Tibetan
མེད། །མཚན་མའི་ཡུལ་ལ་ཡུལ་མེད་སྤྱི་བླུགས་གནས། །ཡེ་ནས་གཉིས་མེད་རིག་པ་སྤྱི་བླུགས་པས། །འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ངང་། །ཐམས་ཅད་བླང་དོར་མེད་པར་ཕྱམ་གདལ་ལོ། །འདིར་ཐོག་བབས་ཀྱི་དོན་ནི་རིག་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ཡུལ་ལ་འབེབས་པ་སྟེ། བསྡུ་ན་རང་ངོ་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པ་དང་། དེ་ལས་རྩལ་སྣང་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར་བའི་དུས་ན་ངོས་ གཟུང་བ་གཉིས་ལས། རང་བབས་ནི་རེ་དོགས་འབྱུང་འཇུག་མེད་པར་ལྷན་ནེ་གནས་དུས་ཀྱི་གནས་ཆ་དེ་བསམ་གཏན་ཡིན་པས་བཞག་ལ། རིག་གེ་སང་ངེ་བ་དེ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་བཟུང་ནས་ངང་ལ་སྐྱོང་བ་སྟེ། ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། ཕྱི་དང་ནང་མེད་ཕྱི་ནང་མེད་པར་གསལ། །ལྟ་བྱེད་མ་ཡིན་རྟག་ཆད་གཉིས་ལས་འདས། །ལྟ་བ་མེད་པས་ལྟ་རུ་ཡོད་མ་ཡིན། །དོན་ལས་མི་འདའ་ལྟ་བ་ངང་གིས་མེད་། །དེ་ཡོད་མ་ཡིན་དེ་ཡི་ངང་དུ་གནས། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། ཀྱེ་ཇི་བཞིན་རྩོལ་བྲལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ། །སྒོ་གསུམ་མི་རྩོལ་བཅོས་ཤིང་དམིགས་མི་བྱེད། །ཡིད་ལ་མི་བྱེད་མཚན་མའི་རྗེས་མི་འབྲང་། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བདེ་བའི་དོན་ལ་གཞག །འདི་ནི་རང་བྱུང་འོད་གསལ་དགོངས་པ་སྟེ། །ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོའི་དགོངས་པའི་ཕྲིན་ལས་སོ། །ཞེས་སོ། །རིག་པའི་དྭངས་ལས་རྩལ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར་འཆར་འདྲ་བའི་དུས་ཀྱི། གྱ་མ་གྱུ་འཕྲོ་བའི་ཆ་དེ་རྟོག་པ་རླུང་གི་རྟས་བསྐྱོད་པ་ཡིན་པས་བཞག་ལ། དེའི་ཆ་ལ་རིག་ཆ་ཅིག་འདུག་པ་དེ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་བཟུང་ནས། འཕྲོ་ཆ་དེ་གར་འགྲོར་བཏང་བས་རང་ཡལ་ལ་འགྲོ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། རང་ལུས་མི་འཆོས་དབང་པོ་མི་རྟུལ་ཏེ། །ངག་ཀྱང་མི་བསྡམ་བྱ་བཙལ་བྱར་ཡང་མེད། །སེམས་ཀྱང་གར་བཏང་མི་གཡོའི་ངང་ལ་གཞག །ཅེས་པ་དང་། དོན་ནི་ཀུན་དོན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། །རྣམ་རྟོག་མཚན་མ་དེ་བཞིན་རིག་བྱས་ནས། །དྲན་བསམ་ཡིད་ལ་འགྱུ་བ་མ་ལུས་ཀུན། །སྐྱེ་བ་མེད་ པའི་ངང་ལས་མ་ཡེངས་པ། །གང་ལྟར་བསམས་ཀྱང་སྒོམ་པ་ཡིན་ཤེས་ན། །མ་བསྒོམས་གང་ལྟར་བཞག་ཀྱང་ཡེངས་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །འདི་ལ་གནད་དུ་རིག་པ་རྗེན་ལ་ཕུད་པའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ནས། འགྱུ་ཆའམ་འཕྲོ་ཆ་དེ་རྗེས་མི་བཅད། ངོ་ལ་མི་བལྟ། རང་བབས་སུ་མི་འཇོག་པ་གནད་ཀྱི་རང་གནད་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཤེས་ན་རྟོག་པ་ཉིང་འཁྲུལ་དང་། སྤང་གཉེན་རང་ཀ་དང་། གཟུང་འཛིན་རང་གཞག་དང་། ཐ་མལ་ཟང་ཀར་འཆོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རང་གནས་དང་རང་ཤར་གཉིས་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། དངོས་དང་དངོས་མེ
Chinese
无。显相之境，无境普融住。本来无二觉性普融故，轮涅无别大圆满之性中，一切取舍无有而坦然。此处“顿入”之义乃是觉性猛然落入境中，总而言之，安住于自性本然之禅定，以及彼中力量显现于境上之时，有能被认知之二者。自住乃是无有希冀恐惧、生起融入，自然安住之时，此安住之分即是禅定，故而安住。觉醒澄澈者，即是猛然认知后于自性中守护。无有文字中说：内外皆无，内外无别而明了，非是能见，超越常断二边，无有能见，故无所见，不离其义，见自性无有，非是有，安住于彼性中。如是说。《普作王》中说：奇哉！如是无勤大乐中，三门不勤作，不矫饰，不作意，心中不作意，不随逐相，安住于自生智慧安乐之义中。此乃自生光明之密意，乃是普作王之密意事业。如是说。觉性清净中，力量于境上显现显现相似之时，摇摆不定之分，乃是分别念被风所驱使，故而安住。于彼分中，有觉性之一分，猛然认知后，任彼摇摆之分去往何处，则自会消逝。如《普作王》中说：自身不矫饰，根不迟钝，语亦不摄持，亦无所作所寻，心亦任其去往何处，安住于不动摇之性中。如是说。其义乃是万事万物本无生，如是觉知分别念之相后，忆念思虑心中所动一切，皆不离于无生之性。无论如何思，若知是修，则无论如何安住，亦无散乱。如是说。此处关键在于，认知觉性赤裸裸、纯粹之体性后，不追逐动摇之分或摇摆之分，不观其面，不安住于自住之中，乃是关键中之关键。若不如是知晓，则分别念会成为错乱之根源，舍取成为自缚，能取所取成为自设，会落入庸常之窠臼。如是，显现自住与自生二者无有好坏之分别，即是显示有与无。
