Tibetan
ཡོས་པས་གཞི་མེད་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་ཙམ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ངོ་བོ་ཡོད་མ་མྱོང་། རྟེན་པའི་ས་མེད། བྱུང་བའི་རྩ་བ་མེད་པས་རང་བཞིན་དུ་ཅོག་གཞག་གཅིག་གིས་རྒྱ་གྲོལ་ལ་འགྲོ་སྟེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ཟང་ཐལ་དུ་ངོས་ཟིན་དུས། ཉོན་མོངས་རྣམས་རང་ས་རང་སར་སངས་ནས་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བ་རྒྱ་མདུད་ཀྱི་ཕུར་པ་བཏོན་པས་དོ་ཐག་རང་སར་གྲོལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ན་སྤངས་ཀྱང་མི་སྤོང་སྟེ་ལུས་དང་གྲིབ་མ་ལྟར་རང་འཁོར། སྦྱངས་ཀྱང་མི་སྦྱོང་སྟེ་ཤེལ་ལ་དཀར་པོ་སྦྱངས་པས་མི་སྦྱོང་བ་ལྟར་སྦྱོང་བྱེད་སྦྱང་བྱ་ལས་ཐ་མི་དད། བསྒྱུར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་གཡུ་ཁ་དོག་མི་འགྱུར་བ་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་སེམས་མི་འགྱུར། རང་ཞིར་བཏང་བས་ཞིར་མི་བཏུབ་སྟེ་གཏོང་མཁན་རྟོག་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན། གཉེན་པོས་གྲོལ་དུ་མི་ནུས་ཏེ་ཆུ་དྭངས་པར་འདོད་ནས་དབྱུག་པས་རྙོག་པ་ལྟར་གཉེན་པོ་ཉིད་སྤང་བྱ་དང་བྱེད་པ་མཚུངས། ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ་མལ་བླུན་པོའི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་མེད་པས་འཁོར་བ་ལས་འདའ་མི་ནུས་པ་ཉིད། ཉི་ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། ཉོན་མོངས་པ་དེ་རྣམས་སྤོང་བ་ལགས་སམ། སྦྱོང་བ་ལགས་སམ། སྒྱུར་བ་ལགས་སམ། རང་ཞིར་གཏོང་བ་ལགས་ སམ། དེ་དག་རེ་རེ་ལ་གཉེན་པོ་རེ་རེས་འདུལ་བ་ལགས་སམ། དེ་ཉིད་རང་ལུགས་སུ་འཇོག་པ་ལགས་སམ། དེ་ཉིད་རང་ཆོས་ཉིད་ལགས་སམ། དེ་དག་རྣམས་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ་ལགས་སམ། སྟོན་པས་གསུང་དུ་གསོལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀྱེ་མ་ཉོན་ཅིག་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཉོན། །ངས་བསྟན་པ་ཡི་ཚིག་དེ་རྣམས། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གནས། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བར་བཅིངས། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་བསྒྲིབས་ན། །འདི་དག་རྣམས་ནི་སྤོང་བ་མིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ན། །རྣལ་འབྱོར་ལུས་དང་གྲིབ་མ་བཞིན། །དེ་ལས་དེ་ཉིད་རང་འབྱུང་བས། །སྤོང་བས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་སྦྱོང་བས་ཀྱང་ནི་མིན། །སྒྱུར་བས་ཡང་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་མེད་སྙིང་པོ་མ་རྟོགས་པར། །ཤེལ་གྱི་བྲག་གམ་གཡུ་རྡོ་བཞིན། །སྦྱང་ཞིང་སྒྱུར་བར་ནུས་མ་ཡིན། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གནས་དག་ཏུ། །རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས་ནི་བརྟག །དེ་བཞིན་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱང་མིན། །མངོན་སུམ་ལྷག་མཐོང་མ་ཤེས་པར། །རི་རབ་རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་བཞིན། །སུས་ཀྱང་གཞིག་པར་ནུས་པ་མིན། །གཉེན་པོ་ཡིས་ནི་གྲོལ་བ་མིན། །མ་བཙལ་རང་དག་མ་ཤེས་པར། །རྙོག་མ་སངས་འདོད་ཆུ་རྙོག་བཞིན། །ཕྱི་ཕྱིར་སངས་པ་མ་ཡིན
Chinese
譬如冰雹，仅仅是无根空性的自性显现，烦恼也从未有实体。没有可以依赖的基础，没有产生的根源，因此自然而然地，以一种放下不管的方式就能解脱。当彻底认识到觉性的本质时，所有烦恼都会在自身本位消散，从而自然解脱，就像拔出绳结的木橛，绳索自然松开一样。如果不能这样认识，即使断除也无法断除，就像身体和影子一样，始终伴随。即使净化也无法净化，就像用白色涂抹水晶无法使其变白一样，能净化的和所净化的没有差别。即使转变也无法转变，就像玉石的颜色不会改变一样，心无法改变心。即使放任自灭也无法平息，因为放任者不过是分别念。用对治法也无法解脱，就像想要使水澄清却用棍子搅浑一样，对治本身与所断除之物相同。烦恼本身也不是法性，因为它与普通愚人的意识没有区别，因此无法从轮回中解脱。《日月和合经》中说：这些烦恼是要断除吗？是要净化吗？是要转变吗？是要放任自灭吗？对于这些，是否要用各自的对治法来调伏？是否要将它们安住在自身本性中？它们本身就是法性吗？这些是否能自己解脱自己？导师这样问道。然后金刚持回答说：谛听，伟大的能仁！谛听！我所宣说的这些话语，存在于所有众生的相续中。这些束缚了轮回，遮蔽了伟大的安乐。因此，这些不是要断除的。如果不如此如实地认识，瑜伽士就像身体和影子一样。从那之中，它自己产生，因此断除并非断除。同样，也不是净化。转变也无法转变。如果不认识不变的精髓，就像水晶岩石或玉石一样，无法净化和转变。在自性清净的处所，瑜伽士才能观察。同样，也不是寂静。如果不了解现量胜观，就像须弥山王一样，任何人都无法摧毁。用对治法也无法解脱。如果不去寻找自性清净，就像想要澄清浑浊的水却越搅越浑一样，永远无法澄清。
