Tibetan
རྟགས་པ་ནི་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་དང་འདྲའོ། །སྒྱུ་མ་མཁན་དང་། དེའི་རིག་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་རོལ་པ་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་གསུམ་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་ན་སྣང་ཙམ་མ་འགགས་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་ཤར་བ་ལྟར། རིག་པ་དེའི་རྩལ་དང་། རྩལ་ལས་ཤར་བའི་རོལ་པ་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་སུ་སྣང་བ་ཡང་། མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་མོ། །དཔྱད་ན་རྟ་གླང་མེད་པ་གསལ་སྣང་། རིག་སྔགས་གྲག་སྟོང་རྗེས་མེད། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱི་ལུས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད། སེམས་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་དུ་སོང་ནས་མ་གྲུབ་པ་ལྟར། རོལ་པར་སྣང་བའི་འཁོར་འདས་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་མེད་པ་གསལ་སྣང་། རྩལ་རང་གསལ་སྟོང་པ། རིག་པ་ཟང་ཐལ་ཆོས་ཟད་དེ། གཅིག་དང་དུ་མའི་མཐའ་དང་བྲལ་བས་བསམ་བརྗོད་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཉིད་དོ། །མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་དུས་ན་སྣང་བ་འདི་རྩལ་གྱི་ནུས་པ་ལས་བྱུང་བས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ལོག་པར་རྟོག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་བོ་ཅག་ག་ལ་འདོད། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱི་རོལ་པར་ཤར་ཡང་སྒྱུ་མ་མཁན་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་སྒྱུ་མ་མཁན་ཡིན་ན་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ཞིག་དུས་སྒྱུ་མ་མཁན་ཡང་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། སྣང་བ་དེ་མེད་གོང་དུ་སྒྱུ་མ་མཁན་མེད་པར་ཐལ་བ་ལས། སྒྱུ་མ་ཡོད་མེད་དང་ཞིག་མ་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་སྒྱུ་མ་མཁན་མི་བྱེད་པས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་མ་ཡིན་པ་ལྟར། སྣང་བ་དང་རང་སེམས་གཅིག་མ་ཡིན་པའང་མཚུངས་ཏེ། སྣང་བ་འདི་བདག་གི་རྗེས་སུ་ འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་ལ། བདག་ཀྱང་སྣང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་པས་ངོ་བོ་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རིག་པའི་རོལ་པ་ཡིན་པས་སྣང་བ་འདི་བདག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྤྱི་བཙན་གྱི་སྣང་བ་དེ་སྒོས་བཙན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས། བདག་མེད་ཀྱང་རི་ལ་སོགས་པ་ཤུལ་ན་ཡོད་པས་གསལ་ལ། སྒོས་བཙན་གྱི་རི་སྣང་ཙམ་གྱི་རོལ་པ་དེ་གང་ཟག་དེ་འཆི་དུས་ནུབ་པའི་ཕྱིར་ན། རང་རང་གི་རོལ་པ་དེ་རང་རང་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་ལ། སྤྱིའི་དེ་སྤྱི་དང་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པས། ཕྱེ་ནས་ལན་འདེབས་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་རང་མེད་དུས་རང་སྣང་གི་རི་མེད་པར་མ་སོང་བས་རོལ་པ་ཤུལ་དུ་ལུས་སོ་སྙམ་ན། ཤུལ་གྱི་དེ་སྣང་ཡུལ་སྤྱི་བཙན་པ་ཡིན་པས། ཤུལ་མའི་སྣང་བ་ཡིན་གྱིས། ཤི་བ་དེའི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ལ། སྤྱིའི་རོལ་པ་འགག་པར་ནི་ཁས་མ་བླངས་པ་དང་། སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་ལ
Chinese
譬如说，这就像幻术的显现一样。幻术师和他的咒语，以及咒语的变幻，就像幻术中的马、牛、象，如果不加以观察和分析，它们就会不停地显现，一个接着一个。同样，觉性的力量，以及从力量中显现的变幻，显现为轮回和涅槃，在未经观察和分析的情况下，也只是显现而已。如果加以分析，就会发现马、牛、象并不存在，这是一种清晰的显现；咒语的声音是空性的，没有痕迹；幻术师的身体分解成微小的粒子，无法分割；心识也分解成一和多，无法成立。同样，显现为变幻的轮回和涅槃、器世界和有情众生，一切都是不存在的，这是一种清晰的显现；力量是自明的空性；觉性是通透的，法性耗尽，远离一和多的边际，超越了思维和言语的范畴。在未经观察和分析的时候，如果认为这种显现是觉性力量所产生的，所以是知识，那么，我们绝不赞同这种错误的观念。幻术的马、牛虽然显现为幻术师的变幻，但它们并不是幻术师本身。如果幻术的马、牛就是幻术师，那么幻术显现的时候，幻术师也应该不存在，或者在显现消失之前，幻术师就应该不存在。然而，幻术师并不会随着幻术的有无和消失而消失，因此，这两者并非同一本体。同样，显现和自心也不是同一本体。显现不会随着我而改变，我也不会随着显现而改变，因此，它们不是同一本体。如果说，因为显现是觉性的变幻，所以它应该随着我而改变，那么，普遍的显现并不会随着个体的改变而改变。即使我不在了，山等景物仍然存在，这是很明显的。而个体的山，仅仅是显现的变幻，当这个人死亡时就会消失。因此，各自的变幻会随着各自而改变，普遍的则会随着普遍而改变。这样区分回答，就没有过失。如果认为，当自己不在的时候，自己所见的山并没有消失，所以变幻仍然存在，那么，这种存在是普遍的显现对象，是残余的显现，而不是死者的显现。而且，我们并没有承认普遍的变幻会消失，显现和显现对象之间存在差异，因此没有过失。
