Tibetan
སུམ་གྱི་སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དང་པོ་གཞི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཅིར་ཡང་འཁྲུལ་ལོ། །གཞི་དེའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གསལ་བ། ཐུགས་རྗེ་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་མ་རིག་པའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་བྲེང་ཙམ་ཞིག་འགྱུས་པ་ལས། ཤེས་པ་དམུན་པོས་ཕ་གི་ལས་ང་བྱུང་ངམ་ང་ལས་ཕ་གི་བྱུང་ངམ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་ལོ། །མ་རིག་པ་དེ་གཞི་ལ་མེད་དེ་ཉམས་སམ་རྣམ་པ་ལ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་གཞི་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལ་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ་མ་རིག་པ་དངོས་སོ། །དེ་ལ་འཛིན་རྟོག་ཏུ་སོང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་རང་གི་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གིས་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་བྱུང་ངོ་། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་མ་དག་པ་ལས་འཁྲུལ་ལོ། །ཞེས་པ་དང་། བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ལས་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས་གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བ་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཡང་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་གྱི་གཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ། །རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས་ཏེ་དམིགས་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་རང་ངོའི་རྐྱེན་ནོ། །དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེས་ཏེ་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་བས་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། དེ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན། །ཆ་དང་ཡན་ལག་ཉིད་དང་ཡང་། །མ་སྨིན་རྣམ་རྟོག་འཁོར་བའོ། །མ་རིག་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །བདག་ཉིད་གཅིག་ པས་འཁྲུལ་རྩ་བྱས། །ལྷན་གཅིག་སྐྱེས་པས་རྟོག་པ་གཉིས། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པས་ཡུལ་དུ་གྱུར། །རྐྱེན་ནི་རྣམ་པ་བཞི་དག་གིས། །འདུས་ཤིང་བཟུང་བས་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ། །ཆ་ནི་འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པས། །འཁྲུལ་ཡུལ་ཆ་ལས་བཅུ་གཉིས་ཕྱེད། །སྨིན་པས་ལོ་དང་བྱེད་ལས་སོ། །ཡན་ལག་སྤྲོས་པ་ཐ་དད་ལས། །ཐམས་ཅད་མིང་གི་བྱེ་བྲག་ཏུ། །འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ལ་རྣམ་གཉིས་འགྱུར། །ལས་ཀྱིས་འདོད་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས། །གཟུགས་མེད་རྣམས་ཏེ་རྣམ་གསུམ་བྱེད། །མ་སྨིན་པས་ནི་རིགས་དྲུག་གཟུགས། །མིང་དང་བྱེད་ལས་ཐ་དད་འགྱུར། །རྣམ་རྟོག་བག་ལ་ཉལ་བ་དང་། །ཀུན་ནས་ལྡང་དང་ཁྱབ་ཚུལ་ལོ། །འཁོར་བ་ཞེས་པ་མཚུངས་པ་དང་། །ཚོགས་པའི་ལས་ཏེ་སྡུད་དང་མཆེད། །རྫོགས་དང་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རིག་པ་གཞི་ནས་འཕགས་ཏེ་མ་སྨིན་པས་ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་ཏུ་སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་འཁོར་བ་དེ་ཡང་དང་པོ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལས་འཁྲུལ་ཏེ་ཕྱིར་ལོ་བཅུ་གཉིས་དང་ཟླ་བའི་ཆ་བཅུ་གཉིས་ནང་དུ་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཚོགས་པས་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་སུ་སྲིད་པར་བྱས་པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་སུ་འཇུག་པ་བཅུ་གཉིས་མ་དག་པ་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། གཞི་ལས་གཞི་སྣང་དུ་ཤར་དུས་རིག་པའི་རྩལ་ལས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་བྱུང་སྟེ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ པས་མ་རིག་པའོ། །དེ་ལས་འཁྲུལ་པས་འདུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་དཔྱོད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་ལས་འདི་ནི་ཡུལ་ལོ་སྣང་བའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་དུ་འབྱེད་པའོ། །དེ་ལས་མིང་ཅན་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གཟུགས་སུ་འཛིན་པས་སྲིད་པའི་འཁྲུལ་པ་དང་པོ་མིང་དང་གཟུགས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དྲུག་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ལས་ཡུལ་འཛིན་པའི་རེག་པའོ། །དེ་ལས་ཆགས་སྡང་བར་མའི་ཆའི་ཚོར་བའོ། །དེ་ལས་ཡུལ་ལ་ཞེན་པའི་སྲེད་པའོ། །དེ་ལས་ཕྱིས་ཀྱི་ལེན་པ་པོ་དང་དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་དུ་ལེན་པའི་ལེན་པའོ། །དེ་ལས་འཁྲུལ་པ་དུ་མར་སྣང་བ་དང་བྱེད་པ་མྱོང་བའི་ཆ་ཅི་འབྱུང་མ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པས་སྲིད་པའོ། །དེ་ལས་གཟུགས་མེད་གཟུགས་དང་འདོད་པར་སྐྱེ་བས་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ལས་རྒས་པ་དང་ན་བ་དང་ཤི་བའི་བར་དུ་འབྱུང་སྟེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་ལྟར་འཁོར་བས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་སུ་འཇུག་པ་བཅུ་གཉིས་གཞི་སྣང་ལས་དང་པོར་མཆེད་པའོ། །དེ་ལས་སྲིད་པ་སོ་སོར་འཁྲུལ་དུས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱང་ཞར་ལ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ནུབ་ནས་རང་མ་རིག་པ་ལས་ཕྱི་མའི་འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆས་