English
None. In the realm of appearances, the realm of non-realm dwells in complete fusion. Since primordial non-duality, awareness is completely fused, in the state of the Great Perfection, beyond the distinction of samsara and nirvana, everything is laid out evenly without acceptance or rejection. Here, the meaning of "sudden arrival" is that awareness suddenly descends upon the object. In summary, it means abiding in the samadhi of one's own nature, and when the display of power arises on the object, there are two aspects to be recognized. Self-abiding is the state of being spontaneously present without hope, fear, arising, or dissolving, so it is established as meditation. The clear and radiant awareness is recognized as a sudden arrival and cultivated in its natural state. From the absence of letters, it is clear that there is no inside or outside, and no distinction between inside and outside. It is not the seer, it transcends the two extremes of permanence and annihilation. Because there is no seeing, there is nothing to be seen. It does not deviate from the meaning, seeing is naturally absent. It is not existent, it abides in that nature. Thus it is said. In the *All-Creating King*, it says: "O, in such effortless great bliss, the three doors do not strive, do not fabricate, do not fixate. Do not conceptualize in the mind, do not follow after signs, abide in the meaning of self-born wisdom and bliss. This is the intention of self-born luminosity, the activity of the intention of the All-Creating King." Thus it is said. When the power of awareness arises on the object, like a shimmering, that wavering aspect is moved by the horse of conceptual thought, so it is established. In that aspect, there is a part of awareness, which is recognized as a sudden arrival. Letting that wavering aspect go wherever it goes, it will naturally dissolve. As the *All-Creating King* says: "Do not adorn the body, do not dull the senses, do not restrain speech, there is nothing to do or seek. Let the mind go wherever it goes, abide in the unwavering nature." Thus it is said. The meaning is that all things are unborn. Having recognized the appearance of conceptual thoughts in this way, all movements of memory, thought, and mind, do not stray from the unborn nature. No matter how you think, if you know it is meditation, then no matter how you abide, there is no distraction. Thus it is said. The key here is to recognize the naked, pure essence of awareness, and not to cut off the moving or wavering aspect, not to look at its face, not to settle into self-abiding. This is the most important point of the key. If you do not understand this, conceptual thought will become the root of confusion, rejection and acceptance will become self-bondage, grasping and the grasped will become self-imposed, and you will fall into the trap of ordinariness. Thus, showing that there is no good or bad in self-abiding and self-arising is to show the existence and non-existence.
