Tibetan
བཅུ་པ། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་བར་བསྟན་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ། བཅུ་པ། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་བར་བསྟན་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ། དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་རིག་པར་ལ་བཟླས་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་གྱིས་ཉམས་སུ་བླང་བར་བསྟན་པ་ལས། ངོ་བོ་སྤྱིར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། རང་བཞིན་གདོད་ནས་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བཏང་གཞག་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བཙལ་བས་མི་འགྲུབ་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའི་ཀློང་། །རང་བཞིན་བཞག་པས་འོད་གསལ་ཉི་ཟླ་འཆར། །དེ་ལ་རིག་པ་ཟང་ཀ་རྗེན་པ་ཉིད་བཏང་གཞག་ མེད་པར་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་འོད་གསལ་རང་ཆས་སུ་གནས་པ་ནི་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཏེ། སྐབས་འདིར་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ། ཉམས་སུ་བླང་བར་གདམས་པ། བསམ་གཏན་དང་། བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བ་དངོས་དང་གསུམ་ལས། ཉམས་སུ་བླང་དགོས་ཏེ་འཁོར་འདས་ཀྱི་སོ་མཚམས་ད་རེས་འབྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་བརྩོན་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་ལ། མ་བླངས་ན་ངོ་སྤྲོད་རེ་ཐོབ་པ་དང་། དལ་ཁོམ་རེས་འགའ་ཆོས་ལ་བརྩིས་པས་དགོས་པའི་དུས་སུ་མི་ཕན་པ་དང་། མ་བསྒོམས་ན་གཏན་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། མ་བསྒོམས་པ་ཡི་སྐྱོན་ཉིད་ནི། །འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་མངོན་སྣང་བས། །བདག་དང་གཞན་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་དང་། །ཚིག་དང་བཅས་ཏེ་ལྟ་བ་དང་། །དམིགས་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དག་དང་། །ཉོན་མོངས་བདག་ཏུ་འཆིང་བར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་ལམ་ཡང་སྟོར་བ་དང་། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་དང་། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་པའི་གཞི་མེད་དང་། །རང་རིག་ཁམས་གསུམ་བཅིངས་པ་དང་། །རྟོག་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། ཇི་ལྟར་འོན་པ་རོལ་མོ་མཁན། །གཞན་དག་དེ་ཡིས་དགའ་བྱེད་ཀྱང་། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མི་ཐོས་ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཇི་ལྟར་མཉེན་པ་མཁས་ པ་ཞིག །སྐྱེ་བོ་མང་པོ་སྒྲོལ་བྱེད་ཀྱང་། །རང་ཉིད་དེ་ན་འཆི་བ་ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཇི་ལྟར་སྐོམ་པས་གདུངས་པ་དག །ཆུ་ནི་མཐོང་དང་ཐོས་པ་ཡིས། །སྐོམ་པའི་གདུང་བ་མི་སེལ་ལྟར། །མ་བསྒོམས་ཆོས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་པ་དང་། མཛོད་ལས། བྲལ་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ་གཙོའི་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ། ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་སྤྱི་དང་། འདིའི་ཡང་སྐལ་དམན་འཁྲིད་པའི་
Chinese
第十，关于心性不离法性之教义的章节的解释。
English
Tenth: Explanation of the Chapter on the Teaching That the Intent Does Not Deviate from the Dharma Nature.
