Tibetan
གྱུར་ན། །ཐིག་ལེ་སྟོང་བའི་སྒྲོན་མ་མཐོང་། །དེ་ལ་ཡང་དག་བརྟན་གྱུར་ན། །ཐིག་ལེ་སྐུ་དང་བཅས་པ་མཐོང་། །དེ་ཡི་དོན་ལ་མ་ཡེངས་ན། །འཁྲུལ་སྣང་ལོངས་སྐུར་མཐོང་བར་འགྱུར། །སྐུ་ཡི་སྣང་བ་དེ་རྣམས་ཀུན། །སྒྱུ་མ་འཇའ་ཚོན་ཇི་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་བརྟན་གྱུར་ན། །ཉིན་མོ་མཚན་མོ་མེད་པ་ནི། །དཔེར་ན་ཅེ་སྤྱང་མོ་ཡི་མིག །ཉིན་དང་མཚན་མོ་མེད་པ་ལྟར། །རང་སྣང་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་ནོ། །སྐུ་ཡི་སྣང་བ་དེ་དག་ཀུན། །ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །དཔེར་ན་ན་ཆུང་གཞོན་པ་ཡིས། །མེ་ལོང་མཚན་ཉིད་གསལ་བ་ལ། །རང་གི་བཞིན་སྣང་མཐོང་བ་ལྟར། །ཆོས་ཉིད་ཡུལ་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ། །རིག་པའི་སྣང་བ་སྐུ་རུ་ཤར། །རང་གི་གནས་ལུགས་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དབྱིངས་རིག་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས། དང་པོ་མཐོང་བའི་ཚད། བར་དུ་གོམས་པའི་ཚད། མཐར་བརྟན་པའི་ཚད་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། སྒྲོན་མ་སྣང་བྱེད་ལས། ཉམས་བླངས་ཚད་ནི་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །མཐོང་བའི་ཚད་དང་གོམས་པའི་ཚད། །བརྟན་པའི་ཚད་དང་གསུམ་དུ་བསྟན། །མཐོང་བའི་ཚད་ནི་འོད་ཡིན་ཏེ། །མི་འགྱུར་མཐིང་ག་དབྱིངས་ཀྱི་ཚད། །ཟླུམ་ཁྲིགས་གསལ་བ་སྒྲོན་མའི་ཚད། །ཕྲ་ལ་འགྱུ་བ་རིག་པའི་ཚད། །མཐོང་བའི་ཚད་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །གོམས་པའི་ཚད་ནི་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །མཐིང་ག་ལས་མཆེད་ཁ་དོག་ལྔ། །ཁྲུ་གང་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ནི། །དང་པོར་ གོམས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དེ་ལ་རབ་འདྲིས་ན། །རེ་ལྡེའི་རྣམ་པ་ཙམ་འཆར་བས། །དེ་ལ་རབ་ཏུ་གོམས་པའི་ཚད། །དེ་ནས་ཡུལ་གྲུ་ཙམ་དུ་སྟེ། །དེ་ལ་མཆོག་ཏུ་གོམས་པ་ན། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འོད་སྣང་དུ། །ཤར་བས་གོམས་པའི་ཚད་ཟིན་པའོ། །ཟླུམ་ཁྲིགས་ལས་ནི་ཟ་འོག་རིས། །རང་གི་སྣ་རྩེ་ལ་ཤར་ན། །དང་པོ་གོམས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་གོང་དུ་སྨིན་མའི་མཚམས། །མེ་ལོང་ཙམ་དུ་གསལ་གྱུར་ན། །བར་དུ་གོམས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཐིག་ལེ་རུ། །ཤར་ནས་ཀྲིག་གེ་གནས་པ་ན། །མཆོག་ཏུ་གོམས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡང་ནས་ཡང་བལྟས་ན། །བུང་བ་བཅུད་ལ་འཁོར་བ་ཙམ། །བལྟས་པའི་ས་དེར་སྡོད་གྱུར་ན། །མཆོག་ཏུ་གོམས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་གོམས་པའི་ཚད། །འགུལ་དང་འཕྲིག་པ་མེད་པ་དང་། །ཉིན་དང་མཚན་མོ་མི་སྣང་དང་། །རབ་ཏུ་གོམས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །རང་རྐྱང་སྐུར་སྣང་ལུ་གུ་རྒྱུད། །ཚིགས་དང་འདྲ་བའི་བར་དག་ཏུ། །ཐིག་ལེ་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་ནང་དུ་། །སྐུ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲར་ཤར་དང་། །སྣང་བ
Chinese
如果这样，就能见到空性的明灯。如果对它真正地稳定下来，就能见到具有形象的明点。如果对它的意义不散乱，就能将错觉显现见为报身。所有这些形象的显现，都如幻如彩虹一般。如果对它非常稳定，就没有白天和黑夜。例如，像母豺的眼睛一样，没有白天和黑夜。自显的坛城也是如此。所有这些形象的显现，都不是外境的显现。例如，像年轻的少年，在明亮的镜子中，看到自己的面容显现一样。在法性本然的虚空中，智慧的显现显现为身。这是见到自己的本性。如是说。第二，从修持明智无二无别中，首先产生见解的量，中间产生串习的量，最后产生稳定的量这三种。从明灯显现中说：修持的量有三种，即见解的量、串习的量和稳定的量。见解的量是光，不变的蓝色是法界的量，圆形明亮是明灯的量，细微流动是智慧的量，应该知道这是见解的量。串习的量有三种，从蓝色中产生五种颜色，显现大约一肘长，这是最初的串习量。然后对它非常熟悉，只出现彩虹的形状，这是非常串习的量。然后像一个地方一样，这是最串习的量。当所有显现都显现为光芒时，就完成了串习的量。从圆形明亮中出现丝绸图案，如果显现在自己的鼻尖上，这是最初的串习量。然后向上到眉间，像镜子一样明亮，这是中间的串习量。所有显现都显现为明点，稳定不动，这是最串习的量。如果一遍又一遍地观看它，就像蜜蜂围绕花蜜一样，停留在观看的地方，这是最串习的量。非常正确地串习的量，是没有动摇和颤动，没有白天和黑夜的显现，这是非常串习的量。自生的身像念珠，在像关节一样的间隔中，在像芥子一样的明点中，身非常细微地显现，显现