Tibetan
ད་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པ་དང་། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པ་དང་། །ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པ་དང་། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པ་དང་། །མཐོ་དམན་ཕྱོགས་མཚམས་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པའི་ཕྱིར། །རང་བྱུང་ངང་ལས་རོལ་པ་ཅི་ཤར་ཡང་། །ཤར་བའི་དུས་ན་མཉམ་ཤར་བཟང་ངན་མེད། །དེ་ལ་བླང་དོར་གཉེན་པོས་བཅོས་ཅི་དགོས། །གནས་པའི་ཚེ་ན་མཉམ་གནས་བཟང་ངན་མེད། །ད་ལྟ་སེམས་ལ་གང་བྱུང་རང་ཞིར་ཞོག །གྲོལ་བའི་ཚེ་ན་མཉམ་གྲོལ་བཟང་ངན་མེད། །དྲན་པའི་རྗེས་ལ་དགག་སྒྲུབ་འཕྲོ་མ་མཐུད། །དཔེར་ན་ཆུ་མི་གཡོ་བ་དང་དབའ་རླབས་སུ་གཡོ་བ་ལ་བཟང་ངན་མེད་དེ། གཉིས་ཀ་ཆུའི་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིག་པ་རང་མལ་དུ་གནས་པ་དང་། འཆར་བ་གཉིས་ལ་བཟང་ངན་མེད་དེ་རིག་པ་ཉིད་བཞུགས་པ་དང་བཞེངས་པར་ སྣང་བ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མ་གཡོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། ཇི་སྲིད་སེམས་ལས་རྣམ་འཕྲོས་པ། །དེ་སྲིད་མགོན་པོའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཆུ་དང་རླབས་དག་གཞན་ཡིན་ནམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་དང་དངོས་མེད། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་དབྱིངས་སུ་མ་སྐྱེས་པར་མཉམ་པ་དང་། མི་འགག་པར་སྣང་ཙམ་དུ་མཉམ་པ་དང་། སྣང་བ་ནས་མེད་པ་དང་གསལ་སྣང་གི་སྟོང་གཟུགས་སུ་མཉམ་པ་ནི། མཐོ་དམན་དང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ཕྱེ་ཡང་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་མཉམ་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དང་པོ་ཤར་བ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པས་བླང་དོར་མི་བྱ་བ་དང་། བར་དུ་གནས་པ་ལ་མཉམ་པས་རང་ཞིར་བཏང་བ་དང་། མཐར་རང་ཡལ་དུ་གྲོལ་བར་མཉམ་པས་སྔུན་བསུ་དང་རྗེས་བསྙེགས་མི་བྱ་སྟེ། འདིར་གཞག་དང་དམིགས་གཏད་མི་བྱ་བར་བསྟན་པ་ནི། ཀུན་བྱེད་ལས། མ་ལུས་སྐྱེ་མེད་རྣམ་དག་ཏིང་འཛིན་ཏེ། །བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལུས། །བསྒོམ་བྱ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གང་དུ་ཇི་ལྟར་གཞག་པའི་ཚུལ་མེད་པར། །མ་བཙལ་རང་སར་བཞག་ན་བསྒོམ་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་དེ་དག་གི་དོན་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་བསྡུ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་གཞི་ཀློང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ལས། །རྩལ་དང་རོལ་པའི་འཆར་ཚུལ་མ་ངེས་པས། །མཉམ་པར་ ཤར་ཡང་གདོད་མའི་ཀློང་ནས་ཤར། །མི་མཉམ་ཤར་ཡང་མཉམ་པའི་དབྱིངས་ནས་ཤར། །མཉམ་པར་གནས་ཀྱང་རང་གཞག་ཆོས་ཉིད་ངང་། །མི་མཉམ་གནས་ཀྱང་མཉམ་པའི་དབྱིངས་ན་གནས། །མཉམ་པར་གྲོལ་ཡང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀློང་། །མི་མཉམ་གྲོལ་ཡང་མཉམ་པའི་དབྱིང
Chinese
现在于法界中平等，佛与有情于法界中平等，世俗谛与胜义谛于法界中平等，过失与功德于法界中平等，高低处所于法界中平等之故。 自生状态中显现任何游舞，显现之时平等显现无好坏，于此何需以取舍对治而改造？ 安住之时平等安住无好坏，现在心中生起任何皆任其自解。 解脱之时平等解脱无好坏，于忆念之后，莫续肯定与否定之余绪。 例如水不流动与波动无好坏，二者皆于水之法界中平等之故。 如此觉性安住于自处与显现二者无好坏，乃觉性安住与生起，仅是显现而已，未曾异动之故。《金刚帐》中云：‘如是心所生起时，即是怙主之自性，水与波浪岂相异？’如是说。 如此有与无，佛与有情，世俗与胜义，过失与功德一切，未生于觉性法界中平等，不灭唯显现中平等，从显现至无有及明空之色中平等，虽分高低与处所，然如虚空般平等。 是故，最初显现无好坏故不应取舍，中间安住平等故任其自解，最终于自灭中解脱平等故，不应迎前送后，此处所示乃是不应作意与专注。 《普作续》中云：‘一切无生清净之禅定，修与不修全赖于因缘，所修如何显现之诸法，于何处如何安住无有方式，不寻自在于自处安住即是修。’如是说。 现在将彼等之义归纳于法性大平等中：一切乃从基位本觉心性中，以力量与游舞之显现方式不定之故，虽平等显现，然从原始之界中显现。 虽不平等显现，然从平等之法界中显现。 虽平等安住，然于自住法性之状态中。 虽不平等安住，然安住于平等之法界中。 虽平等解脱，然于自生智慧之界中。 虽不平等解脱，然于平等之法
