Tibetan
་གཞག་ཐབས་ཅེར་གཞག་ཐབས་ཀྱི་ངང་། །སྐུ་ཡི་སྣང་བ་འབྱུང་ལྔ་མ་སྤངས་ལ། །སྤངས་པ་མ་ཡིན་རང་གི་དོན་ལ་ཞོག །ཅེས་སོ། །ཐབས་འདི་ནི་རྐྱེན་གྱིས་རིག་པ་མི་བསྒྲིབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། རྐྱེན་སྣང་རིག་པའི་གསལ་འདེབས་སུ་འཆར་བའི་མན་ངག །ལས་དང་པོ་པ་དང་། བར་པ་དང་། ཅུང་ཟད་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་གསུམ་ཆར་ ལ་གཅེས་ཏེ། གཅིག་ལ་རྐྱེན་གྱིས་གནོད་པ་དེ་ལམ་དུ་བསྒྱུར་བ་དང་། གཅིག་ལ་ལམ་གྱི་རྩལ་སྦྱོང་དང་མེ་ལོང་དུ་འཆར་བ་དང་། གཅིག་ལ་ལྟེངས་པ་མེད་པར་བོགས་འབྱིན་པའི་ཐབས་སུ་རང་ཤར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་དབང་པོ་ལྔའི་སྣང་ཡུལ་སྣང་ངམ། ཡིད་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་། ཞེན་འཛིན་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དྲག་པོ་ནམ་སྐྱེ་དུས་རིག་པ་ལྷོངས་པ་ཡིན་པས། གསལ་དྭངས་ཕྱེད་ལ་ངོ་བོ་ཟང་ཐལ་རྗེན་ལ་བུད་པ་དེ་གསལ་ཏེ། ཚུལ་འདི་ཉིད་རྒྱས་པར་རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས། ཆོས་ཅན་མཚན་མར་སྣང་དུས་སུ། །ང་ཡི་ཡོན་ཏན་རང་སྣང་བས། །འདི་ལ་བླང་དང་དོར་མི་བྱ། །འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་ཚེ། །ང་ཡི་བདེ་བ་རང་ཤར་ཡིན། །དེ་དུས་བདེ་སྡུག་དབྱེར་མེད་ན། །ང་ཡི་ཡོན་ཏན་འདི་ལ་རྫོགས། །དམྱལ་བ་བྱོལ་སོང་ཡི་དྭགས་ཀྱི། །གཟུགས་སུ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཚེ། །ང་ཡི་སྐུ་ལ་འདིས་རོལ་ཡིན། །འདི་ལ་ཡ་ང་མེད་པའི་མི། །ང་ཡི་སྐུ་ལ་འདི་ཡིས་རེག །གཏི་མུག་ཞེ་སྡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི། །ཞེན་པ་དྲག་པོ་ནམ་སྐྱེས་ན། །ང་ཡི་རིག་པ་རྟོག་མེད་ཡིན། །འདི་ཉིད་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ། །ང་ཡི་མིག་ལ་འདི་ཡིས་མཐོང་། །ཡིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཕྱིར་སྣང་ཚེ། །ང་ཡི་ཤེས་རབ་རང་དག་ཡིན། །འདི་ལ་རྗེས་སུ་དཔྱོད་མེད་ན། །ང་ཡི་སྒྲ་རྣམས་འདི་ཡིས་ཐོས། །བསམ་པའི་རྟོག་ཚོགས་འདུས་པའི་ཚེ། །ང་ཡི་ཏིང་འཛིན་མི་རྟོག་བཟང་། །འདི་ལ་ཞེན་པའི་བློ་མེད་ན། །ང་ཡི་དྲི་རྣམས་འདི་ཡིས་ཚོར། །རགས་པའི་གཟུགས་ལ་བློ་ཞུགས་ ཚེ། །ང་ཡི་རང་སྣང་ཉམས་མྱོང་ཤར་བ་ཡིན། །འདི་ལ་གཅིག་དང་གཉིས་ཟད་ན། །འདིས་ནི་ང་ཡི་རོ་ལ་མྱོང་། །འདི་ལྟར་སྣང་ཚད་ཐོས་ཚད་ཀུན། །ཀུན་བཟང་ང་ཡི་རོལ་པར་ཤར། །རོལ་པའི་འཆར་བྱེད་མ་འགགས་པས། །ང་ཡི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་བྱུང་། །ཡོན་ཏན་སྣང་བྱེད་འདི་ཙམ་པས། །ཟད་པར་མི་འགྱུར་ཟད་པ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་ཕྱག་རྒྱའི་ཞིང་། །ཞེས་སོ། །འདིར་སྣང་ཤེས་གཉིས་མེད་དུ་རོ་གཅིག་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ། དེའང་ཐུན་མོང་བའི་ཚུལ་དང་མ་འདྲེས་པ་གཅེས་ཏེ། གང་ཤར་བ་དེ་ལ་བལྟས་ན་རྟོག་པ་ཉིང་འཁྲུལ། ངང་ལ་གློད་ན་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་མུ
Chinese
安住于觉察之法， 身之显现五大未舍弃， 非舍弃而住于自义中， 如是说。此法乃为不使因缘遮蔽觉性，因缘显现作为觉性之明点而生起之口诀。对于初学者、中等者、以及稍得稳固者三者皆为重要，对于一者，能将因缘之损害转为道用；对于一者，能作为道之锻炼与于镜中显现；对于一者，能作为无有懈怠而增进之法自现。彼亦如是，五根之显境显现，或于意念中生起破立、执着、以及强烈之烦恼之时，即是觉性流溢之时。于清明之一半，本体赤裸而出者，即为明。此理于《宝积经》中广说： “有法于名相显现时， 我之功德自显现， 于此不取亦不舍。 于经历众生之痛苦时， 我之安乐自生起， 彼时乐苦无分别， 我之功德于此圆满。 地狱、旁生、饿鬼之， 形相于境中显现时， 我之身于此嬉戏， 于此无有畏惧之人， 我之身于此触及。 愚痴、嗔恨、贪欲之， 执着强烈何时生， 我之觉性无分别。 此即自性自解脱， 我之眼于此得见。 意之念头向外显现时， 我之智慧自清净， 于此无有随念者， 我之音声于此得闻。 思绪之分别聚合时， 我之禅定无分别殊胜， 于此无有执着之念， 我之气味于此得觉。 粗大之色念入于， 我之自显体验生起时， 于此一与二耗尽时， 此则我之味得尝。 如是显现所及闻所及， 普贤我之嬉戏而显现， 嬉戏之显现不间断故， 我之功德即于此生。 功德显现仅此而已， 故无有穷尽亦无灭尽， 是故三身手印之刹土。” 如是说。于此，显现与觉性二者无二而味一，故应修持。彼亦如是，不与共同之行持相混杂至关重要，于何者显现之时，若观待之则为分别之根本错谬，若放任之则为不识自面之境地。
