Tibetan
ངོ་བོའི་རྩལ་ལས་འཆར་གཞིར་མ་འགགས་ལ་ཤེས་རིག་ཡུལ་ལ་དངོས་སུ་མི་དཔྱོད་པའི་ཆ་ཙམ་དུ་གནས་པའོ། །དེ་ཡང་ཆོས་སྐུ་ལ་རགས་པར་ཡོད་ན་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འགྱུར་བས་མཚན་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ཞི་བར་མི་འཐད་ལ། འཆར་གཞི་གཏིང་གསལ་གྱི་ཆ་ཕྲ་བར་མེད་ན་སྟོང་ཆད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བས་ན། དེ་གཉིས་ཀ་ལས་ལོག་ནས་སྟོང་གསལ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་གཞི་གནས་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། འདི་ལ་དབང་པོར་སྣང་བ་མེད། །རྡོས་བཅས་མཚན་མ་རང་དག་ཕྱིར། །གཏིང་གསལ་ཆེན་པོའི་གཞི་མར་གནས། །ཁྱབ་དང་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། །ཕྱང་ནས་ཆད་པ་མེད་སྣང་བར། །གསལ་བྱེད་སྣང་བའི་ཆ་མ་འགགས། །སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་བཅུད་བསྡུས་པའི། །དྲི་མ་མེད་ཅིང་རང་སར་དག །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གསང་ཆེན་དུ། །རང་བཞིན་གྱི་ནི་ཆ་ལ་བཞུགས། །ཐུགས་རྗེའི་སྣང་ཆ་སྣ་ཚོགས་ལས། །སྟོང་ཆ་འགགས་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཤེས་བྱ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་གཉིས་སུ། །སྣང་བའི་ཆ་ལ་སྣང་བར་བས། །མེད་པའི་སྣང་བ་རང་དག་ལས། །རང་བཞིན་ཤུགས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ནི། །མཛད་པའི་རྩོལ་བ་ཡེ་མེད་པས། །མ་བྱས་སྣང་བའི་ཚུལ་དག་ཏུ། །ཡེ་ནས་འབྱེད་པ་མེད་པར་སྣང་། །ཉི་མ་ལས་ནི་འོད་བཞིན་དུ། །རང་གི་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རང་གི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་སྣང་། །ཤེས་བྱ་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ན། །བེམས་པོ་རྣམས་དང་ཁྱད་ཅི་ཡོད། །ཡང་ན་སྟོང་པ་ཕྱང་ ཆད་དུ། །འདི་ཉིད་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་པ་ནས། དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་ལ་སྣང་། །ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་སྐུའི་རང་དུས་ན་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཆ་རྟག་ཆད་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པར་བཞུགས་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡེ་ཤེས་ལ། །མ་རིག་པ་ཞེས་སྲིད་མིང་མེད། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་མེད་པའོ། །བརྟགས་པས་ཡོད་མེད་གྲུབ་པ་མེད། །གོང་དུ་མ་ཕྱེའི་མཚན་ཉིད་ལས། །ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུའང་གྲུབ་པ་མེད། །ཚིག་མེད་བརྗོད་པར་གྲུབ་པ་མེད། །མཐའ་ལ་མི་གནས་རང་རིག་དག །བརྗོད་འཛིན་མིང་གི་མཐའ་ཟད་པའོ། །རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་གྱི་གྲངས་མེད་ལ། །གཉིས་སྣང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མེད། །མཚན་ཉིད་གང་དུའང་ཕྱེ་བ་མེད། །ཡུལ་རྐྱེན་རགས་པ་རང་ཟད་པའོ། །ཡེ་ནས་མེད་པས་དག་པས་དག །འཁྲུལ་རྟོག་འགགས་པས་ཅིར་མ་འཛད། །མ་སྐྱེས་པས་ན་འགག་སྟོང་ངོ་། །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་ཞེས། །མི་སྐྱེ་མི་འགག་ཅིར་མི་དགོངས། །ཡུལ་དག་ངེས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྩལ་དང་ཡོན་ཏན་འགག་མེད་པས། །རོལ་པ་ཙམ་དུ
Chinese
自性之力不滞于计划，而是处于不实际思辨智慧之境地。如果法身有粗糙之物，则会变成事物和相状，因此其自性不应是戏论寂静。如果没有计划深邃清晰的细微之处，则会变得像虚空一样空虚。因此，从这两者中解脱出来，安住于空明细微之智慧计划中。如《六界》中所说：“于此无有显现之根，因有相之物自净故，安住于深邃广大之基，以遍及与遍及者而空。于显现中无有断灭，显现之明分不滞碍，一切心要皆摄集，无垢且自性清净。于诸佛之大秘密中，安住于自性之分。从慈悲之种种显现中，无有空性滞碍之自性。于所知与智慧二者中，于显现之分中显现，从无有之显现自净中，自性力之慈悲，因无有作为之勤作，于未作之显现方式中，本初无有分别而显现，如日出之光芒般，非是自己所作，而是自己之自性如是显现。若所知与智慧无二，与无情之物有何差别？或者于空性断灭中，此即是转变。故说至，因此于一切智者之，智慧慈悲之分中显现。”如是宣说。如是，法身自性之时，具足三智之分，安住于超越常断戏论中。如《现观庄严论》中说：“本体本净智慧中，无明之名亦不存，无有一二之数量。以考察有无皆不成立，于未分之上师之自性中，亦不成立仅是智慧，无有言词亦不成立说，不住于边际自性明。言说执持名之边际尽，无有因无有缘之数量，无有二取境与有境。于任何自性皆无有分别，境缘粗糙自性尽。本初无有故清净故净，错觉分别止息故不尽，因无生故灭空性。自性任运成就智慧说，不生不灭于何不思？因境清净无有定故。力与功德无有止息故，仅是嬉戏中