English
Like hail, it is merely the self-appearance of emptiness without a basis. Afflictions, too, have never had an essence. There is no ground to rely on, no root from which they arise, so naturally, they go to liberation by themselves in a state of just letting go. When the essence of awareness is thoroughly recognized, all afflictions dissolve in their own place and are naturally liberated, just as when a peg holding a knot is pulled out, the rope naturally comes undone. If this is not understood, even if abandoned, they cannot be abandoned; like the body and its shadow, they always follow. Even if purified, they cannot be purified; like trying to whiten crystal by applying white to it, the object of purification and the means of purification are not different. Even if transformed, they cannot be transformed; like the color of jade that does not change, the mind cannot change the mind. Even if left to subside on their own, they cannot be subdued, because the one who lets go is none other than conceptual thought. They cannot be liberated by antidotes; like stirring muddy water with a stick in the hope of clearing it, the antidote itself is the same as what is to be abandoned. Afflictions themselves are not the nature of reality, because they are no different from the consciousness of ordinary fools, so they cannot transcend samsara. In the Union of Sun and Moon, it says: Are these afflictions to be abandoned? Are they to be purified? Are they to be transformed? Are they to be left to subside on their own? For each of these, are they to be subdued by individual antidotes? Are they to be placed in their own nature? Are they themselves the nature of reality? Are these to liberate themselves by themselves? The Teacher spoke thus. Then Vajradhara replied: Listen, great Sage! Listen! These words that I have taught abide in the minds of all beings. These bind them to samsara, obscuring great bliss. Therefore, these are not to be abandoned. If you do not realize them as they are, the yogi is like the body and its shadow. From that, it arises by itself, so abandonment is not abandonment. Likewise, it is not purification either. Transformation also cannot transform. Without realizing the unchanging essence, like a crystal rock or a jade stone, it is impossible to purify or transform. In the place that is naturally pure, the yogi can observe. Likewise, it is not pacification either. Without knowing manifest superior seeing, like Mount Meru, the king of mountains, no one can destroy it. It is not liberated by antidotes. Without seeking self-purification, like muddy water that becomes muddier the more you try to clear it, it never clears.
