著。法身的顯現沒有改變，但迷亂的顯現卻似乎在不斷變化。金剛薩埵沒有迷亂，卻向眾生展示了迷亂的方式。最後，將自己的顯現轉回到自因的基礎上。因為沒有認識到無二的顯現是自生的，執著於迷亂，所以是主因。因為沒有認識到自覺的果是自生的，執著於因是相對的，所以是因的緣。因為沒有認識到對境和覺知是空性的，執著於對境，所以是對境自性的緣。因為沒有認識到時間是依靠光而自生的，產生了將非彼視為彼的覺知，所以是相似的緊隨其後的緣。也就是說，最初迷亂的因是三種無明：僅僅是自性無明的部分，因為沒有產生能取所取，所以說實際上沒有迷亂，這就變成了迷亂，就像無名變成了有名一樣，這是因自性唯一的無明。僅僅是不認識那個自性，那個同時產生的無明，就是輪涅二者的顯現。像這樣，在對境光明的顯現上，以心將其分為二元顯現的部分，就變成了執著名相意義為實有的部分，所以叫做遍計所執的無明。像這樣的因，有四種緣：因的緣是由三種無明聚集而成的，就像人具有形體和肢體，而自然產生疾病一樣。從那裡產生對境的緣，就像鏡子一樣顯現在外境上，因為有面容，所以就像面容顯現在鏡子裡一樣。對境的自光向外顯現，所以主因是鏡子、面容和本體三者被執著，就像執著面容和鏡子一樣，光明、覺知和法性三者被執著，所以叫做主因。像這樣，因沒有
English
Due to the cause of ignorance, it appears with its own causes. That ignorance is also connected with the five root afflictions, accumulating many conceptual thoughts. Accompanied by thousands of causes, accompanied by many ways of appearing, permeated by the ways of appearing. That is because the appearance of the spontaneously accomplished precious box's natural state has not ceased. The ground has not changed, but the appearance has changed, following many objects, and clinging to everything. The appearance of the Dharmakaya has not changed, but the appearance of delusion seems to be constantly changing. Vajrasattva does not have delusion, but he shows the way of delusion to sentient beings. Finally, turning one's own appearance back to the basis of its own causes. Because one does not recognize that the non-dual appearance is self-arisen, clinging to delusion, it is the main cause. Because one does not recognize that the fruit of self-awareness is self-arisen, clinging to the cause as relative, it is the cause's condition. Because one does not recognize that objects and awareness are empty, clinging to the object, it is the condition of the object's own nature. Because one does not recognize that time is self-arisen relying on light, the awareness of taking what is not that as that arises, so it is the immediately preceding condition of similarity. That is to say, the initial cause of delusion is three kinds of ignorance: only a part of self-nature ignorance, because grasping and the grasped have not arisen, so it is said that there is actually no delusion, which has become delusion, just like nameless has become named, this is the ignorance of the sole nature of the cause. Merely not recognizing that nature, that simultaneously arising ignorance, is the appearance of both samsara and nirvana. In this way, in the appearance of object light, dividing it into two-fold appearance with the mind, it becomes the part of clinging to name and meaning as real, so it is called imputed ignorance. Such a cause has four conditions: the cause's condition is made by the gathering of three ignorances, just like a person has form and limbs, and disease naturally arises. From there arises the condition of the object, just like a mirror appearing on the external object, and because there is a face, it is like the face appearing in the mirror. The object's own light appears outward, so the main cause is the clinging to the mirror, the face, and the entity as three, just like clinging to the face and the mirror, the clinging to light, awareness, and dharmata as three, so it is called the main cause. In this way, the cause is not