English
Now, being equal in the Dharmadhatu, being equal in the Dharmadhatu of Buddhas and sentient beings, being equal in the Dharmadhatu of conventional and ultimate truths, being equal in the Dharmadhatu of faults and virtues, being equal in the Dharmadhatu of high and low places. Whatever play arises from the spontaneous state, when it arises, it arises equally, without good or bad. What need is there to correct it with acceptance and rejection? When abiding, it abides equally, without good or bad. Whatever arises in the mind now, let it be self-pacified. When liberated, it is liberated equally, without good or bad. After remembrance, do not continue the remaining ends of affirmation and negation. For example, there is no good or bad in water that does not move and water that moves in waves, because both are equal in the Dharmadhatu of water. Likewise, there is no good or bad in the abiding of awareness in its own place and in arising, because awareness itself abides and arises, only appearing, without moving elsewhere. The Vajra Tent says: 'As long as it arises from the mind, it is the nature of the Protector. Are water and waves different?' It is said like that. Likewise, all things, existent and nonexistent, Buddhas and sentient beings, conventional and ultimate, faults and virtues, are equal without being born in the Dharmadhatu of awareness, and equal only in appearance without ceasing. From appearance to nonexistence and the empty form of clear appearance, although divided into high and low and directions, they are equal in the nature of space. Therefore, since there is no good or bad in the first arising, there should be no acceptance or rejection. In the middle, since there is equality in abiding, it is released into self-pacification. In the end, since there is equality in liberation into self-dissolution, there should be no welcoming or following. What is shown here is that there should be no placing or focusing. The All-Creating King says: 'All unborn, pure samadhi, whether meditating or not meditating, depends entirely on conditions. All the dharmas that appear as objects of meditation, without any way of placing them anywhere, if you leave them in their own place without searching, that is meditation.' So it is said. Now, the meaning of these is summarized in the great equality of Dharmata: Everything is from the ground, the nature of Bodhicitta, because the way of appearing of power and play is uncertain. Although it arises equally, it arises from the primordial realm. Although it arises unequally, it arises from the Dharmadhatu of equality. Although it abides equally, it is in the state of self-abiding Dharmata. Although it abides unequally, it abides in the Dharmadhatu of equality. Although it is liberated equally, it is in the realm of self-born wisdom. Although it is liberated unequally, it is in the Dharmadhatu of equality.