English
If it is so, one will see the lamp of emptiness. If one becomes truly stable in it, one will see the bindu with form. If one is not distracted from its meaning, illusory appearances will be seen as the Sambhogakaya. All those appearances of form are like illusions, like rainbows. If one becomes very stable in it, there is no day or night. For example, like the eyes of a female jackal, there is no day or night. The self-appearing mandala is also like that. All those appearances of form are not appearances of external objects. For example, like a young boy seeing his own face appear in a clear mirror. In the natural space of Dharmata, the appearance of wisdom arises as form. This is seeing one's own nature. Thus it is said. Secondly, from practicing the indivisibility of space and wisdom, first, the measure of seeing arises, in the middle, the measure of habituation, and finally, the measure of stability. From the Lamp Illuminating: The measure of practice is threefold, namely, the measure of seeing, the measure of habituation, and the measure of stability. The measure of seeing is light, the unchanging blue is the measure of the Dharmadhatu, round and clear is the measure of the lamp, subtle and moving is the measure of wisdom, one should know that this is the measure of seeing. The measure of habituation is threefold, from the blue arise five colors, appearing about a cubit long, this is the initial measure of habituation. Then, becoming very familiar with it, only the shape of a rainbow appears, this is the very habituated measure. Then, like a region, this is the most habituated measure. When all appearances appear as light, the measure of habituation is completed. From the round and clear arises a silk pattern, if it appears on the tip of one's nose, this is the initial measure of habituation. Then upwards to the space between the eyebrows, becoming clear like a mirror, this is the intermediate measure of habituation. All appearances appear as bindus, remaining still and stable, this is the most habituated measure. If one looks at it again and again, like a bee circling nectar, staying in the place of looking, this is the most habituated measure. The measure of very accurate habituation, is without movement or trembling, and without the appearance of day or night, this is the very habituated measure. Self-arisen form appearing like a rosary, in the spaces like joints, in the bindu like a mustard seed, the form appears very subtle, appearance
Tibetan