Tibetan
ཐབས་སུ་དམིགས་པའི་རིམ་པ་དུ་མ་གསུངས་ཏེ། བསྡུ་ན་དམིགས་པ་རྟེན་ཅན་དང་། རྟེན་མེད་གཉིས་སུ་སྒོམ་ཐམས་ཅད་འདུ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ཅན་ནི་ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་ལ་སོགས་པ་གང་རུང་ལ་སེམས་མ་ཡེངས་པར་འཛིན་པ་སྟེ། ལྷའི་སྐུ་དང་། ཕྱག་མཚན་དང་། ཤིང་བུ་རྡེའུ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། །རྟེན་མེད་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ། སྣང་བཅས་རྩ་རླུང་གི་ཐིག་ལེའི་དམིགས་པ་སོ་སོ་བ་ལ་སེམས་བཟུང་ནས་མི་རྟོག་པ་འདོད་པ་སྟེ། ཡི་གེ་དང་། འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དང་། རྩའི་འཁོར་ལོ་དང་། གཏུམ་མོའི་མེ་དམིགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའོ། །སྣང་མེད་ནི་ལུས་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལ་སོགས་པ་བཅས་ཏེ། སེམས་གང་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ཧ་རེ་མ་ཡེངས་པར་གཏོད་པའོ། །འདི་ཡང་སྟོང་སངས་ཀྱི་ངང་མི་རྟོག་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་དམིགས་པ་ལ་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་གཉིས་སུ་འདུས་པར་བཤད་པ་ དེར་དེ་འདུས་པའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་གཏད་སོ་གཅིག་གི་ངང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་སེམས་གནས། དགོས་པ་དེ་ཉིད་བརྟན་པས་འབྲས་བུ་རེ་བ། བྱེད་ལས་གཟུང་འཛིན་འགོག་པར་འདོད་པ་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ། །འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་དང་། །ལུས་གནད་དམིགས་དང་སྟོང་པ་ནི། །སྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གཟུང་འཛིན་འགོག་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་ཡུལ་དུ་གཟུང་བ་དང་། བློ་དེ་འཛིན་པར་སོང་བས། ཆོས་ཟབ་མོའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཐབས་ལས། ཟབ་མོ་དངོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཏེ། མེ་ཡིན་ཕན་ཆད་ཚ་བ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའམ། ཆུ་ལ་གཤེར་བ་རང་བབས་སུ་ཡོད་པ་ལྟར། རིག་པ་ལ་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཡོད་པས། རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་ཕན་ཆད་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཆེད་ཀར་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་འཆར་ཞིང་། བར་དོ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་འཆར་བ་དེ་རིག་པ་ལ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཤར་བ་ལྟར། འདིར་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ལམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་སེམས་གནས་བསྒོམ་པའི་ཉམས་རྩོལ་བ་བྱས་ན་ཡོད་ལ་བཞག་ན་ཞིག་འགྲོ་བ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ལམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་ རང་བཞིན་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལ་གནས་པས། ཡོན་ཏན་ངང་གིས
Chinese
作为方便，讲述了多种观修的次第。总而言之，一切修法都包含在有依观和无依观之中。有依观是指对外显现的境，如色、声、香、味、触等任何一种，心不散乱地执持。例如，执持本尊的身像、法器、树木、石子等。无依观是指意念的境，即对显现的脉、气、明点的各种观修，心专注于此，希望达到无分别。例如，观修字、光团、脉轮、拙火的火等，即心专注于意念的次第。无显现是指身体结跏趺坐等，心不作任何分别，毫不散乱地安住。这也是空明的无分别观修。一般来说，观修可以归纳为有分别和无分别两种。 在那里，它们聚集在一起。简而言之，所有希求都称为在唯一的目标中修持，其自性是心安住，必要是它本身稳固而期望结果，作用是希望阻止能取和所取。如《分别慧经》中说：“修持即是心安住，断除内外之动摇，能取与所取止息。”又如该经中说：“脉与气和明点，身要观修与空性，修持即是所希求。”这些是因为希望阻止能取和所取，所以才将它们作为观修的对境，并且心也专注于此，这是进入甚深法的方便，但不是甚深真实的瑜伽。禅定是此大圆满的特殊之法，如同火具有热性，水具有湿性一样，觉性具有自生的禅定。因此，觉性一旦被认识，就安住在自生的禅定中，即使不特意修持，也会自然显现乐、明、无分别的体验。中阴时，自生禅定的显现也如同觉性中自然具有的一样。这里也是如此，一旦心成为道路，修持心安住的体验，努力则有，放下则失，这是法性。一旦觉性成为智慧的道路， 自生的禅定就安住在如河流般的相续中，功德自然而然地产生。
English
As a means, various stages of contemplation are taught. In summary, all meditations are included in contemplation with support and without support. Contemplation with support is to hold the mind without distraction on any of the external appearing objects such as form, sound, smell, taste, touch, etc. For example, holding the mind on the deity's body, hand implements, trees, pebbles, etc. Contemplation without support is the object of the mind, which is to hold the mind on the various contemplations of the channels, winds, and bindus with appearance, desiring non-conceptualization. For example, contemplating letters, balls of light, chakras of the channels, the fire of tummo, etc., which is to hold the mind on the stages of mental activity. Without appearance is to be with the body in the lotus position, etc., directing the mind without any conceptualization and without any distraction. This is also the non-conceptual contemplation of emptiness and clarity. In general, contemplation is said to be included in two types: with conceptualization and without conceptualization. There, they are gathered together. In short, all desires are called meditation in the state of a single focus, its essence is mind abiding, its necessity is the hope for a result because it is stable, its function is the desire to stop grasping and being grasped. As it is said in the Consequence School: "Meditation is mind abiding, cutting off the inner and outer movements, grasping and being grasped cease." And again in the same: "Channels and winds and bindus, essential points of the body, contemplation and emptiness, meditation is what is desired." These are taken as the object of contemplation because of the desire to stop grasping and being grasped, and the mind goes to hold onto that, which is a means of entering into the profound Dharma, but it is not the yoga of profound reality. Meditation is a special Dharma of this Great Perfection, just as fire has heat as its inherent nature, or water has moisture as its natural state, awareness has its own natural meditation. Therefore, once awareness is recognized, it abides in its own natural meditation, so even if one does not deliberately practice, the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality will naturally arise. In the bardo, the arising of natural meditation is like the arising of what is naturally present in awareness. Here too, it is the same, once the mind becomes the path, the experience of meditating on mind abiding, if one makes effort it is there, if one lets go it is lost, that is the nature of Dharma. Once awareness becomes the path of wisdom, self-born meditation abides in a stream like a river, qualities naturally.