Chinese
所有三界众生，最初都从一无所有的基中迷乱而生。那个基的体性是空性，自性是光明，具有慈悲心，能够显现于众生。于此，生起执著的意识，从无明的分中产生一丝颤动，由于愚昧的意识，产生“是他生我，还是我生他”的想法，仅仅如此就产生了迷乱。无明不在基中，而存在于体验或现象中。从现象中产生四种缘。也就是，基以光蕴的形式存在，被称为因缘，也就是真正的无明。对此产生执著分别，被称为增上缘。对此执著于所缘，被称为所缘缘，例如镜子中显现人的面容。这三者同时存在，因此被称为等无间缘。 它本是自己的基，自己却不认识，因此迷乱，从而形成了三界轮回。由此，烦恼变得粗大，众生的形相也各不相同。这样的基从不净中产生迷乱。如是说。《吉祥庄严》中说：也就是，从任运成就的珍宝盒子的状态中，显现不间断，基不改变，而显现改变，追随各种对境，对一切产生分别。法身的显现没有改变，但迷乱的显现却像在改变一样出现。金刚萨埵没有迷乱，但却示现了众生迷乱的方式。最后，将自己的显现返回到自缘的基中。没有认识到二元对立的显现是自生的，执著于迷乱，因此是增上缘。没有认识到自证的果是自生的，执著于因是依赖性的，因此是因缘。没有认识到对境和意识是空性的，执著于所缘是对境，因此是自性的缘。没有认识到光明是自然产生的，依赖于时间，因此产生了认为不是它而是它的执著，因此是相似的等无间缘。以及，《破执》中说：对此，迷乱的因和缘，部分和肢分，自身和也是，未成熟的分别念是轮回。无明有三种，自性唯一，因此作为迷乱的根本。俱生而有二种分别念，普遍分别而成为对境。缘啊。
English
All sentient beings in the three realms initially arise from confusion within a base that is nothing at all. The essence of that base is emptiness, its nature is luminosity, and it possesses compassion, capable of appearing to sentient beings. Upon this, a grasping consciousness arises, a slight tremor originating from the aspect of ignorance. Due to this obscured consciousness, the mere arising of the thought, "Did it arise from that, or did that arise from me?" causes confusion. Ignorance is not within the base itself, but rather exists within experience or phenomena. From phenomena, four conditions arise. That is, the base exists in the form of a sphere of light, which is called the causal condition, namely, actual ignorance. When this turns into grasping and conceptualization, it is called the dominant condition. When this is grasped as an object, it is called the objective condition, like the reflection of a person's face in a mirror. These three occur simultaneously, and thus it is called the immediate condition. It is one's own base, but one does not recognize it, and thus becomes confused, resulting in the formation of the three realms of samsara. From this, the afflictions become coarse, and the forms of sentient beings become distinct. Such a base becomes confused due to impurity. Thus it is said. In "Glorious and Beautiful," it says: That is, from the state of the spontaneously accomplished jewel box, appearances are unceasing, the base does not change, but appearances do change, following after various objects, giving rise to conceptualization about everything. The appearance of the Dharmakaya does not change, but the appearance of confusion seems to change. Vajrasattva does not possess confusion, yet he demonstrates the way sentient beings are confused. Finally, one reverts one's own appearances back to the base of self-originated conditions. Not recognizing that the non-dual appearance is self-arisen, one grasps onto confusion as the possessor, thus it is the dominant condition. Not recognizing that the fruit of self-awareness is self-arisen, one grasps onto the cause as being dependent, thus it is the causal condition. Not recognizing that objects and consciousness are empty, one grasps onto the object as an object of focus, thus it is the condition of self-nature. Not recognizing that light is naturally arisen, dependent on time, thus there arises the consciousness that grasps onto something as being what it is not, thus it is the similar immediate condition. And, in "Refutation of Extremes," it says: Regarding this, the cause and condition of confusion, parts and limbs, oneself and also, immature conceptual thoughts are samsara. Ignorance has three aspects, with a single essence, thus it is the root of confusion. Co-emergent are two types of conceptual thought, universally conceptualized and transformed into an object. Condition!