English
It does not stagnate as a plan from the power of essence, but remains only in the aspect of not actually contemplating wisdom in the realm of objects. If the Dharmakaya has gross things, it will turn into things and characteristics, so its nature should not be a peaceful elaboration. If there is no subtle aspect of the profound clarity of the plan, it will become empty like the sky. Therefore, liberated from these two, it abides in the wisdom plan of empty clarity and subtlety. As it is said in the Sixth Space, "Here there is no appearance of faculties, because the characteristics of the material are self-purified. It abides as the basis of great profound clarity, empty by pervasion and pervasiveness. In the appearance without cutting off from the expanse, the aspect of clarifying appearance is not obstructed. All the essence is gathered, stainless and pure in its own place. In the great secret of all Buddhas, it abides in the aspect of nature. From the various appearances of compassion, there is no obstruction of emptiness. In the two aspects of knowable and wisdom, it appears in the aspect of appearance. From the self-purification of the appearance of non-existence, the compassion of the power of nature, because there is no effort of action, in the manner of unmade appearance, it appears without separation from the beginning, like the light from the sun, it is not done by oneself, but one's own nature appears as such. If the knowable and wisdom are non-dual, what is the difference from inanimate objects? Or in the annihilation of emptiness, this is only transformation. Therefore, it is said until, therefore it appears in the aspect of wisdom and compassion of all knowers." Thus it is proclaimed. Thus, at the time of the Dharmakaya's own nature, the aspect of possessing three wisdoms abides beyond the elaboration of permanence and annihilation. As it is said in the Consequence, "In the essence, the original pure wisdom, the name of ignorance does not exist, there is no number of one or two. By examination, existence and non-existence are not established, in the nature of the undivided guru, it is not established as mere wisdom, without words it is not established to say, it does not abide at the edge of self-awareness. The edge of speech holding name is exhausted, without cause, without number of conditions, there is no duality of object and subject. In any nature there is no separation, the coarse nature of object condition is exhausted. Because it is originally non-existent, it is pure, because the illusion of discrimination is stopped, it is not exhausted, because it is unborn, it is empty of cessation. The self-existing wisdom is said, what do you not think of as unborn and unceasing? Because the objects are pure, there is no certainty. Because power and qualities have no cessation, it is only in play
Tibetan