English
It is like the appearance of an illusion. The magician, his mantra, and the play of the mantra, such as the illusory horse, cow, and elephant, if not examined and analyzed, appear without ceasing, one arising from another. Similarly, the power of awareness and the play arising from that power, appearing as samsara and nirvana, are merely appearances when not examined and analyzed. Upon examination, the horse, cow, and elephant are seen to be non-existent, a clear appearance; the sound of the mantra is emptiness, without trace; the magician's body is composed of indivisible particles; the mind is separated into one and many, and cannot be established. Likewise, all that appears as the play of samsara and nirvana, the container and its contents, are clearly seen to be non-existent; the power is self-luminous emptiness; awareness is transparent, dharma is exhausted, free from the extremes of one and many, transcending the realm of thought and expression. If, in a time of non-examination and non-analysis, one thinks that this appearance arises from the power of awareness, and therefore is knowledge, then we do not agree with such a mistaken notion. The illusory horse and elephant appear as the magician's play, but they are not the magician himself. If the illusory horse and elephant were the magician, then at the time of the illusory appearance, the magician would also be non-existent, or the magician would be non-existent before the appearance disappears. However, the magician does not cease to exist with the existence or non-existence and disappearance of the illusion, therefore, the two are not of the same essence. Similarly, appearance and one's own mind are not the same essence. Appearance does not follow me in going and coming, nor do I follow appearance in going and coming, therefore, they are not of the same essence. If one argues that since appearance is the play of awareness, it should follow me in going and coming, then the general appearance does not follow the particular in going and coming. Even when I am gone, mountains and the like remain, which is clear. The particular mountain, which is merely the play of appearance, disappears when that person dies. Therefore, each individual's play follows that individual in going and coming, and the general follows the general in going and coming. There is no fault in answering by distinguishing in this way. If one thinks that when oneself is gone, the mountain seen by oneself does not disappear, so the play remains, then that which remains is the general appearance object, a residual appearance, and not the appearance of the deceased. Furthermore, we have not admitted that the general play ceases, and there is a difference between appearance and the object of appearance, therefore there is no fault.
