Tibetan
རྣམ་པར་དག །ཅེས་སོ། །ཆོས་སྐུ་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཤར་བས་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ནི། སྣང་བར་མེད་ལ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་ཤར། །སྟོང་པར་མེད་ལ་མཐའ་དབུས་ཁྱབ་པར་གདལ། །གཟུང་འཛིན་མེད་ལ་ང་བདག་སོ་སོར་ཞེན། །གཞི་རྩ་མེད་ལ་ཚེ་རབས་བརྒྱུད་མར་སྣང་། །དགག་སྒྲུབ་མེད་ལ་བདེ་སྡུག་བླང་དོར་བྱེད། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བསམས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་མཚར་ཆེ་བ་ཞིག་ཤར་བ་ཙམ་སྟེ། ངོ་བོ་ཡོད་མེད་ལས་འདས་བཞིན་དུ་སྣང་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་རང་ངོར་སྣང་བ་ནི། རྨི་ལམ་ན་བདག་གཞན་དང་། བདེ་སྡུག་དང་། ནོར་རྫས་དང་། བཟང་ངན་དང་། བླང་དོར་དང་། ཚེ་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་པ་རྨིས་པ་ལྟར། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་དུས་དེར་ཡོད་པར་འཛིན་པས་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ནི། མེད་སྣང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་སྣང་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་ཏ་ལ་ལའི་མདོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་མཁའ་མཉམ་དག་པས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་ གཉིས་ལས། ཐོག་མར་ཕྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ལ་གཞི་བྲལ་སྒྱུ་མ་སྟོང་གཟུགས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ཕར་བལྟས་སྐྱེ་འགྲོའི་སྣང་བ་མཚར་རེ་ཆེ། །མི་བདེན་བདེན་པར་ཞེན་པས་བདེན་བདེན་འདྲ། །མ་འཁྲུལ་འཁྲུལ་པར་ཞེན་པས་འཁྲུལ་འཁྲུལ་འདྲ། །ངེས་མེད་ངེས་པར་བཟུང་བས་ངེས་ངེས་འདྲ། །ཡིན་མིན་ཡིན་པར་བཟུང་བས་ཡིན་ཡིན་འདྲ། །མི་འཐད་འཐད་པར་བཟུང་བས་འཐད་འཐད་འདྲ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་སྒྱུ་མ་ཙམ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་འཛིན་པ་ནི། མི་བདེན་པ་ལ་བདེན་པར་འཛིན། མ་འཁྲུལ་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་འཛིན། ངེས་པ་མེད་པ་ངེས་པར་འཛིན། ཡིན་མིན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡིན་མིན་དུ་འཛིན། མི་འཐད་པ་ལ་འཐད་པར་འཛིན་པས། སྣ་ཚོགས་ཅོལ་ཆུང་ཡུལ་གྱིས་སེམས་བྲིད་ནས། །དོན་མེད་རིག་པ་སྐད་ཅིག་བརྒྱུད་མར་མཐུད། །ཉིན་ཞག་ཟླ་བ་ལོ་དང་མི་ཚེ་འདས། །གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་འཛིན་པས་འགྲོ་བ་བསླུས། །སྐད་ཅིག་མའི་ཤེས་པ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་འཁྲུལ་འཛིན་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པས་དུས་འདས་ཏེ། སྐད་ཅིག་དུ་མ་ལས་ཡུད་ཙམ་དུ་འཁྲུལ། ཡུད་ཙམ་ལས་ཉིན་ཞག་དང་།
Chinese
极其清净。如是。法身显现之时，从无而生出无，以无显现空性的影像而示现，即：显现本无而显现种种，空性本无而边中遍布，无有能取所取而执着我与我所，无有根本而显现生生世世，无有破立而取舍苦乐。若思及法性之义，则法相之显现仅是奇妙之生起。本体超越有无，而显现方式却以种种方式显现于自身。如梦中之自他、苦乐、财物、善恶、取舍、前后世等等，实际上并不存在，但在当时却执着为存在，从而使心完全陷入烦恼。执着于无显现，即是以错觉行事。如圣者功德宝塔经中云：一切法皆如善逝，愚童之心执着于相，于世间行于无有之法。如是说。现在为了确定如何以等同虚空的清净来证悟未从内外之法中产生之法，分为二：首先，将显现于外境的事物确定为无基幻相空性之形。向外看，众生的显现非常奇妙，因执着于不真实为真实，故似真实；因执着于不迷惑为迷惑，故似迷惑；因执着于无定为有定，故似有定；因执着于超越是非为是非，故似是非；因执着于不合理为合理，故似合理。如此，外境显现的自性，其本体即是空性的自性，仅仅是幻相。不了解此真实之孩童，执着于事物自相，从而执着于内外之法，即执着于不真实为真实，执着于不迷惑为迷惑，执着于无定为有定，执着于超越是非为是非，执着于不合理为合理。种种琐事以境界迷惑心识，无意义之觉知刹那相续，日夜、月、年和一生流逝，以执着于无二为二而欺骗众生。刹那之识不识自性，故以错觉执着而持续，时间流逝，从众多刹那中迷惑于片刻，从片刻中迷惑于日夜。
English
Utterly pure. Thus it is. When the Dharmakaya appears, from the non-existent arises non-existence, showing the image of emptiness as a mere illusion, which is: Appearing as non-existent, yet appearing in various ways, emptiness without being empty, spreading throughout the center and edges, without grasping and holding, yet clinging to self and mine, without a foundation, yet appearing life after life, without affirmation or negation, yet accepting and rejecting happiness and suffering. If one thinks about the meaning of Dharmata, then the appearance of Dharmas is merely a wonderful arising. While the essence transcends existence and non-existence, the way it appears manifests in various ways to itself. Like in a dream, self and others, happiness and suffering, wealth and possessions, good and bad, acceptance and rejection, past and future lives, and so on are dreamed of. In reality, they do not exist, but at that time, they are grasped as existing, thus causing the mind to be completely afflicted. Holding onto the non-existent appearance as self is called acting in illusion. As it is said in the Sutra of the Noble Jewel Talala: All dharmas are like the Sugata, those with childish minds grasp at signs, in the world, they engage in non-existent dharmas. Thus it is said. Now, in order to ascertain how to realize that which is not born from outer and inner dharmas through purity equal to space, there are two parts. First, to establish the appearance of external objects as baseless illusion, empty form. Looking outward, the appearances of beings are very wonderful. Because of clinging to the untrue as true, it seems true. Because of clinging to the unconfused as confused, it seems confused. Because of clinging to the uncertain as certain, it seems certain. Because of clinging to what transcends right and wrong as right and wrong, it seems right and wrong. Because of clinging to the unreasonable as reasonable, it seems reasonable. Thus, the nature of external appearances, its essence is the emptiness of its own nature, merely an illusion. Children who do not understand this reality cling to the self-characteristics of things, thus clinging to outer and inner dharmas, that is, clinging to the untrue as true, clinging to the unconfused as confused, clinging to the uncertain as certain, clinging to what transcends right and wrong as right and wrong, clinging to the unreasonable as reasonable. Various trivial matters delude the mind with objects, meaningless awareness continues moment by moment, days and nights, months, years, and a lifetime pass, deceiving beings by clinging to non-duality as duality. Because the momentary consciousness does not recognize its own nature, it persists in mistaken clinging, and time passes. From many moments, one is confused in an instant, from an instant, one is confused in days and nights.