་སྣང་བ་ལས། །སྣ་ཚོགས་རྫོགས་པའི་གཞི་མའོ། །མེད་ཕྱིར་སྣང་ལ་སྣང་ཕྱིར་སྟོང་། །སྣང་སྟོང་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཅན། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དག་ཡུལ་ལོ། །འདི་ལྟར་གཞི་ཞེས་མངོན་པར་གནས། །རང་བཞིན་ཙམ་དུ་གནས་པ་ལས། །ངོ་བོའི་ཆ་ནས་བཏགས་ པས་སྟོང་། །ཡན་ལག་སྤྲོས་ཕྱིར་མཁྱེན་པ་རྫོགས། །རང་གནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་སྤང་བླང་གཉིས་མེད་པའོ། །ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ལ། །མི་མཛད་སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་སྒོ། །འཛད་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་བོར་རྫོགས། །ཆོས་སྐུ་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལས། །ཡེ་ཤེས་མཁྱེན་པ་རྫོགས་པའི་ཆ། །ཤུགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འཆར། །འདི་མེད་འཁོར་འདས་སྡེ་ཆད་པས། །མཁྱེན་པས་རིག་ཅིང་གསལ་བའོ། །རང་རིག་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ལས། །རང་བཞིན་ཤུགས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཉིད། །མ་འགགས་འགག་པ་མེད་པའོ། །འབྱུང་བ་དག་པའི་ཆ་ལས་ནི། །ལོགས་སུ་མེད་པ་གཅིག་རྫོགས་པའི། །ཉི་མ་ལས་ནི་འོད་བཞིན་དུ། །རང་ཆས་སྒྲིབ་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་སྐུ་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་གཞི་རང་མལ་ན་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལོངས་སྐུ་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ། ངོ་བོ། ངེས་ཚིག་དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། ངོ་བོ་ནི་གྲོལ་གཞི་དབྱིངས་ཀ་ནས་དག་པའི་ཆ་སྟོང་པ་དང་། རང་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་འོད་ཀྱི་གཞི་དང་། ཤེས་རིག་གི་དབྱིངས་གསུམ་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཡུལ་ཉིད་དང་། །གསལ་བ་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་དང་། །ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གསུམ། །དེ་གསུམ་འཛོམ་པས་དབྱིངས་ཞེས་ བྱ། །ཞེས་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཡངས་པ་ལ། །མཐའ་དང་དབུས་སུ་མི་དམིགས་པས། །གྲོལ་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་དག་པའོ། །ཞེས་སོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ནི་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ལ། །འདས་དང་འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་མེད། །རང་བཞིན་གསལ་ཞིང་དྭངས་པའོ། །དབྱིངས་ཀྱི་གོ་སྐབས་འབྱེད་པ་ལ། །རང་བྱུང་ཆེན་པོའི་གནས་པའོ། །ཡེ་ནི་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་ལ། །ཐོག་མ་ནས་ནི་བཅོས་པ་མེད། །ཤེས་པས་འཁོར་འདས་གཉིས་ལས་གྲོལ། །རང་སྣང་རྫོགས་པའི་དགོངས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་ན་ལྔ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཉིས། དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་དབྱིངས་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས། དབྱིངས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྔའོ
Chinese
从显现中，是圆满各种的基础。因为无而显现，因为显现而空。具有显空相融的支分。是佛与有情众生的境界。如此显现安住为基础。从仅仅安住自性中，从体性的角度安立为空。因为支分开展而圆满智慧。因为自住任运成就的缘故。对此没有舍取二者。于慈悲周遍的智慧中，是不作任运显现各种的门。如似穷尽般显现，实则体性圆满。从法身空性的自性中，智慧觉知的圆满部分，以势能显现于有情众生。若无此，则轮回涅槃的类别断绝，以觉知而了知且明了。从自明光明的体性中，自性势能的慈悲性，是不停息，没有止息的。从清净诸元素的部分中，没有分离，一个圆满的，如太阳的光芒般，自性本具没有遮蔽。如是说。因此，法身空性的智慧显现之基础安住于自处，是这样说的。第二，受用身执持相状的智慧有五种，第一是法界智，有体性、定义、分类三种。体性是解脱之基，从界本来清净的部分空性，以及自明智慧的自光之基，和觉知的界三者无别，如自显中说：法界的智慧是，大空性本身，光明的光明显现，以及智慧觉知的行境三者，这三者聚合称为界。又如决断中说：法界是广阔的，因为没有边和中心，是解脱之基的法性清净。如是说。定义是：还是在那里面说，法是所行持的，没有过去和世间之事，自性光明且清澈。界的开阔机会，是自生伟大的安住。耶是圆满的自性，从开始就没有改造，以智慧从轮回涅槃二者中解脱，是自显圆满的密意。如是说。分类有五种，如自显中说：界之智慧和法界之智慧二者，界极清净之智慧和界大之智慧二者，界一切二取皆无之智慧，此为五种。