English
Abiding in the state of cherishing the method of abiding, The appearance of the body, the five elements, are not abandoned, Not abandoning, but dwelling in one's own meaning, Thus it is said. This method is to prevent conditions from obscuring awareness, the instruction of the arising of conditioned appearances as the clarity of awareness. It is important for all three: beginners, intermediates, and those who have gained some stability. For one, it transforms the harm of conditions into the path; for one, it serves as training in the skill of the path and appearing in the mirror; for one, it naturally arises as a method to enhance without complacency. Moreover, when the objects of the five senses appear, or when acceptance and rejection, attachment, and strong afflictions arise in the mind, it is when awareness flows forth. When clarity is half-clear, and the essence is naked and exposed, it is clear. This principle is extensively explained in the *Ratnakuta Sutra*: "When phenomena appear as characteristics, My qualities naturally appear, Do not accept or reject this. When experiencing the suffering of beings, My happiness naturally arises, At that time, there is no distinction between happiness and suffering, My qualities are perfected in this. When the forms of hell beings, animals, and hungry ghosts, Appear as objects in the realm, My body plays in this, A person without fear in this, My body is touched by this. When strong attachment to ignorance, hatred, and desire, Arises, My awareness is non-conceptual. This itself is self-liberated, My eyes see this. When thoughts of the mind appear outwardly, My wisdom is naturally pure, Without subsequent judgment in this, My sounds are heard by this. When thoughts of the mind gather, My samadhi is excellent without thought, Without attachment in this, My smells are sensed by this. When coarse forms enter the mind, My self-appearing experience arises, When one and two are exhausted in this, This tastes my flavors. Thus, all that appears and all that is heard, Appear as the play of Samantabhadra, Because the arising of play is uninterrupted, My qualities arise in this. Qualities appear only in this, Therefore, there is no exhaustion and no end, Therefore, the realm of the three bodies and mudras." Thus it is said. Here, appearance and awareness are experienced as one taste, without duality. It is crucial not to mix this with common practices. When something arises, looking at it is the root of conceptual error, and letting it go is the state of not recognizing one's own face.
