Tibetan
ང་པ་དེ་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་པ་སོགས་ཤིན་ཏུ་མང་སྟེ། འདི་ཡང་ནོར་ས་ཤིན་ཏུ་ཁམ་ཆེ་བས་གསལ་བའི་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་ཀྱང་རེ་ཞིག་ཆེ་ལོང་བརྗོད་ན། སེམས་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དེར་ཐལ་བ་དང་། སེམས་དྲི་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དེར་ཐལ་བ་དང་སེམས་ སྤང་བྱ་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དེར་ཐལ་ཏེ། བདེན་གཉིས་ལས། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པའི། །སྒྲོ་བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཡང་སྣང་བ་འདི་འཁྲུལ་པར་སྣང་བས་འོད་གསལ་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཐལ་བ་དང་། སྣང་བ་སེམས་ཅན་ཕལ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འོད་གསལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། འདོད་ན་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་པ་བཞིན་དུ་གྲོལ་བར་ཐལ་བ་དང་། སྣང་བ་དང་སེམས་ལ་སྐྱེ་ཤི་འཕོ་འགྱུར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་སྣང་བ་ཡང་དེར་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མང་པོ་དམིགས་པས། རྨོངས་པ་གཏི་མུག་ལས་ཀྱང་ཆེས་གཏི་མུག་པ་དག་གི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་གདམས་ནས། སེམས་ལ་གཞི་བྱས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འདོད་ན་རྒྱུ་འབྲས་སམ་གཞི་འབྲས་འཛོལ་བས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། རང་ཤར་ལས། ལ་ལ་དག་གི་འདོད་པ་ནི། །སེམས་ལ་འབྲས་བུ་འཚོལ་བར་འདོད། །དེ་ལས་བཟློག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཇི་ཙམ་ལགས། །དྲི་ལན་རྒྱས་པར་བཏབ་པ་ནི། །སེམས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འོ་ན་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅི། །དྲི་ལན་རྒྱས་པར་བཏབ་པ་ནི། །ཆོས་ཉིད་གཟུང་འཛིན་ག་ལ་ཡོད། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་བཞིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་བཟློག་པའི་ཚིག་སྨྲས་པ། །སེམས་ ལ་གཟུང་འཛིན་ཡོད་དམ་མེད། །དྲི་ལན་རྒྱས་པར་བཏབ་པ་ནི། །སེམས་ལ་གཟུང་དང་འཛིན་ཡོད་ཀྱང་། །ཆོས་ཉིད་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་བཟློག་པ་ཡང་སྨྲས་པ། །གོང་གི་དམ་བཅའ་ཉམས་པར་འགྱུར། །སེམས་དང་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །སེམས་ལ་གཟུང་འཛིན་བྱུང་གྱུར་ན། །སངས་རྒྱས་འབད་པས་རྙེད་པར་འགྱུར། །སེམས་ལ་གཟུང་འཛིན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །དྲི་ལན་བཟློག་སྟེ་སྨྲས་པ་ནི། །གལ་ཏེ་སེམས་མེད་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཁྱོད་ཀྱིས་རྙེད་དམ་གང་གི་ཕྱིར། །དེ་ལ་དྲིས་ལན་རྒྱས་བཏབ་པ། །སེམས་ལ་འབྲས་བུ་མི་འཚོལ་ཏེ། །སེམས་ལ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སེམས་གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟེན་དང་རྒྱུར་མི་རུང་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཡེ་ནས་ཡོད་པས
Chinese
第五，将心识执着为智慧等等的情况非常多。这方面也很容易出错，虽然详细说明的过失无边无际，但暂时简略地说，因为心识具有能执，所以智慧也成了能执；因为心识具有垢染，所以智慧也成了垢染；因为心识显现为应断除的轮回之法，所以智慧也成了轮回之法。如《二谛论》所说：“心与心所三界性，虚妄分别即是识。” 此外，显现是错乱的显现，所以光明成了错乱的显现；显现对于普通众生来说是共同的显现，所以光明成了共同的显现。如果承认这一点，那么一切众生都像瑜伽士一样解脱了。由于显现和心识有生、死、转移、变化的现象，所以智慧和它的显现也成了生、死、转移、变化等等。可以指出很多这样的过失。因此，告诫说，不要依赖于比愚痴还要愚痴的那些人的观点。如果以心识为基础来希求佛果，那么因果或基础和结果就会混淆，从而颠倒错乱。如《自显论》所说：“有些人认为，在心识中寻求果位。与此相反的情况是，心识的本体是什么？详细的回答是，因为心识没有本体。那么，心识的特征是什么？详细的回答是，法性中哪里有能取和所取？例如，如同虚空的特征一样，因为没有能取和所取。因此，说了相反的话，心识中存在能取和所取吗？详细的回答是，虽然心识中存在能取和所取，但法性中没有能取和所取。因此，也说了相反的话，就会违背之前的誓言。因为心识和法性是一体的。如果心识中产生了能取和所取，那么成佛就需要努力才能获得，因为心识中存在能取和所取。相反地问答说，如果心识不存在，那么佛陀本身，你获得了吗？因为什么？对此详细的回答是，不在心识中寻求果位，因为心识中会产生各种各样的现象。” 这是因为心识是暂时的障碍，所以不能作为成佛的基础和原因。而智慧本来就存在
English