Tibetan
་འཐད་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མིང་དོན་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང་། སྣང་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པས་བརྟག་པ་དང་བརྟགས་དོན་མ་གྲུབ་པས་ཅིར་སྣང་ཅིར་བརྟགས་ཀྱང་སྟོང་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་ལ་ལ་དག་ལ་བུ་བཙས་ཏེ། །དེ་ཡི་མིང་ནི་ཐ་སྙད་དེར་བཏགས་ཀྱང་། །མིང་དེ་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་ལྟར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་པ་དང་། ཡུམ་ལས་ཀྱང་། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྡ་ཙམ་ བཏག་པ་ཙམ་མིང་ཙམ་གློ་བུར་བ་ཉིད་དེ། དེ་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ན་ནང་ན་ཡང་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ལ། ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ལ། དེ་གཉིས་ཀའི་བར་ན་ཡང་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །ད་ནི་ཡེ་ནས་གྲོལ་བའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལས། འཆར་གཞིའི་ངོ་བོ་དང་རྩལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་གྲོལ་བར་བསྟན་པ་ནི། དབྱེ་བསལ་མེད་དོ་ལྷུན་གྲུབ་ཀློང་དུ་གྲོལ། །འདུ་འབྲལ་མེད་དོ་ཐིག་ལེའི་ཀློང་དུ་གྲོལ། །ཅིར་ཡང་འཆར་རོ་ངེས་མེད་ཀློང་དུ་གྲོལ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་གྲོལ་ལུགས་གཉིས་ཏེ། རང་ངོ་ཀ་དག་ཏུ་གྲོལ་བ་དང་། ཆོས་རྣམས་དེའི་ངང་དུ་གྲོལ་བའོ། །རང་ངོ་ནི་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ལྡོག་པ་ནས། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ལས་གྲོལ་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་བརྗོད་པའོ། །ཆོས་རྣམས་དེའི་ངང་དུ་གྲོལ་བ་ནི་རིག་པ་ཟང་ཀར་རྟོགས་པས་ཆོས་རྣམས་ཡུལ་མེད་དུ་སངས་ཏེ། རིག་པ་ཉིད་རྗེན་ལ་སོང་བ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཙམ་ལ་དེའི་ཀློང་དུ་གྲོལ་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་བརྗོད་ཀྱང་མཚོ་ནང་དུ་དངོས་པོ་ནུབ་པ་ལྟར་རིག་པའི་ངང་དུ་སོང་སོང་པོ་གྲོལ་གྲོལ་པོ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་ལ་ངོ་བོ་མེད་པ་དང་། རིག་པ་ལ་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ནང་དུ་གྲོལ་བ་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་ངོ་སྤྲད་པ་དང་ངང་སྐྱོང་བ། རྩལ་སྦྱོང་བ་གསུམ་རང་རིག་ཟང་ཀའི་སྟེང་འདིར་བརྩི་སྟེ། རིག་པ་དབྱེ་བསལ་མེད་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཀློང་དུ་ཡེ་ནས་གྲོལ་བར་ངོ་སྤྲད་པས། ཡང་རབ་ཀྱི་རང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་ཅིང་ངོ་ཤེས་པས་ཆོས་ཉིད་ཀ་དག་གི་རང་ས་ཐུག་ས་དེར་རྗེན་ལ་ཐུག་པའོ། །དེ་ལས་ཡར་གཤེགས་ཀྱང་དགུང་ལ་ཤུལ་མི་མངའ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐུག་ས་ཟད་པའོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་རིག་པའི་ངང་དྭངས་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་འོད་གསལ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གི་ཀློང་དུ་གཏད་འཛིན
Chinese
是合理的。因此，名与实义之间没有关联。由于显现的缘故，没有自性，因此，无论考察什么、如何考察，都要明白这仅仅是空性的名言。如《圣妙吉祥根本续》中所说：“犹如有些人有了孩子，给孩子取了名字，但如果到处寻找这个名字，却找不到。一切诸法也应如是了知。”以及《般若波罗蜜多经》中也说：“善现，一切法都只是假立的名言、施设，仅仅是名字，是暂时的。如果到处寻找它，内在不可得，也不可见；外在也不可得，也不可见；两者之间也不可得，也不可见。因为自性是空性的缘故。”现在从详细阐述本来解脱之理的角度，阐释将显现的体性和功用的自性本来解脱：没有分别，于任运自成之界中解脱。没有聚合分离，于明点之界中解脱。显现任何事物，于无定之界中解脱。觉性的体性有两种解脱方式：自性本来清净中解脱，以及诸法于其境界中解脱。自性本来清净是指，由于在任何处都未成立，从远离事物和相状之法的角度，说从轮回涅槃之法中解脱，这只是一种名言。诸法于其境界中解脱是指，通透觉性赤裸裸的智慧，诸法消融于无所缘之中，觉性本身变得赤裸，仅仅是显现，就称之为于其境界中解脱。虽然这样说，就像物体沉入大海一样，进入觉性的境界，进入后就消失了，消失后什么也没有，因为法没有体性，觉性也没有体性。就像干旱季节的儿子不可能在海市蜃楼的水中解脱一样。此时，将认识、安住、修习这三者建立在自明本智之上。 认识到觉性无有分别，本来就在任运自成的境界中解脱。通过认识，进入到认识自性的状态，认识自性就如同赤裸裸地触及到法性本来清净的本位。从那里向上升起，也叫做空中不留痕迹，即触及之处消失。如此证悟后，安住在觉性的清澈状态中，没有聚合分离，安住在光明一点的境界中。
