Chinese
当（觉性）显现之时，觉性与念头相遇，便将其荡然无存，于显现不禁止念头，不执着，不分别，而是将赤裸的觉性，坦然、清晰地辨认出来，并保持不散乱。如《大鹏经》云：“诸相本净，彻底解脱之基，不费力气，无所作为，遣除心之障碍，三触之境，安住于境之止息。无论何者显现，不散乱，于境与心之间调伏。”因此，于显现上，当念头生起之时，就在念头生起的那一刻，觉性便会显现，要辨认出觉性的显现，这一点至关重要，所以要牢记于心，并详细阐述。专注解脱，于大见解脱中调伏，即是生起、安住、解脱三者，生起解脱，相续不断。相续不断，故因果之间无有间隔。无有因果，故断轮回之悬崖。无有悬崖，故何来歧途？此处，觉性相续不断，故其力量不会停止，如念头于境上生起般显现之时，要么生起，要么安住，要么解脱，不会超出这三种消逝的方式，犹如河流的持续流动。刹那之间，没有因果的累积，生起和消逝同时发生，犹如水上的波纹。安住和生起、消逝二者，是通过心来观察觉性的部分而分析的。生起和解脱有时同时发生，了悟因果不可能存在，从而断绝轮回之因，果报便不可能在三界六道中轮回，因此内心安乐。此要点无有歧途和障碍，因为在生起解脱中清净，故歧途和障碍在法性中便已断除，即是断除希望和恐惧的悬崖。此为实践中的调伏，无论是境上生起心识，还是心识上生起境相，无论何者显现都一样，在显现之处专注安住的刹那，自然消逝，无有痕迹，清明澄澈，这是必然的。在那一刻，安住于消逝的状态中，辨认出觉性清晰澄澈的状态，则清净的部分会更加明显，更加确定。其他人只是在消逝的状态中，无念地禅修，但我认为那是觉性的寂止部分，没有理解要点。无论在何处，都要辨认出赤裸、清晰、坦然的觉性，这应被视为大圆满的特殊之处。专注解脱的止息，外在是境相的显现，内在是空明的觉性。
English
When awareness arises, the moment awareness meets with thoughts, they are rendered baseless. Regarding appearances, do not prohibit thoughts, do not cling, do not discriminate. Instead, recognize the naked awareness, openly and clearly, and maintain it without distraction. As it is said in the Khungchen: "The basis of all phenomena being primordially pure and completely liberated, effortlessly, without action, removing the obstacles of the mind, the cessation of the three encounters dwelling in the realm. Whatever arises, without distraction, subdue between the realm and the mind." Therefore, regarding appearances, when thoughts arise, in that very moment of arising, recognize the arising of awareness. This is extremely crucial, so keep it in mind and explain it in detail. Focusing on liberation, subduing in the great view of liberation, means the three—arising, abiding, and liberation—are continuous. Because it is continuous, there is no gap between cause and effect. Because there is no cause and effect, the cliff of samsara is cut off. Because there is no cliff, where is the wrong path? Here, because awareness is continuous, its power does not cease. When thoughts appear as if arising in the realm, either they arise, or they abide, or they are liberated. They do not go beyond these three ways of vanishing, like the continuous flow of a river. In an instant, there is no accumulation of cause and effect. Arising and vanishing occur simultaneously, like ripples on water. Abiding and the other two, arising and vanishing, are analyzed by observing the aspect of awareness with the mind. Arising and liberation sometimes occur simultaneously, realizing that cause and effect cannot exist, thus cutting off the cause of samsara. The result cannot be to revolve in the three realms and six paths, therefore the mind is at ease. There is no wrong path or obscuration in this key point, because it is pure in arising and liberation, so wrong paths and obscurations are cut off in the nature of phenomena, which is called cutting off the cliff of hope and fear. This is the subduing in practice. Whether mental appearances arise in the realm, or realm appearances arise in the mind, it is the same no matter what arises. In the moment of focusing on the place of arising, it naturally vanishes, without a trace, clear and transparent, this is inevitable. At that moment, abide in the state of vanishing, and recognize the clear and transparent state of awareness, then the pure part will be even more obvious and more certain. Others only meditate without thought in the state of vanishing, but I think that is the peaceful abiding part of awareness, not understanding the key point. No matter where, you must recognize the naked, clear, and open awareness, which should be regarded as a special characteristic of Dzogchen. The cessation of focusing on liberation, outwardly is the appearance of the realm, inwardly is the clear awareness.