Fifth, there are very many instances of considering consciousness as wisdom, etc. This is also very prone to error, and although the faults of explaining in detail are limitless, to speak briefly, because consciousness possesses grasping, wisdom also becomes grasping; because consciousness possesses defilements, wisdom also becomes defilements; because consciousness appears as the Dharma of samsara to be abandoned, wisdom also becomes the Dharma of samsara. As the Two Truths states: "Mind and mental factors are of the three realms, false conceptualizations are consciousness." Furthermore, appearance appears as a mistaken appearance, so luminosity becomes a mistaken appearance; appearance is a common appearance for ordinary sentient beings, so luminosity becomes established as a common appearance. If this is accepted, then all beings would be liberated like yogis. Because appearance and consciousness have the phenomena of birth, death, transference, and change, wisdom and its appearance also become birth, death, transference, and change, etc. Many such faults can be pointed out. Therefore, it is advised not to rely on the views of those who are even more ignorant than ignorance. If one desires the fruit of Buddhahood based on consciousness, then the cause and effect, or the basis and result, will be confused, thus becoming inverted and mistaken. As the Self-Arisen states: "Some think that they seek the fruit in consciousness. The opposite of this is, what is the entity of consciousness? The detailed answer is, because consciousness has no entity. Then, what is the characteristic of consciousness? The detailed answer is, where in the nature of Dharma are the grasper and the grasped? For example, like the characteristic of space, because there is no grasper and grasped. Therefore, saying the opposite words, does consciousness have grasper and grasped or not? The detailed answer is, although consciousness has grasper and grasped, the nature of Dharma has no grasper and grasped. Therefore, saying the opposite again, the previous vow will be broken, because consciousness and the nature of Dharma are one. If grasper and grasped arise in consciousness, then Buddhahood will be attained with effort, because consciousness has grasper and grasped. Answering the question conversely, if there is no consciousness, then the Buddha himself, have you attained it? Because of what? The detailed answer to this is, do not seek the fruit in consciousness, because various phenomena arise in consciousness." This is because consciousness is a temporary obscuration, so it cannot serve as the basis and cause of Buddhahood. And wisdom has been present from the beginning.
Tibetan
་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་ཧ་ཅང་མི་རུང་སྟེ། ཉི་མ་དང་སྤྲིན་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་སེམས་ལ་འབྲས་བུ་མི་འདོད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་སྟོང་གསལ་དག་པ་ལས་འདོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ལ་འབྲས་བུ་མི་འདོད་དེ། །རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལས། སྣང་བ་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཅིར་སྣང་སེམས་སུ་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་སེམས་སུ་འདོད་པ་ང་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེའང་དེང་སང་ རྨོངས་པ་ཕལ་པ་དག་གིས་སྣང་བ་རང་གི་སེམས་ཡིན། སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་སེམས་ཡིན་ཟེར་ཏེ། མགོ་འཕོང་ཡིན། མེ་ཆུ་ཡིན། མུན་པ་སྣང་བ་ཡིན་ཞེས་ཅི་རུང་རུང་སྨྲ་བའི་སྨྱོན་པ་རྣམས་དང་ཁྱད་མེད་པ་ལས། དེ་དག་ལས་རློམ་སེམས་སླར་ཆེ་བས་གཏི་མུག་པར་མཐོང་སྟེ། སྣང་བ་སེམས་ཡིན་ན་སེམས་ལ་ཁ་དོག་ལ་སོགས་ཡོད་པར་ཐལ་ལ། ཁྱོད་མེད་དུས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཕྱོགས་འདིར་ཡོད་པར་ཐལ། སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་གཅིག་སྐྱེ་བས་ཀུན་སྐྱེ་ལ་གཅིག་ཤི་བས་ཀུན་འཆི་བར་ཐལ་བ་དང་། སྐྱེ་བོ་བྱེ་བས་བུམ་པ་གཅིག་མཐོང་དུས་རིལ་སེམས་གཅིག་ཡིན་པ་བཞིན་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་སེམས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པའི་ཡུལ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་འཁོར་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་མཐོང་དུས། སངས་རྒྱས་དེ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་དེ་སངས་རྒྱས་སུ་ཐལ་ཏེ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དེའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་སྐད་ཅིག་ལ་འགྱུ་བ་ལང་མ་ལིང་དུ་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཡང་སྐད་ཅིག་ལ་ལང་མ་ལིང་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ་བ་སོགས་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ་། །སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ན། སྣང་བ་འདི་སྣང་མི་སྣང་ལས་འདས་པར་ཐལ་ཏེ། ཆོས་སྐུ་སྣང་མི་སྣང་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་སྐུ་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཐལ་བ་དང་། ཆོས་སྐུ་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པར་ཐལ་བ་དང་། སྣང་བ་འདི་འཁྲུལ་སྣང་དང་དངོས་མཚན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་འདི་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ཏེ། ཆོས་སྐུ་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། འདྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡི
Chinese
将是佛性的二者合二为一，是极其不应理的，如同将太阳和云朵视为一体一样。在此，不希求心为果，而是希求空明清净的智慧。如是说：不希求心为果，因为有明觉的智慧。又，在《普贤王如来心镜》中说：认为显现是法身，对我来说是障碍。认为任何显现都是心，对我来说是障碍。认为智慧是心，对我来说是障碍。如此等等。而且现在，一些愚昧的庸人说显现是自己的心，显现是法身，智慧是心，如同头是尾，火是水，黑暗是光明一样，随意胡说八道的疯子们没有什么差别。而且比起那些人，自以为是的心反而更大，所以显得更加愚痴。如果显现是心，那么心就应该有颜色等等。你不在的时候，你的心就应该在这个方向，因为有显现的缘故。而且，一个产生，一切都产生，一个死亡，一切都死亡。当无数人看到一个瓶子时，如同只有一个意识一样，一切人都应该是一个心。由于佛陀的尽所有智的对境中，一切法都显现，所以轮回应该成为佛陀的智慧。当有情看到佛陀时，那个佛陀应该是错乱的，因为是有情的心。那个有情应该是佛陀，因为佛陀是有情的心。如同心在一刹那间变动一样，这个显现也应该在一刹那间变动等等，非常之多。如果显现是法身，那么这个显现就应该超越显现和不显现，因为法身超越显现和不显现。而且法身应该成为错乱的显现。法身应该成为执着事物和相状，因为这个显现执着于错乱显现和事物相状。这个显现不可能在错乱中显现，因为法身不可能在错乱中显现，因为是胜义谛的缘故。《入行论》中说：胜义非是心识之行境，心识乃是世俗谛。又，《金刚经》中说：导师们乃是法身，法性是所知之母。
English
To unite the two that are of Buddha-nature is extremely unreasonable, just as it is to regard the sun and clouds as one. Here, one does not desire the mind as the result, but rather desires the clear and pure wisdom. As it says: One does not desire the mind as the result, because there is the wisdom of awareness. Also, in the Mirror of the Mind of Samantabhadra it says: To regard appearance as the Dharmakaya is an obscuration for me. To regard whatever appears as mind is an obscuration for me. To regard wisdom as mind is an obscuration for me. And so on. Moreover, nowadays, some ignorant common people say that appearance is one's own mind, appearance is the Dharmakaya, wisdom is mind, like the head is the tail, fire is water, darkness is light, there is no difference from madmen who say whatever they please. Moreover, compared to those, the conceited mind is even greater, so they appear even more foolish. If appearance is mind, then the mind should have color and so on. When you are not present, your mind should be in this direction, because there is appearance. Moreover, one arises, all arise, one dies, all die. When countless people see one vase, just as there is one consciousness, all people should be one mind. Since all phenomena appear in the object of the Buddha's knowledge of all things, samsara should become the Buddha's wisdom. When sentient beings see the Buddha, that Buddha should be confused, because it is the mind of sentient beings. That sentient being should be the Buddha, because the Buddha is the mind of that sentient being. Just as the mind changes in an instant, this appearance should also change in an instant, and so on, there are very many. If appearance is the Dharmakaya, then this appearance should transcend appearance and non-appearance, because the Dharmakaya transcends appearance and non-appearance. Moreover, the Dharmakaya should become a confused appearance. The Dharmakaya should become attached to things and characteristics, because this appearance is attached to confused appearance and things and characteristics. This appearance cannot appear in confusion, because the Dharmakaya cannot appear in confusion, because it is the ultimate truth. In the Bodhicaryavatara it says: The ultimate is not the object of the mind, the mind is said to be the conventional truth. Also, in the Diamond Sutra it says: The guides are the Dharmakaya, the nature of reality is the mother of knowledge.