Tibetan
་གྱི་ཆོས་གྲོལ་ནས་རྗེན་པར་དྭངས་སང་ངེ་མཐོང་བས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་བསམ་གཏན་དུ་ཡིད་ཆེས་ཏེ། དགོངས་པའི་ཐུག་ས་ཟད་པའོ། །དེའི་དྭངས་ཆའི་རྩལ་ལས་མེ་ལོང་དུ་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལྟར་སྣང་སེམས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པ་ཉིད་རང་སར་གཞི་མེད་ངེས་མེད་ཀྱི་ཀློང་དུ་གྲོལ་བར་རྩལ་སྦྱངས་པས། མ་སྤངས་རང་གྲོལ་གྱི་གནད་ལ་གོམས་ནས། རྗེས་མེད་རང་ཡལ་དུ་ཐག་ཆོད་དེ། ཟང་ཐལ་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གདེང་ཚུད་པས། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བྱ་བྲལ་ལྷུན་གྲུབ་ཡངས་པར་རང་ས་ཟིན་པའི་གཟེར་བུ་གསུམ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། གཞན་ཡང་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ནི། །རང་བཞིན་ཉིད་ལས་ངོ་བོར་གྲུབ། །སྣང་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པས། །འཇུག་པའི་ལམ་ཡང་ཐ་དད་དོ། །ངོ་དང་ཤེས་དང་གྲོལ་མཐོང་གི། །འཇུག་དང་མཐོང་དང་གོམས་པ་ལས། །ངོ་ཤེས་པ་ལ་རང་ངོ་སྟེ། །ཡིད་ཆེས་པ་ཡི་ཐུག་སའོ། །ཐག་ཆོད་པས་ནི་གདེང་དུ་ཚུད། །དེ་ལྟར་གསུམ་གྱིས་ངེས་པའི་ལས། །ངོ་བོ་རྫོགས་པས་རྒྱུ་འགགས་ སོ། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་རྩལ་ལས་རོལ་པར་ཤར་བའི་སྣང་བ་རང་ས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཀློང་དུ་གྲོལ་བར་བསྟན་པ་ནི། གཟུགས་སུ་སྣང་ངོ་སྣང་བ་རང་སར་གྲོལ། །སྒྲ་རུ་གྲག་གོ་གྲག་པ་རང་སར་གྲོལ། །དྲི་རུ་ཚོར་རོ་ཚོར་བ་དབྱིངས་སུ་གྲོལ། །རོ་མྱོང་རེག་གོ་རང་སའི་ངང་དེར་གྲོལ། །དྲན་རིག་བྱུང་ཚོར་གཞི་རྩ་རྟེན་མེད་གྲོལ། །ཡུལ་དྲུག་གི་སྣང་བ་ནི་སྟོང་གཟུགས་མེད་པ་གསལ་སྣང་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངང་དུ་ཡེ་ནས་གྲོལ་ལ། དབང་པོ་དྲུག་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་ཡོད་མ་མྱོང་བ་སྟོང་པའི་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་ལ། སྣང་སེམས་རྟེན་མེད་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་ངོ་བོ་དང་ངོས་གཟུང་གི་ཆོས་སུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ནི་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། བརྫུན་པར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་བརྫུན་པར་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། མཐའ་གྲོལ་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་རུམ་ན་མེད་པ་གསལ་སྣང་གི་སྟོང་གཟུགས་ཆུའི་ཟླ་བ་ལྟར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤར་བས། འདི་ལ་སྤང་བླང་དང་རེ་དོགས་དང་བརྟག་དཔྱད་གང་ཡང་མི་དགོས་ཏེ། འཕགས་པ་ལྷ་ཡི་ཞལ་སྔ་ནས། ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །འདི་ལ་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་གོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དང་། བདེན་རྫུན་ལས་འདས་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་ལ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །མ་ངེས་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་རྩལ་ལས་རྐྱེན་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ གསལ་སྣང་
Chinese
从对法的解脱中，赤裸裸地、清清楚楚地见到，从而确信自性任运的禅定，证悟的尽头就此完结。从那清澈的能量中，如镜中显现影像般，显现和心识的呈现方式，无论如何都不会停止，在自身无根、不定性的虚空中修习解脱的能量。习惯于不舍自解的关键，从而断定无迹自灭。在通透本初的智慧中获得确信。大圆满离戏任运广大中，获得自地自在的三钉。如《摧毁一切戏论》中所说：“此外，法性之自性，从自性中成就自性。显现方式不确定，进入的道路也各不相同。自性、了知和解脱见，进入、见和习惯中，认识自性即是自性，是确信的尽头。断定即是获得确信。如是三者确定之业，自性圆满则因断绝。”如此。现在，阐述从能量中显现为嬉戏的显现，从自身解脱到无自性的虚空：显现为色，显现于自身而解脱。发出声音，声音于自身而解脱。嗅到气味，气味于法界而解脱。品尝味道，接触，在自性的状态中解脱。忆念、觉知、生起感觉，无根无基而解脱。六境的显现是空色无有，是明亮的显现，在无自性的状态中本来解脱。六根连同意识，以各自的自性为空，因为从未存在过，所以在空性的法界中解脱。显现和心识无所依，本来就在虚空的自性中解脱，所以在自性和所取的法中，真实成立连微尘许也不存在。仅仅是虚假显现，但虚假成立也不存在。因此，在边解脱大空性的法界中，不存在的明亮显现的空色，如水中的月亮般，显现之时就已无自性地显现。对此，不需要取舍、希望和疑虑，以及任何考察。如圣天所说：“如何显现以及自性的缘故，对此不应进行考察。”如是所说。也就是说，如何显现，自性为空，超越真假，对各种事物不确定，因此是空性。不确定的各种事物，是从能量中无因无缘的明亮显现。
English
From the liberation of the Dharma, seeing nakedly and clearly, one believes in the Samadhi of spontaneous perfection, and the exhaustion of realization is completed. From the power of that clarity, like the appearance of an image in a mirror, the manifestation of appearances and mind, in whatever way, is unceasing, and by practicing the power of liberation in the groundless, indefinite space of one's own being, one becomes accustomed to the key point of non-abandonment and self-liberation. Having decided on traceless self-dissolution, one gains confidence in the innate wisdom of thorough penetration. The three nails of Dzogchen Kunjed Gyalpo, spontaneously perfected and vast, secure one's own ground. As it says in the *Destruction of All Elaborations*: "Furthermore, the essence of Dharmata is established as essence from its own nature. Because the manner of appearance is not fixed, the paths of entry are also different. From the entry, seeing, and habituation of essence, knowledge, and liberation-vision, recognizing essence is one's own essence, the culmination of faith. Decisiveness leads to confidence. Thus, through these three definitive actions, the cause is cut off by the completion of essence." So it is said. Now, it is taught that appearances arising as play from the power of energy are liberated from their own ground into the space of no-self: Appearing as form, appearance is liberated in its own place. Sounding as sound, sound is liberated in its own place. Smelling as scent, scent is liberated in the expanse. Tasting flavor, touching, liberated in that state of one's own being. Memory, awareness, arising sensations, liberated without root or basis. The appearances of the six objects are empty forms without substance, clear appearances, primordially liberated in the state of no-self. The six senses, together with consciousness, are empty in their own essence, and because they have never existed, they are liberated in the expanse of emptiness. Appearances and mind are without support, primordially liberated in the very nature of space, so that not even a particle exists as truly established in the nature of essence and object. Because it is merely a false appearance, but there is no false establishment either. Therefore, in the expanse of the great emptiness of ultimate liberation, the empty form of clear appearance, which does not exist, appears like the moon in water, arising without self-nature from the moment it appears. There is no need for acceptance or rejection, hope or doubt, or any investigation. As the noble Lha said: "Because of how it appears and its essence, investigation does not apply to this." As it is said. That is, how it appears is empty of essence, beyond truth and falsehood, and uncertain about various things, therefore it is emptiness itself. The uncertain various things are the clear appearance from the energy without cause or condition.
Tibetan
གི་ཚོགས་པས་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཤར་བ་སྟེ། འཁྲུལ་སྣང་གི་རོལ་པ་འདི་དག་ལ་རིང་བའི་རྒྱུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པ་རྐྱེན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་བསླངས་ལ། ཉེ་བའི་རྒྱུ་གློ་བུར་བའི་ཚོགས་པ་ཙམ་སྟེ། ལྷ་སྦྱིན་ལ་དགྲར་སྣང་བ་ནི། རིང་རྒྱུ་ལས་དང་བག་ཆགས། ཉེ་རྒྱུ་མི་འཐད་པའི་ཆ་གློ་བུར་བ་བྱས་པ་ལས། དགྲར་སྣང་བ་ལྟར། སྣོད་བཅུད་བདེ་སྡུག་གི་སྣང་བ་སྟེ། འདི་དག་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་གློ་བུར་དུ་ཤར་བས་མི་བདེན་པའི་སྟོང་གཟུགས་ཏེ། བདེན་ན་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འབྱུང་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། གཞན་ཡང་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་བཤད། །འདི་འདྲ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པས། །གང་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་། །སྣ་ཚོགས་མིང་ནི་གདགས་གཞི་ལས། །སྨྲ་ཚིག་དུ་མའི་སྤྲོས་པར་སྣང་། །ངེས་མེད་མིང་ནི་སྣ་ཚོགས་ལས། །དོན་ཀྱང་བརྟགས་པ་ཙམ་གྱིས་སྟོང་། །སྟོང་ཉིད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས། །རང་བཞིན་དག་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །ཞེས་པ་དང་། འཕགས་པ་ཀླུའི་དབང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་གཏོགས་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་དུ་ལྷ་བསྒོམས་པས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བ་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་ན། གསར་དུ་ འགྲུབ་པར་སྣང་བས་དེ་དང་དེར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་བཤད་པ་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་སྣང་ནས་མི་བདེན་པ་ཉིད་དེ། མ་བསྒོམས་པས་མི་བདེན་པས་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པར་ཤར་བ་ཡིན་མོད། རྟོག་པ་མཐུ་བརྟས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རེ་ཞིག་གང་དཔྱད་པ་ལྟར་དེ་དང་དེའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་ཡང་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་སྐྲ་རྩེ་ཙམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་དེ། བྱིས་པའི་རྩེད་མོས་དར་ཅིག་སྣང་བ་དེ་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་ཡང་དོན་ལ་མ་འགྱུར་བ་དང་། སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་དེ་རེ་ཞིག་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་ཡང་རྟག་མི་ཐུབ་ཞིག་འགྲོ་བས་དོན་ལ་མ་འགྱུར་བ་ལྟར། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དུ་སྣང་དུས་འདིར་རེ་ཞིག་རིག་པ་འགྱུར་འགྱུར་འདྲ་ཡང་དོན་ལ་ཆོས་ཉིད་ལས་སྐྲ་རྩེ་གཅིག་ཀྱང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་སྣང་ནས་སྟོང་པའི་རོལ་པར་ཤར་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་མཐོང་ཐོས་སུ་འདུག་པས་སྟོང་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་སྟོང་པ་དེ་ཅི་ཡང་མེད་ལ་མི་མཐོང་བ་ཅིག་ཁོ་ན་ལ་བློ་རྩེ་གཏོད་པ་དེ་ནི་ཆད་པ་ཞེ
Chinese
由……的集合显现为缘起。这些错觉的显现，其久远的因是无始以来的习气存在于阿赖耶识中，由业和烦恼所引发；近取的因仅仅是突发的集合。例如，将天授视为敌人，其久远的因是业和习气，近取的因是突发的不悦之感，从而显现为敌人。器情世间苦乐的显现，这些都是由因缘突发显现的，是不真实的空相。如果真实，则不应依赖因缘而生起。因此，显现为多种多样即是空性。如《入中论》云：“复说诸法性，此性非一故，随所观察彼，如是而显现，众名施设处，种种言说生，无定名众故，义唯分别空，空性无所成，是故如性净。” 圣者龙树菩萨云：“离于缘起外，少法有是事，是故离空性，少法有是事。” 如是宣说。 有些人说，修习本尊会获得成就，修习无常等也会有相应的结果，如果将这些与新产生的现象联系起来，那么这些现象不就是真实的吗？这里所说的是，仅仅因为突发而显现为成就，所以才是不真实的。因为不修习就不会显现，所以才会在修习时显现。然而，仅仅是由于分别念的力量增强，暂时看起来似乎会随着所观察的对象及其因缘而变化，但法性胜义谛丝毫不会改变。就像孩童的游戏，一时看起来似乎在变化，但实际上并没有改变；又像幻术的显现，一时看起来似乎在变化，但最终会消失，实际上并没有改变。同样，在显现为迷惑与不迷惑之时，暂时看起来似乎心识在变化，但实际上法性丝毫没有改变。无论显现什么，都是空性的游舞。又有些人说，因为能见能闻，所以空性不合理。如果认为空性就是什么都没有，并且仅仅将心专注于不可见的事物上，那就是断见。
English
Appearances arise as interdependent events due to the collection of [causes and conditions]. These playful displays of illusion have a long-term cause: beginningless imprints present in the alaya-vijnana, stirred by karma and afflictions. The immediate cause is merely a sudden collection [of circumstances]. For example, perceiving Devadatta as an enemy: the long-term cause is karma and imprints; the immediate cause is a sudden feeling of displeasure, which results in the appearance of an enemy. The appearances of the environment and beings, along with happiness and suffering, arise suddenly from causes and conditions, and are therefore unreal empty forms. If they were real, they would have to arise independently of causes and conditions. Therefore, appearing in various forms is emptiness itself. As stated in the Madhyamakavatara: "Furthermore, the nature of phenomena is explained; since this nature is not singular, it appears according to how it is examined. Various names arise from the basis of imputation, and manifold expressions emerge. Since names are indefinite and various, their meaning is empty of inherent existence, being merely conceptual. Since emptiness is not established in anything, it appears as naturally pure." The noble Nagarjuna said: "Apart from dependent arising, there is no phenomenon whatsoever. Therefore, apart from emptiness, there is no phenomenon whatsoever." This is as it is taught. Some say that meditating on a deity brings accomplishments, and meditating on impermanence and so on brings corresponding results. If these are connected to newly arising phenomena, aren't those phenomena real? What is explained here is that it is precisely because they appear to be accomplished suddenly that they are unreal. Because they do not appear without meditation, they appear with meditation and so on. However, merely due to the increased power of conceptual thought, it may seem for a while that things change according to the object of observation and its causes and conditions, but the ultimate nature of reality does not change even by a hair's breadth. Just like a child's game, the appearance may seem to change for a moment, but in reality, it does not change; or like the appearance of a magic trick, it may seem to change for a while, but it will eventually disappear and is not permanent, so in reality, it does not change. Similarly, when things appear as delusion or non-delusion, it may seem for a while that the mind is changing, but in reality, the nature of reality does not change even by a single hair's breadth. Whatever appears arises as the play of emptiness. Again, some say that because things are seen and heard, emptiness is not reasonable. If one thinks that emptiness means nothing exists and focuses the mind only on what is invisible, that is nihilism.