Tibetan
་ནོ། །དེ་ཉིད་རང་ཡང་ཆོས་ཉིད་མིན། །རང་སྣང་ལྷུག་པ་མ་ཤེས་པར། །ཐ་མལ་བླུན་པོའི་སྣང་བ་བཞིན། །མངོན་ཞེན་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཐེག་པ་གཞན་གྱིས་ འབད་ཀྱང་དག་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད། འདིར་རང་རིག་ཟང་ཐལ་དུ་རྟོགས་པའི་གནད་ལས་མ་སྤངས་དབྱིངས་སུ་དག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འབད་བཅས་རང་གཞག་གི་སྣང་བ་ཐོད་རྒལ་བསྒོམས་པས་གྲོལ་ལ། འབད་མེད་རང་གྲོལ་གྱི་རིག་པ་ཁྲེགས་ཆོད་ཟང་ཀར་རྟོགས་པས་གྲོལ་ལོ། །དེའང་རིག་པ་ཟང་ཀས་ཉོན་མོངས་གྲོལ་བ་མིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བ་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཉོན་མོངས་ཉིད་སྐྱེ་གྲོལ་དུ་གྲོལ་བའི་གནད་ནི་རིག་པ་ཟང་ཀར་རྟོགས་པའི་ངང་མ་བརྗེད་པ་ལ་ཐུག་པས་རིག་པས་ཉོན་མོངས་གྲོལ་བ་འདྲ་མོ་ཞིག་སྣང་ཡང་དོན་ལ་དེ་ལྟར་མིན་ནོ། །ཡང་རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། ཀྱེ་མ་ཐུབ་པ་ཡང་ཉོན་ཅིག །འདི་དག་བློ་རིམ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །འབད་བཅས་རྣམས་དང་འབད་མེད་དོ། །འབད་བཅས་རྣམས་ནི་རང་སར་གཞག །སྣང་བ་གོམས་པའི་ཚད་རྣམས་ཀྱིས། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་སྣང་བ་ཉིད། །ཕྱི་ནང་ཀུན་ལ་རང་ཤར་ཚེ། །རྐྱེན་དེས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་དེ་དག་སྐྱེ་འགྱུར་ཡང་། །རང་གཞག་རང་ས་ཉིད་དུ་གྲོལ། །དེ་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་སྣང་བའོ། །འབད་མེད་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། །རང་གིས་རང་གྲོལ་རང་ཉིད་ལ། །རང་ཀ་མ་ནི་རང་གྲོལ་བས། །ལྕགས་ཀྱིས་ལྕགས་རྣམས་གཤེགས་པ་དང་། །རྡོ་ཡིས་རྡོ་རྣམས་གཅོག་པ་བཞིན། །རང་གི་གཉེན་པོར་རང་ཉིད་ཆེ། །རང་བཞིན་རྫོགས་ཆེན་རྟོགས་པ་ཡིས། །འདི་ལྟར་གོམས་པ་གང་ཡིན་པ། །མ་བཙལ་བཞག་པས་དོན་ རྣམས་རྙེད། །མ་བསྒོམས་པས་ནི་བདེ་ཆེན་རྒྱས། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་རིག །འདི་ཉིད་སུ་དང་འཕྲད་པ་སྟེ། །མཚམས་མེད་སྡིག་དང་ལྡན་པ་ཡང་། །འདི་ཉིད་གོམས་པས་གྲོལ་བར་ནི། །ཐེ་ཚོམ་ཉིད་མེད་ན་ར་ཀན། །ཞེས་སོ། །བཟང་ངན་བླང་དོར་མེད་པའི་གནམ་གཟེར་ནི། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །རྩལ་ལས་རོལ་པར་ཤར་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་ལ། །གཉེན་པོ་བཟང་བྱས་ཐར་པའི་ལམ་ཉིད་ཀྱང་། །རྩལ་ལས་རོལ་པར་ཤར་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཏེ། །གཉིས་ཀ་རྩལ་ལས་རོལ་པར་ཡེ་ཤར་བས། །ངོ་ཤེས་ངང་དུ་མ་བཅོས་འཇོག་པ་གནད། །བང་མཉམ་འགྲོས་མཉམ་གཞི་ནས་གཡོས་པར་མཉམ། །རྐྱེན་བྱུང་འདུས་བྱས་རྒྱུ་འབྲས་མ་འདས་པས། །རང་གཞག་ཅོག་གཞག་རྒྱུ་འབྲས་ཟློས་པ་གཅེས། །སྤང་བྱའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་དང་། དེ་སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའི་བཟང་རྟོ
Chinese
诺。彼即自身亦非法性。不识自显任运故，如常凡愚之显现，非是显执之返还。如是说。如是，其他乘虽勤亦不能清净。此处，由自明觉朗然通达之要，不舍于法界而清净。彼亦由勤作自住之显现顿超修习而解脱，由无勤自解脱之明觉，彻却朗然通达而解脱也。然明觉朗然不能解脱烦恼，烦恼彼即由彼而解脱，如蛇之结。烦恼自身于生解脱中解脱之要，在于不忘明觉朗然通达之状态，故虽似明觉解脱烦恼，然义非如是。又彼续云：奇哉，能仁亦谛听。此等心次第有二，勤作与无勤。勤作者，于自处安住，由串习显现之量等，智慧清净之显现，于内外一切自生之时，非由彼缘而生。如是彼等虽生起转变，然自住于自处而解脱。是故瑜伽士之显现也。无勤者，是如是，自以自解脱于自身，自性本即自解脱故，如铁以铁而行，如石以石而断。自之对治自甚大，由了悟自性大圆满，如是串习为何，不寻而住即得诸义，不修习则大乐增长，于自性中现量知。此即与谁相遇，即便是具足无间罪者，亦由此串习而得解脱，于此无有疑虑，当知。如是说。无有取舍善恶之天铁，烦恼业与习气一切，皆为从力用中显现之游戏，对治作善之解脱道亦为从力用中显现之游戏，二者皆为从力用中显现之智慧，故于认识之状态中不作而安住为要。步调齐平，行进齐平，从根本上摇动亦齐平。缘起有为，未离因果，故自住他住，因果循环为要。当舍弃之种种分别念生起，及彼舍弃之对治善念
