Tibetan
ང་། །སེམས་ལ་དྲན་བསམ་འཆར་བའི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྟོག་པས་སྦགས། །ཡིད་དྲུག་འཛིན་པ་མ་འགགས་ཕྱིར། །ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཀྱང་གཟུང་བས་བཅིངས། །ཆ་མེད་རྡུལ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། །འོད་གསལ་ཉིད་ཀྱང་བག་ལ་ཆགས། །རྐྱེན་བཞི་དམིགས་པ་མ་དག་ཕྱིར། །སྣང་བ་ཉིད་ནི་དུ་མར་ཤར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་རིག་པ། རྐྱེན་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་སྣང་བ། གཞི་ལས་གཞི་ཤེས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་མཁན་འགྱུ་བ་མཆེད་པའི་རིག་པ་གཟུང་འཛིན་དུ་བཅིངས་པ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་རིག་པ། །གཞི་དང་ཤེས་པ་སྦགས་པ་དང་། །གཟུང་དང་དབང་པོ་འཁོར་ཚུལ་ལོ། །རྐྱེན་ནི་ཡུལ་དང་གཟུང་ཆ་ལས། །མཐའ་ཡི་སོ་སོར་འབྱེད་པ་དང་། །གཅིག་མ་ཤེས་པའི་དམིགས་རྟེན་ནོ། །གཞི་ནི་གར་ཡང་འབྱེད་མེད་ཅིང་། །ངེས་པ་མེད་པར་བཅོམ་ལས་སོ། །ཤེས་པ་འགྱུ་དང་ཡལ་བ་དང་། །མཆེད་པར་འཛིན་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །སྦགས་པ་དྲི་མར་འཛིན་པ་སྟེ། །ཤེས་བྱས་རང་རྒྱུད་བཅིངས་པའོ། །གཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་། །བདེན་པས་དམ་དུ་བཅིངས་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་རྐྱེན་གྱི་ཆ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། དེ་ཡང་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་མཐོང་སྟེ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མ་རིག་པ་གསུམ་སྟེ། དོན་གྱི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཆ་ལ་རང་མ་རིག་པས་བརྟགས་ནས་འཁྲུལ་པར་སོང་བ་ལ་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ངོ་མ་ཤེས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་སྟེ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་སྣང་ཆར་བྱུང་བའོ། །ཡུལ་ཐ་དད་སྣང་བ་ལ་སོ་སོར་ཀུན་ཏུ་བརྟག་དཔྱད་སྐྱེས་པས་ཀུན་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་དེ་ལ་རྐྱེན་ནི་བཞི་སྟེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་གསུམ་འདུས་པས་འཁྲུལ་པ་འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་གཟུགས་དང་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱད་རང་ཆས་སུ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་མེ་ལོང་དང་འདྲ་བར་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཤར་བ་དང་དེ་ལ་བཞིན་ཡོད་པས་རྐྱེན་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་ཤར་བ་ལྟར། དམིགས་པའི་ཡུལ་རང་འོད་ཕྱིར་ཤར་བ་ལས་བདག་པོའི་རྐྱེན་མེ་ལོང་དང་བཞིན་དང་བདག་དངོས་སུམ་དུ་བཟུང་བས་བཞིན་དང་མེ་ལོང་དུ་རྟོག་པ་ལྟར། འོད་དང་རིག་པ་དང་ཆོས་ཉིད་གསུམ་དུ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་མ་རིག་པ་གསུམ་དང་རྐྱེན་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་དངོས་སུ་འབྱུང་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་གི་རྒྱུད་ལས། ཁམས་ག
Chinese
我。 心中生起忆念之故， 自性为分别所染。 六识执着未断绝之故， 法身亦为能取所缚。 因有微细尘埃之故， 光明自性亦染上习气。 四缘对境不净之故， 显现本身显现为多。 如是说。 此乃错乱之因，即无明；缘为于识上显现境；从基显现为基识，错乱者，即流转、扩展之识，被缚于能取所取。 《现观庄严论》中说：错乱之因乃无明，基与识被染污，能取与根转动之方式；缘为从境与能取分，于边际各自区分，不识一体之所缘；基为无论何处皆不可分，无有定准而坏灭；识为流转、消失与扩展，执着彼等皆是识；染污乃执着为垢染，所知以自续束缚之故；非为能取者，亦以真实紧紧束缚之故。 如是说。 第二，详细阐述相状，即缘之部分。即于无有之处见为有，于此有错乱之因三种无明。于真实不颠倒之分，以自无明衡量后而趋入错乱，称为自性一体之无明。彼之体性不识，为俱生无明，乃轮回涅槃二者之显现。于境相各异之显现上，个别生起分别之寻思，是为遍计所执之无明。如是之因，其缘有四：因之缘，如是三种无明聚合而生错乱，譬如士夫具足形体与肢体，而面容自然显现一般。从彼生起所缘之缘，如镜子一般于外境显现，且彼处有面容，如面容显现于镜中一般。 所缘之境，自光向外显现，由此生起主宰之缘，如镜子、面容与自身三者执为实有，如于面容与镜子中寻思一般，光明、觉性与法性三者皆寻思，故称为主宰之缘。如是，因无明三种与缘三种同时，即是等无间缘，乃错乱真实生起之时。彼等亦于《金刚萨埵心镜续》中说：界
English
Me. Because thoughts and memories arise in the mind, nature itself is stained by conceptualization. Because the six consciousnesses' grasping is not ceased, the Dharmakaya itself is bound by the grasped. Because of the presence of infinitesimal particles, clear light itself is tainted with habitual patterns. Because the four conditions' objects are not pure, appearance itself arises as manifold. Thus it is said. That is, the cause of delusion is ignorance; the condition is the appearance of objects to consciousness; the basis appearing as the basis-consciousness, the deluder, is the flowing, expanding consciousness, bound by the grasper and the grasped. In the Madhyamaka-avatara it says: The cause of delusion is ignorance, the basis and consciousness are stained, and the way the grasper and the senses revolve; the condition is from the object and the part of the grasper, separating each at the extremes, the object of focus not knowing oneness; the basis is inseparable anywhere, impermanent and destroyed; consciousness is the flowing, disappearing, and expanding, all those who grasp are consciousness; staining is grasping as impurity, because the knowable is bound by its own continuum; even that which is not the grasper is tightly bound by truth. Thus it is said. Second, explaining in detail the aspect, which is the part of the conditions. That is, seeing what is not there as being there, there are three kinds of ignorance as the cause of delusion. In the part that is truly not inverted, after measuring with self-ignorance, it goes into delusion, and it is called self-nature one ignorance. Not knowing its nature, it is co-emergent ignorance, which is the appearance of both samsara and nirvana. On the appearance of different objects, individually arising analytical investigation, is the ignorance of complete imputation. The condition for such a cause is four: the condition of the cause, the three ignorances gathering together in this way, delusion arises, just as a man with form and limbs, the face naturally appears. From that arises the condition of the object, like a mirror appearing on the external object, and there is a face there, like the face appearing in the mirror. The object of focus, its own light shines outward, from this arises the condition of the possessor, like the mirror, the face, and the self grasping as three real entities, like thinking in the face and the mirror, light, awareness, and dharmata are all thought, therefore it is called the condition of the possessor. Thus, the three causes of ignorance and the three conditions are simultaneous, which is the immediately preceding condition, which is the time when delusion actually arises. These are also said in the Vajrasattva Heart Mirror Tantra: Realm