Tibetan
་སྐྱེས་པ་དེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྲལ་མི་སྲིད་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒོམ་ཆེན་པས་སེམས་རྟོག་མེད་དུ་ཟིན་པའི་ཆ་དེ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པས་རིག་པ་རྟོག་མེད་དུ་རྗེན་པར་ངོས་ཟིན་པ་གཉིས་རྟོག་མེད་དུ་འདྲ་ཡང་། སེམས་རྟོག་མེད་དུ་ལུས་གནད་ལ་སོགས་པ་བཞག་ན་ཞིག་པ་དང་། རྗེན་པ་ལའང་མ་བུད་པ་ཡིན་ལ། རིག་པ་རྟོག་མེད་ནི་དེ་ལས་ལོག་པས་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་དང་། སེམས་ལམ་བྱེད་ཀྱིས་གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་བྱང་བས་འཕྲལ་གྱི་རྟོག་པ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་བ་འདྲ་བ་དང་། རིག་པ་མཐོང་བས་རྟོག་པ་རྒྱ་གྲོལ་ལ་སོང་བ་གཉིས། དྲན་བསམ་ཞེན་མེད་ལ་ཡལ་བ་འདྲ་བར་སོང་ཡང་། གཞན་དེས་རྩ་བ་མ་ཆོད་པས་འཛིན་ཞེན་རང་ཀར་འཆར་ཞིང་སྐྱེ་མེད་ལས་འགག་མེད་འཆར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ལ། འདིར་འཆར་ས་དང་འཆར་བྱེད་མེད་པར་རྩ་བ་ཆོད་ནས། ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་མདངས་མ་འགགས་པར་ཚུར་སྣང་བ་མེ་ལོང་དུ་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལྟར་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་། ཁོས་ཕར་འཆར་བ་ཉི་མ་ལས་ཟེར་འཕྲོ་བ་ལྟར་མཐོང་བས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ཡང་སེམས་རང་གནས་ཀྱི་ངང་ས་ལེ་བ་དེ་དང་། རིག་པ་རང་གནས་ཀྱི་བབས་ས་ལེ་བ་གཉིས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་ཙམ་དུ་འདྲ་ཡང་། སེམས་ཀྱི་ཆ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་བརྟོད་ཕུར་ཡོད་པས་གནས་ཆ་ལ་ཞེན་ཆ་ཡོད་ལ། རིག་པ་ལ་ཟང་མ་ཐལ་བར་མཚམས་མེད་པས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ཡང་རིག་པའི་དྭངས་ལ་ ཡུལ་སྣང་བས་གསལ་ཆ་མ་འགགས་པ་དེ་དང་། སེམས་ལས་དྲན་བསམ་ཕར་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར་བ་དེ་གཉིས་སྣང་ཡུལ་ཤེས་པར་འདྲ་ཡང་། རིག་པ་ཡུལ་ཕྱིར་མི་འབྲང་སྟེ། ཡུལ་སྣང་ཚུར་སྣང་ཡང་རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་སོང་བས་རྟོག་པའི་རྩ་བ་ཆད་ལ། སེམས་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་ཕར་འཕྲོ་ལ་རྩ་བ་མ་ཆད་པས་རྟོག་པར་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་ཡོད་དེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། རྙོག་པ་མེད་པའི་རང་སེམས་དང་། །རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་རིག་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །མ་བསྒྲིབས་གཏིང་གསལ་སྣང་བ་དང་། །འགྲོ་བའི་བསམ་རྒྱུན་ཞེན་པ་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །མ་བཙལ་བཞག་པའི་བསྒོམ་པ་དང་། །རྩ་རླུང་སེམས་ཀྱི་ངལ་གསོ་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །དྲན་མེད་རིག་པ་ཡུལ་སྣང་དང་། །དྲན་བསམ་འགྲོ་དྲུག་འཁྲུལ་པ་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་དམིགས་གཏད་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་བརྟོད་ཕུར་ཡིན་ལ། རིག་པ་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་རང་བབས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡིན་པས། འཇིག་རྟེན་འཁོར་བ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཁམས་གོང་མའི་སེམས་སྒྲུབ་པ་དང་། ཐར་པ
Chinese
因此，所生之物始终不可分离地存在。对此，禅修者以无分别之心摄持，瑜伽士以无分别之觉性赤裸裸地认识，二者在无分别上虽相似，但若以无分别之心安住于身要等，则会坏灭，且未生起赤裸觉性。觉性之无分别与此相反，故差别甚大。心行者以对治之力使分别念清净，似乎暂时的分别念已无迹可寻；觉性见者使分别念如脱缰之马。二者虽都如念、想、执着般消失，但前者因未断除根本，故执着自然显现，且心想从无生中显现无灭。而此处，因无显现之处与显现之因，故已断除根本。慈悲之妙力未曾止息，如镜中显现影像般显现，他者向外显现，见如阳光放射光芒，故差别甚大。又，心安住于自性之宁静状态，觉性安住于自性之自然状态，二者在光明与无分别上虽相似，但心之分有能所之执着，故于安住之分有执着，而觉性则无有丝毫阻碍，故差别甚大。又，觉性之清明中， 境相显现而光明未曾止息，以及心识中念想向外境显现，二者在显现境相与知上虽相似，但觉性不随境而转，虽境相显现，觉性仍通彻无碍，故已断除分别之根。心识向外境散乱，因未断除根本，故有生起分别之差别。如《虚空藏六法》中所说：“无垢之自心，无分别之自觉，相似啊相似，实乃谬误。无遮蔽之深邃光明，以及众生之思绪执着，相似啊相似，实乃谬误。不寻觅安住之禅修，以及脉气心之休息，相似啊相似，实乃谬误。无念觉性之境相，以及念想六道之迷乱，相似啊相似，实乃谬误。”总之，以目标为导向之心之禅修，乃能所之执着，觉性自然安住之禅定，乃自然安住法性之法轮。因此，修习生起世间轮回之因——上界之心，以及解脱