Tibetan
ན་བསྒོམ། ཆེར་ཆེར་ཉམས་མ་ཤོར་བར་བཅད་ནས་བར་སངས་ཀྱི་དྭངས་བཙལ་ན་བླང་དོར་རིས་ཆད་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། དེ་དག་ལ་རང་ཤར་གྱི་གནད་མེད་པ་ནི་ཕྱིང་པ་འདྲ་སར་ཁྱིའི་རྟོག་ཆེན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་སྙིང་ཐིག་གསང་བའི་རང་གནད་ངེས་པ་ནི། སྣང་ངམ་ཤར་རམ་གང་གི་དུས་ནའང་རྗེན་པའི་རིག་པ་ཟང་ཀ་དེ་ངོས་གཟུང་བས། གཞན་གང་ལའང་ལྟོས་མི་དགོས་ཏེ། དེའི་དུས་སུ་དུས་གསུམ་ཡིད་ཀྱི་འབྲེལ་ཐག་ཆད་པའི་རིག་པ་རྗེན་པ་ཟང་ངེ་བ་དེ་ཆོས་སྐུ་རང་བབས་ཀྱི་དགོངས་པར་རང་ཤར་བས་འོད་གསལ་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལ་གང་ཤར་ཡང་འདས་པ་ལ་ཡར་མི་རྟོག །མ་འོངས་པ་ལ་མར་མི་བསམ། ད་ལྟ་བ་ལ་བར་དུ་མི་དཔྱོད་པར་རིག་པ་ཟང་མ་རྗེན་ནེ་ངོས་འཛིན་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པར་བྱ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། སྐྱེས་བུ་གང་ གིས་འདས་པའི་རྗེས་མ་བཟུང་། མ་འོངས་པའི་སྔོན་མ་བླངས། ད་ལྟའི་ཤེས་པ་རང་སོ་ལ་བཞག་ན། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས། གཅིག་འདུས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དྲན་པ་རང་ཟད་ཀྱི་ཐབས་ཀྱིས་འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་དུ་བསྲེ་བ་སྟེ། འདས་པའི་དྲན་པ་རྣམས་བར་མཚམས་བཅད་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་དྲན་པ་རྣམས་མགོ་མནན་པ་དང་། ད་ལྟར་གྱི་དྲན་པ་ཉིད་རང་ཡལ་དུ་བཏང་བ་ནི། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདས་པའི་སེམས་ལ་ཕུག་མི་གཏད། མ་འོངས་པའི་སེམས་ལ་རྒྱབ་མི་གཏད། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་ལ་བློ་མི་གཏད་པ་ནི་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ། །འདས་པའི་མ་རིག་པ་ལ་གཟེག་མ་བསྐུར། མ་འོངས་པའི་མ་རིག་པ་ལ་ཡ་མ་བོར། ད་ལྟར་གྱི་མ་རིག་པ་པང་དུ་མ་བླངས་ན་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ། །འདས་པའི་ཞེ་སྡང་ལ་ཞེ་མ་ཆགས། མ་འོངས་པའི་ཞེ་སྡང་ལ་ལྕགས་ཀྱུས་མ་བཟུང་། ད་ལྟར་གྱི་ཞེ་སྡང་ལ་ངར་མ་བླུད་ན། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདས་པའི་གཏི་མུག་གི་སྤྲིན་མ་བསྡུས། མ་འོངས་པའི་གཏི་མུག་གི་ས་མ་བཅད། ད་ལྟར་གྱི་གཏི་མུག་གི་ཆར་མ་ཕབ་ན། དུས་ གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ལན་མ་གདབ། མ་འོངས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཁུ་མ་གདབ། ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོག་མ་གཏོད་པ་ནི། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདས་པའི་འདོད་ཆགས་རྣ
Chinese
禅修时，如果为了不失去增长的体验而进行切割，并寻求中间的清明，就会陷入取舍的偏颇。对于那些没有自生要点的人来说，就像在毡子上没有狗的巨大分别念一样。在此，确定心髓秘密的自性要点是：无论显现或生起于何时，都要认识赤裸的觉性，这样就不需要依赖任何其他事物。因为在那时，断绝了三时与心念的关联，赤裸而空明的觉性，会自生为法身自性的证悟，自然成就为光明大平等。对于此，无论生起什么，都不要追忆过去，不要思虑未来，不要评判现在，而是安住于觉性空明赤裸的认知中。如《虚空六法》所说：无论何人，不追逐过去，不迎接未来，将现在的觉知安住于自身，所有的觉知都会融合为一，没有先后，称为“一聚一味”，是三时平等的觉性瑜伽。以念头自灭之法，将轮回与涅槃融合为二无别。截断过去的回忆，压制未来的回忆，让现在的回忆自然消逝，这就是三时平等的觉性瑜伽士。不要在过去的心上打洞，不要在未来的心上靠背，不要将心寄托于现在的心上，这就是证悟三时平等的瑜伽士。不要在过去的无明上涂抹污垢，不要放弃未来的无明，不要将现在的无明抱在怀里，这就是三时平等的觉性瑜伽士。不要对过去的嗔恨产生嗔恨，不要用铁钩抓住未来的嗔恨，不要助长现在的嗔恨，这就是证悟三时平等的瑜伽士。不要聚集过去的愚痴之云，不要切断未来的愚痴之地，不要降下现在的愚痴之雨，这就是证悟三时平等的瑜伽士。不要责备过去的佛，不要期盼未来的佛，不要开创现在的佛，这就是三时平等的瑜伽士。过去的贪欲