་ཐམས་ཅད་སྐུར་ཤར་ན། །རིག་པ་བརྟན་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །ས་ཆུ་མེ་རླུང་སྣང་བ་དང་། །འབྱུང་བཞིའི་སྣང་བ་འགགས་གྱུར་ནས། །ཁ་དོག་ལྔ་ཡི་འོད་སྣང་གིས། །གང་དུ་བལྟས་པ་དེར་སྣང་ན། །དབྱིངས་ནི་བརྟན་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །རང་ལུས་འོད་ཀྱི་སྟེང་དག་ཏུ། །འཁར་གཞོང་བརྩེགས་པ་ལྟ་བུ་ཡི། །ཐིག་ལེ་བརྩེགས་མ་གྱེན་ཤར་ན། །སྒྲོན་མ་བརྟན་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་ པ་སྣང་ཚུལ་ངེས་པའི་གདམས་ངག་ནི་དབྱིངས་རིག་གི་སྣང་བ་དེ་ཀུན་གྱི་དུས་ན་རབ་ཏུ་གཅེས་ཏེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། སྣང་བ་དུམ་བུ་དུམ་བུའི་ཚེ། །མཁས་པས་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་དང་འགྱུ་བའི་ཚེ། །གོམས་པས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ། །འཕྲིག་དང་ཕྲ་དང་འགྱུ་བའི་ཚེ། །མཐོང་བ་རབ་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ། །ཟླུམ་དང་ཕྲ་དང་འཁྲིལ་བའི་ཚེ། །མཁས་པས་ཡེང་མེད་ཏིང་འཛིན་བརྟན། །ལྟེམ་དང་མེར་དང་སྐུར་སྣང་ཚེ། །གོམས་པས་སྣང་བ་མཆེད་པ་བཟུང་། །ཡང་དག་ཀུན་ཏུ་སྣང་བའི་ཚེ། །མཁས་པས་སྣང་བ་བསྡུ་བར་བཤད། །ཆགས་དང་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཚེ། །མཁས་པས་གཟུང་ཐབས་ཤེས་པར་བྱ། །གསང་སྔགས་གོམས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་གཡོ་བ་བྱེ་བྲག་གི་རྟགས་ཚད་ལ་གཉིས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྒོམ་ཚུལ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། སོ་སོའི་རྟགས་ཚད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་དབྱིངས་རིག་གནད་དུ་གཟིར་བའི་དུས་ན་མཆོག་ཏུ་གཅེས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྒྲོམ་ནས་འདོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ང་ལ་ཏིང་འཛིན་གསུམ་ཡོད་དེ། །རང་གནས་ཅོག་གཞག་བསམ་གཏན་གྱིས། །དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་མཉམ་པར་འཇོག །ཐོག་བབས་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །རང་གནས་ཐད་ཀའི་ཞེན་པ་བཟློག །རྒྱས་འདེབས་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་སར་འཇོག །ཅེས་སོ། །འདི་དག་གི་སྒོམ་ཚུལ་དངོས་ནི་གསུམ་སྟེ། ལུས་ངག་རང་སོར་ གློད་ལ་ཤེས་པ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་མ་ཤོར་བར་རང་བབས་སུ་ལྷོད་ཆགས་པ་ཅོག་བཞག་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྒོ་གསུམ་རང་བབས་ལ་བཞག་དུས་རིག་པ་རྗེན་སངས་སངས་ངོས་འཛིན་པ་ཐོག་བབས་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་དང་། ཡུལ་སྣང་སྒྱུ་མར་བལྟ་ཞིང་རིག་པ་སྟོང་གསལ་དུ་ཤེས་པས་ཉིན་མཚན་དབྱིངས་རིག་གི་དོན་ལ་དུས་བཞི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་རྒྱས་འདེབས་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། ཏིང་འཛིན་གསུམ་ལ་འདི་ལྟར་བསླབ། །རང་གནས་ཅོག་གཞག་ཏིང་འཛིན་ནི། །དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་མི་དགག་ཅིང་། །
Chinese
一切皆显现为身时，就是觉性稳固的量度。地水火风和，四大的显现止息后，五色的光芒，无论看向何处都显现时，就是虚空稳固的量度。自身在光明的上方，如垒起的磨盘一般，明点累积向上升起时，就是明灯稳固的量度。如是说。第三，显现方式确定的教言是最为珍贵的，在所有时候都要珍视虚空觉性的显现。狮子圆满功德中说：显现支离破碎时，智者应当善加观察。极其微细和流动时，通过串习善加安住。闪烁、微细和流动时，应当善加把握所见。圆形、微细和缠绕时，智者应当稳固无散乱的禅定。摇曳、燃烧和团状显现时，通过串习把握显现的扩展。真实普遍显现时，智者说应当收摄显现。没有贪恋和执着时，智者应当了知把握之法。这是密咒串习的特征。如是说。第二，禅定不动的差别之相和量度有二：简要指示三种禅定的修法，以及分别解说各自的相和量度。第一是，在虚空觉性要害之处，最为珍贵的是从三种禅定的框架中提取，出自《虚空六法》：我有三种禅定，以自住、放松的禅定，平等安住事物的实相。以巨石落下的禅定，遣除对自住的执着。以广大增长的禅定，将一切显现安住在自身。如是说。这些的实际修法有三种：身体和语言放松，觉性不散于外境，自然放松安住，这是大放松的禅定；三门安住于自然时，觉性赤裸、明朗地认识，这是巨石落下的禅定；将外境视为幻化，觉性了知为空明，日夜在虚空觉性的意义上做四时瑜伽，这是广大增长的禅定。出自该续：如此修习三种禅定，自住放松的禅定，不遮止感官之门，