English
No. That very self is not also dharmata. Without knowing the spontaneous manifestation of self-appearance, like the appearance of ordinary fools, it is not the reversal of manifest clinging. Thus it is said. Therefore, other vehicles, even if they strive, cannot purify it. Here, it is purified in the expanse without abandoning the key point of realizing self-awareness as penetratingly clear. That is, it is liberated by meditating on the appearance of self-establishment with effort, and it is liberated by realizing the knowledge of effortless self-liberation as trekchö, penetratingly clear. However, knowledge does not liberate afflictions through penetrating clarity, but the afflictions themselves are liberated by themselves, like a snake's knot. The key to the liberation of afflictions themselves in arising and liberation lies in not forgetting the state of realizing knowledge as penetratingly clear, so although it seems like knowledge liberates afflictions, in reality it is not so. Again, from that very tantra: Alas, listen also, O Sage. These are two kinds of mental stages: those with effort and those without effort. Those with effort abide in their own place. Through the measure of familiarizing with appearances, the appearance of pure wisdom, when it arises spontaneously in all inner and outer things, is not born from that condition. As long as those things arise and change, they are liberated by abiding in their own place. Therefore, it is the appearance of a yogi. Those without effort are like this: self-liberation by oneself in oneself. Since self-nature is inherently self-liberated, like iron moving with iron, like stone breaking stones. One's own antidote is greater than oneself. By realizing the Great Perfection of self-nature, whatever familiarity there is like this, one finds the meanings by abiding without searching. By not meditating, great bliss increases. One directly knows in self-nature. This is who one meets. Even those who possess the five heinous sins are liberated by familiarizing with this. There is no doubt about this, know that. Thus it is said. The vajra of the sky without accepting or rejecting good or bad, all afflictions, karma, and habitual tendencies are a magical display arising as a play from potency. The path of liberation by doing good as an antidote is also a magical display arising as a play from potency. Since both arise as wisdom from the play of potency, the key is to recognize and abide without fabrication in that state. Pace is equal, gait is equal, and shaking from the ground is also equal. Since conditioned phenomena arise from causes and have not transcended cause and effect, it is important to cherish self-abiding and other-abiding, and the cycle of cause and effect. The various conceptual thoughts that should be abandoned arise, and the antidote of good thoughts that abandon them