English
Therefore, that which is born remains inseparably at all times. Regarding this, the meditator grasps with a mind free from conceptualization, and the yogi directly recognizes awareness as naked and free from conceptualization. Although the two are similar in being free from conceptualization, if the mind, free from conceptualization, is placed in the posture of the body, etc., it will be destroyed and will not give rise to naked awareness. Awareness free from conceptualization is the opposite of this, so the difference is great. The mind practitioner purifies conceptualization with antidotes, so it seems that temporary conceptualizations have disappeared without a trace; the awareness seer lets conceptualization go like a horse freed from its reins. Although both seem to vanish like memory, thought, and attachment, the former, because the root has not been severed, clinging arises naturally, and the mind thinks that cessation arises from the unborn. But here, because there is no place to arise and no cause for arising, the root has been severed. The radiance of compassion is unceasing, manifesting like reflections appearing in a mirror. The other sees external appearances like rays emanating from the sun, so the difference is great. Furthermore, the mind abiding in its own natural state of calmness, and awareness abiding in its own natural state of ease, are similar in clarity and non-conceptualization. However, the mind has the stake of grasping and clinging, so there is clinging to the state of abiding. Awareness, on the other hand, is unobstructed without the slightest hindrance, so the difference is great. Furthermore, in the clarity of awareness, the appearance of objects does not cease the clarity, and the thoughts and memories that arise from the mind towards external objects are similar in that they are aware of objects. However, awareness does not follow after objects; although objects appear, awareness remains completely unobstructed, so the root of conceptualization is severed. The mind scatters towards external objects, and because the root has not been severed, there is a difference in the arising of conceptualization. As it says in the "Six Spaces": "The stainless self-mind, the non-conceptual self-awareness, are similar, similar, but a mistake. The unobstructed, deep, clear appearance, and the thoughts and attachments of beings, are similar, similar, but a mistake. The meditation of resting without searching, and the relaxation of the channels, winds, and mind, are similar, similar, but a mistake. The object appearance of mindless awareness, and the delusion of thoughts and the six realms, are similar, similar, but a mistake." In short, meditation focused on the mind with a target is the stake of grasping and clinging, while the contemplation of awareness abiding naturally is the wheel of the Dharma of natural abiding. Therefore, practicing the mind of the higher realms, which is the cause of creating samsara, and liberation