Tibetan
ར་དུས་ཀྱི་བར་དེར་རིག་པ་ངོས་བཟུང་བས་བསྡམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། ཅེར་གྲོལ་རང་དག་མཐའ་གྲོལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །གང་གི་མཐའ་བྲལ་གང་གཉིས་རང་གསལ་བས། །བྱ་བྲལ་ཀློང་ཆེན་མ་བཙལ་ཆེན་པོའི་འགག །ལུས་ངག་བྱ་བྲལ་སྣང་སྟོང་བར་དུ་བསྡམ། །ཞེས་སོ། །མཐའ་གྲོལ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པར་འགག་བསྡམ་པ་ནི། ཡེ་ནས་མི་འགྱུར་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཀློང་། །འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཀློང་། །གནས་ལུགས་རང་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་ཉིད་ལ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ་མིང་འདི་བཏགས་པར་ཟད། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་སྟེ་སྟོང་གསལ་ཟང་ཐལ་བས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཀློང་ཡངས་པ་དེ་ངོས་ཟིན་པ་ལ་སངས་རྒྱས་རང་ལ་རྙེད་པ་ཞེས་བྱའི། དེ་ལས་གཞན་དུ་བཙལ་ ཡང་མི་རྙེད་དེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ལས། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞི་གང་ནས་ཀྱང་། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྙེད་མི་འགྱུར། །སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པས། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་ཚོལ་ཅིག །ཅེས་པ་དང་། འཕགས་པ་འདའ་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལས། སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པས། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་ཚོལ་ཅིག །ཅེས་སོ། །འདི་ལག་ཏུ་ལེན་ན་ཤར་རམ་མ་ཤར་རམ་གང་ལའང་འདྲ་བས། ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཕར་མི་བསམ། ནང་སེམས་ལ་ཚུར་མི་རྟོག །བར་སྐྱེ་མེད་ལ་རང་སར་མི་འཇོག་པར་རིག་པ་ཟང་ཐལ་བ་དེ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་བཟུང་བས། གང་ཡང་མ་སྤངས་པར་བློའི་མདུན་ན་མི་གནས་པའི་མཐའ་བྲལ་སྤྲོས་པ་དང་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་ལ་སྐད་ཅིག་དེ་གར་གནས་ཏེ། རྟོག་པའི་འཕྲོ་འདུ་མེད་པས་བློའི་མདུན་ན་མི་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྣང་བའི་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་པས་དངོས་པོ་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡུལ་སྣང་དངོས་པོ་དང་། ཤེས་པའི་འཕྲོ་འདུ་དངོས་མེད་གཉིས་མེད་དུས། འཁོར་འདས་སུ་འཇལ་ཞིང་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་མེད་པ་རང་གི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། མཐའ་གྲོལ་ཡིན་པས་མུ་བཞི་འགགས། །ཞེས་པ་དང་། ཁྱུང་ཆེན་ལས་ཀྱང་། རང་གཞག་ལྟོས་དང་འཁོར་འདས་བྱ་བ་བྲལ། །རང་ཡིན་གཞན་ཡིན་སྣང་ཤེས་ཆོ་འཕྲུལ་ཀྱང་། །འགྱུས་མཐོང་འཛིན་དང་ཞེན་ པའི་གེགས་བསལ་བས། །ཅོག་གཞག་ཚིག་ཏུ་སྤྲོ་བའི་མཐའ་འགགས་ཏེ། །ཡིད་དང་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཅི་སྣང་འགག །ཆོས་བྲལ་ཡིད་དང་བྱེད་པའི་བར་དུ་བསྡམ། །ཞེས་སོ། །གནད་འདི་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་གཤེགས་ཤིང་རྗེས་སུ་གཤེགས་པ་སྤྱིའི་ལམ་པོ་ཆེ་
Chinese
在那个时间段里，通过认识觉性来进行约束。如《琼钦》中所说：彻脱自净，终极解脱完全圆满。谁的边解脱，哪个二取自明，无为大界，无需寻找的伟大之终点。身语无为，于显空之间约束。这样说。终极解脱，对超越思维言说进行终结约束是：本来不变的普贤王如来的法界，因为没有迁变，是金刚萨埵的法界。仅仅是认识到本来的面目，就只是安立为佛。因为觉性的体性在任何地方都没有成立，所以是普贤王如来，因为空明朗然通透，所以是金刚萨埵的广阔法界，认识到这一点就被称为自己找到了佛。除此之外去寻找也是找不到的。如《幻化经》中说：十方四时任何地方，都找不到圆满的佛陀。心性即是圆满的佛陀，不要在其他地方寻找佛陀。以及《圣妙吉祥智慧经》中说：心性即是圆满的佛陀，不要在其他地方寻找佛陀。这样说。如果掌握了这个，无论升起还是没有升起都一样。因此，对外境不去思虑，对内心的念头不去分别，对中间的无生也不安住，而是直接认识到觉性朗然通透。这样，对于什么也没有抛弃，也不安住在念头之前的离边戏论和超越思维言说，在如虚空般的境界中，刹那间安住于此。因为没有分别念的扰动，所以说不安住在念头之前。因为不对显现的对境进行分别，所以说没有事物和相状。当对境显现的事物和能知的分散念头，二者变为无二之时，就没有了衡量轮涅和能执所执的其他的形象，所以说各自本有的觉性智慧是无法言说思维的，是自己的觉性。如《摩尼宝鬘》中所说：因为是终极解脱，所以四边寂灭。以及《琼钦》中也说：自住、依赖和轮涅之事都无为，自己是他人的显现和明觉的幻化也是，因为消除了迷乱所见、执着和贪恋的障碍，所以停止了喋喋不休的言语，停止了心和意的幻化显现，于离戏之意和能作者之间约束。这样说。这个要点是诸佛所行和随行共同的大道