English
When meditating, if one cuts off in order not to lose the growing experience, and seeks clarity in between, it leads to biases of acceptance and rejection. For those who lack the essential point of self-arising, it is like not having a dog's great conceptualization on a felt rug. Here, the definitive essential point of the secret heart essence is: Whatever appears or arises, recognize the naked awareness, so that there is no need to rely on anything else. Because at that time, the awareness that cuts off the connection of the three times with the mind, the naked and clear awareness, will self-arise as the realization of the Dharmakaya's own nature, naturally accomplishing itself as the great equality of clear light. For this, whatever arises, do not recall the past, do not contemplate the future, do not judge the present, but remain unwavering in the recognition of the naked, clear awareness. As it says in the "Six Spaces": Whoever does not chase after the past, does not anticipate the future, and leaves the present awareness in its own place, all awarenesses will merge into one without before or after, called "one gathering, one taste," which is the yoga of awareness in the equality of the three times. By the method of self-exhaustion of thoughts, mix samsara and nirvana into non-duality. Cutting off past memories, suppressing future memories, and letting present memories naturally vanish is called the yogi of awareness in the equality of the three times. Do not drill a hole in the past mind, do not lean on the future mind, do not entrust the mind to the present mind, this is the yogi who realizes the equality of the three times. Do not smear dirt on past ignorance, do not abandon future ignorance, do not embrace present ignorance, this is the yogi of awareness in the equality of the three times. Do not become angry at past anger, do not seize future anger with an iron hook, do not fuel present anger, this is called the yogi who realizes the equality of the three times. Do not gather the clouds of past delusion, do not cut off the ground of future delusion, do not rain down the rain of present delusion, this is called the yogi who realizes the equality of the three times. Do not blame the past Buddha, do not anticipate the future Buddha, do not create the present Buddha, this is called the yogi of the equality of the three times. Past desire