Chinese
四种相皆，聚集执持名为了。分者行等故，迷乱境分十二开。成熟年与业，支分开展各异故，一切名之差别中，迷乱之境成二种。业感欲色之界，复有无色成三种。未成熟则六道形，名与作业各异变。分别习气与，现起及遍行之理。轮回即是等同与，积聚之业乃集与增，圆满及差别种种也。如是。彼亦自性光明而起，未成熟故三界六道中，各自业之轮回，彼亦首先由十二缘起而迷乱，复于十二年与十二月分中，由十二烦恼等聚集，而成十二生处，乃是从不净十二缘起之理而生者。地现为地相之时，由明分力生意识，与其不识自面同时，是为无明。从彼迷乱生起行。从彼于境之相而观察，是为名色。从彼此乃境也，显现也等，而分判为名。从彼执持有名者义之自性为色，故有之迷乱初起，名曰名与色。从彼于六境之相生识而增长，故生为六处。从彼乃执境之触。从彼乃贪嗔中庸之分的感受。从彼乃于境而耽著之爱。从彼乃后之取者，如是取境之取。从彼显现众多迷乱，及生起感受作业之分，任何生起不定，故为有。从彼于无色色与欲界中生，故为生。从彼生起老病死之间，故屡屡如是流转，故轮回之因，十二缘起之理，从地相而初起。从彼有各自迷乱时之十二缘起，亦当顺便知之，法性灭没，从自无明生起后之行与，识之分。
English
By the four aspects, gathering and holding is called delusion. Parts are due to actions and so on. The realm of delusion is divided into twelve parts. Maturation is years and actions. From the different elaborations of limbs, all are different in names. In the realm of delusion, there are two kinds of changes. By karma, the desire realm and the form realm, and the formless realms, these are the three kinds. If not matured, then the six realms take form. Names and actions change differently. Discrimination is latent habit, arising completely, and the way of pervasion. Samsara is the same, the work of gathering is collecting and increasing, completeness and various differences. Thus. That is also the wisdom arising from the ground, not matured, in the three realms and six paths, each karma's cycle, that also first from the twelve links of dependent origination, then in twelve years and twelve months, the twelve defilements gather, and the twelve sense bases are made to exist, which is the twelve impure links of dependent origination. When the ground appears as the ground appearance, from the power of wisdom, mind consciousness arises, and together with not knowing one's own face, it is ignorance. From that delusion, actions arise. From that, observing the appearance of the object, it is consciousness. From that, this is the object, it appears, and so on, dividing into names. From that, holding the nature of the meaning of the named as form, the first delusion of existence arises, called name and form. From that, knowledge arises and spreads in the six aspects of the object, so the six sense bases arise. From that, the touch that holds the object. From that, the feeling of the part of attachment, aversion, and neutrality. From that, the clinging to the object, love. From that, the later taker, and thus taking the object, taking. From that, many delusions appear, and the part of experiencing actions arises, whatever arises is uncertain, so it is existence. From that, arising in the formless, form, and desire realms, so it is birth. From that, arising between aging, sickness, and death, so repeatedly revolving like that, so the cause of samsara, the twelve links of dependent origination, first arise from the ground appearance. From that, the twelve links of dependent origination at the time of each delusion should also be known incidentally. When the nature of reality is extinguished, from self-ignorance, the later actions and the part of consciousness.