English
When everything dawns as body, that is the measure of the stability of awareness. When earth, water, fire, wind, and appearance, the appearances of the four elements, cease, and the light of the five colors appears wherever one looks, that is the measure of the stability of space. When one's own body is on top of light, like a stack of millstones, and the stacked bindus rise upwards, that is the measure of the stability of the lamp. Thus it is said. Third, the instruction on ascertaining the manner of appearance is most precious, and the appearance of space-awareness should be cherished at all times. From "Lion's Perfected Prowess": When appearances are fragmented, the wise should examine them thoroughly. When they are extremely subtle and flowing, through habituation, one should settle into them thoroughly. When they are flickering, subtle, and flowing, one should thoroughly grasp what is seen. When they are round, subtle, and swirling, the wise should stabilize unwavering samadhi. When they are flickering, burning, and appearing in clumps, through habituation, one should grasp the expansion of appearances. When appearances are truly universal, the wise say that one should gather appearances. When there is no attachment or clinging, the wise should know the method of grasping. This is the characteristic of habituation in secret mantra. Thus it is said. Second, the specific signs and measures of immovable samadhi are twofold: briefly indicating the practice of the three samadhis, and explaining the specific signs and measures of each. The first is that at the crucial point of space-awareness, the most precious thing is to extract from the framework of the three samadhis, from the "Six Spaces": I have three samadhis: with the samadhi of self-abiding, relaxed settling, one equally settles the reality of things. With the samadhi of a great falling rock, one reverses the clinging to self-abiding. With the samadhi of great expansion, one settles all appearances in their own place. Thus it is said. The actual practice of these is threefold: the body and speech are released in their own state, and awareness is not lost on objects, but relaxes naturally, this is the samadhi of great relaxation; when the three doors are placed in their natural state, awareness recognizes itself as naked and clear, this is the samadhi of a great falling rock; viewing objects as illusory and knowing awareness as empty and luminous, one practices the yoga of the four times of day and night in the meaning of space-awareness, this is the samadhi of great expansion. From that same tantra: Thus train in the three samadhis, the samadhi of self-abiding relaxation, does not block the doors of the senses,