English
In that interval of time, restraint is achieved through recognizing awareness. As it says in the Khungchen: "Cherdrol is self-purified, ultimate liberation is completely perfected. Whose edge is free, which two are self-illuminating, the great expanse of non-action, the great end that is not to be sought. Body, speech, non-action, restrained in the space of appearance and emptiness." Thus it is said. Ultimate liberation, the cessation of restraint on that which transcends thought and expression is: the unchanging expanse of Samantabhadra from the beginning, because there is no change, it is the expanse of Vajrasattva. Merely recognizing the natural state, this is simply named "Buddha." Because the essence of awareness is not established anywhere, it is Samantabhadra, because it is empty and clear, the vast expanse of Vajrasattva, recognizing this is called finding the Buddha within oneself. Searching elsewhere will not find it. As it says in the Illusion Sutra: "From any of the ten directions and four times, the perfect Buddha cannot be found. Mind itself is the perfect Buddha, do not seek the Buddha elsewhere." And as it says in the Noble Aka Yeshe: "Mind itself is the perfect Buddha, do not seek the Buddha elsewhere." Thus it is said. If you take this to heart, it is the same whether it arises or does not arise. Therefore, do not think outwards towards external objects, do not conceptualize inwards towards the mind, and do not settle in the unborn in between, but directly recognize the awareness as clear and transparent. Thus, without abandoning anything, the edge of freedom from elaboration and transcendence of thought and expression, which does not abide before the mind, abides in that instant in the view like the sky. Because there is no disturbance of thoughts, it is said that it does not abide before the mind. Because there is no conceptualization of the objects of appearance, it is said that there are no things or characteristics. When the objects of appearance and the scattered thoughts of knowing become non-dual, there is no other form of measuring samsara and nirvana and grasping and holding, therefore, one's own wisdom of awareness, which is beyond speech, thought, and expression, is called one's own awareness. As it says in the Garland of Pearls: "Because it is ultimate liberation, the four extremes cease." And as it also says in the Khungchen: "Self-abiding, dependence, and the actions of samsara and nirvana are non-action, one's own and others' appearances and the magic of awareness are also, because the obstacles of confused vision, attachment, and clinging are removed, the end of verbose speech ceases, the manifestation of whatever magic of mind and thought ceases, restrained between the mind free from phenomena and the actor." Thus it is said. This key point is the great path common to all the Buddhas who have gone and those who follow.