English
From appearance, it is the basis for perfecting all kinds. Because of non-existence, there is appearance, and because of appearance, there is emptiness. It possesses the limbs of the union of appearance and emptiness. It is the realm of Buddhas and sentient beings. Thus, it manifestly abides as the basis. From merely abiding in its own nature, it is empty from the aspect of essence. Because the limbs are expanded, wisdom is perfected. Because of the self-abiding, spontaneously accomplished nature, there is neither acceptance nor rejection in this. In the all-pervading wisdom of compassion, it is the gate through which various things effortlessly arise. It appears as if exhausted, but in essence, it is complete. From the nature of the emptiness of the Dharmakaya, the part of wisdom and knowledge, spontaneously appears to sentient beings. Without this, the categories of samsara and nirvana would be cut off. It is known and clear through knowledge. From the nature of self-awareness and clarity, the compassion of the power of self-nature is unceasing and without cessation. From the aspect of the purity of the elements, there is no separation, it is one complete whole. Like light from the sun, it is naturally without obscuration. Thus it is said. Therefore, the basis of the manifestation of the wisdom of the emptiness of the Dharmakaya abides in its own place, so it is said. Secondly, the wisdom of the Sambhogakaya, which holds characteristics, has five aspects. The first is the wisdom of the Dharmadhatu, which has three aspects: essence, definition, and division. The essence is the basis of liberation, the emptiness of the part that is pure from the beginning, the basis of the self-radiant light of self-aware wisdom, and the indivisibility of the three realms of knowledge and awareness. As it is said in Rangshar: "The wisdom of the Dharmadhatu is the great emptiness itself, the appearance of the light of clarity, and the three objects of wisdom and awareness. The combination of these three is called Dhatu." And as it is said in Thalgyur: "The Dharmadhatu is vast, and because there is no perception of the end or the center, it is the purity of the Dharmata, the basis of liberation." Thus it is said. The definition is: Again, it is said in the same text: "Dharma is what is practiced, there is no past or worldly activity, its nature is clear and pure. The opportunity to open the Dhatu is the abode of the great self-born. Ye is the nature of completeness, it is not fabricated from the beginning, it is liberated from both samsara and nirvana through knowledge, it is the complete intention of self-appearance." Thus it is said. There are five divisions, as it is said in Rangshar: "The wisdom of Dhatu and the wisdom of Dharmadhatu, the wisdom of the completely pure Dhatu and the wisdom of the great Dhatu, and the wisdom of the Dhatu in which all duality is absent, these are the five."