English
It is reasonable. Therefore, there is no connection between name and meaning. Since it appears, it has no inherent existence. Therefore, no matter what is examined or how it is examined, one should understand that it is merely a designation of emptiness. As it is said in the Arya Samadhiraja Sutra: "Just as some people have children and give them names, but if you search everywhere for that name, you cannot find it. All dharmas should be understood in the same way." And in the Prajnaparamita Sutra, it is also said: "Subhuti, all dharmas are merely designated names, mere designations, mere names, and are temporary. If you search everywhere for them, they are not found or seen within; they are not found or seen without; they are not found or seen between the two. Because their nature is emptiness." Now, from the perspective of elaborating on the principle of original liberation, the manifestation of the essence of the ground and the nature of its potential are shown to be originally liberated: without differentiation, liberated in the realm of spontaneous perfection. Without aggregation or separation, liberated in the realm of bindu. Whatever appears, liberated in the realm of indeterminacy. There are two ways in which the essence of awareness is liberated: liberation in the original purity of one's own essence, and liberation of all dharmas within that state. The original purity of one's own essence refers to the fact that since it is not established anywhere, from the perspective of being empty of things and characteristics, it is said to be liberated from the dharmas of samsara and nirvana, which is only a designation. The liberation of all dharmas within that state refers to the fact that through the realization of awareness as naked wisdom, all dharmas dissolve into non-objectivity, and awareness itself becomes naked. Merely manifesting this is called liberation within that state. Although it is said in this way, just as an object sinks into the ocean, it enters the state of awareness, and after entering, it disappears. After disappearing, there is nothing, because dharmas have no essence, and awareness has no essence. It is like the son of a barren woman who cannot be liberated in the water of a mirage. At this time, the three aspects of recognition, abiding, and practice are established on the basis of self-luminous wisdom. Recognizing that awareness is without differentiation and is originally liberated in the realm of spontaneous perfection. Through recognition, one enters the state of recognizing one's own essence, and recognizing one's own essence is like nakedly touching the original purity of the dharmata. Rising up from there is also called not leaving a trace in the sky, which means that the point of contact disappears. After realizing this, abiding in the clear state of awareness, without aggregation or separation, abiding in the realm of the single, luminous bindu.