Tibetan
སུ་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ནི། འདི་དང་འདི་ཞེས་སོ་སོར་ཞེན་པའི་བར། །གཉིས་སུ་གནས་པས་རང་གཞན་འཁྲུལ་པའི་གཟེབ། །གང་ཚེ་འདི་ཞེས་ཐ་དད་རིས་མེད་ཅིང་། །ཐམས་ཅད་ཕྱམ་མཉམ་དམིགས་གཏད་མེད་པ་ན། །གཉིས་མེད་རྟོགས་ཞེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས། །གང་ཞིག་རིག་པ་ཆོས་སྐུའི་དོན་རྟོགས་པ་དང་། མ་རྟོགས་པའི་ཚད་ནི་འཛིན་ཞེན་གྱི་ཆ་རིག་པ་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་ཕྱེ་བ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དག་པ་དང་མ་དག་པ་སྤྲིན་དང་ཁུ་རླངས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཞིག་རང་གི་ལྟ་སྒོམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེན་པའམ། སྤང་གཉེན་བླང་དོར་གྱི་རིས་སུ་འཛིན་རིང་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་རྒྱུད་ལ་མེད་པར་ངེས་ཏེ། གཉིས་བཅས་རང་མཚན་ལ་ཞེན་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་དཔལ་མགོན་བླ་མ་དམ་པ་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ཀུ་མཱ་རཱ་ཙའི་ཞལ་སྔ་ ནས། གནས་ལུགས་རྟོགས་སམ་མ་རྟོགས་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་དང་མ་བྲལ་བས་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོ་ཧ་ལས་ཀྱང་། ཏིལ་གྱི་ཤུན་པ་ཙམ་གྱི་ཟུག་རྔུས་ཀྱང་། །ནམ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བསྐྱེད་པར་ཟད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ལ་ཞེན་འཛིན་དང་བླང་དོར་ལ་བློས་གཏིང་ཚུགས་པའི་མཐའ་མི་འཆའ་ཞིང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་འབྱེད་པར་མཁས་ཀྱང་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་དང་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ལ་འཛིན་པ་རྡུལ་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་ན། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས་ཏེ། ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས། སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །བརྡ་དང་དམིགས་པས་མཚོན་དུ་མེད། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མེད་རང་རིག་པ། །སྟོང་དང་མི་སྟོང་མཐའ་ལས་འདས། །ཞེས་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། དམ་པའི་དོན་ནི་བློ་བྲལ་ནས། །དབང་པོ་ཅིག་ཅར་གྲོལ་བ་ན། །མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་གནད་ཀྱིས་ནི། །རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཞིག་ནས། །གང་ལ་ཞེན་དང་འཛིན་མེད་པར། །ཡང་དག་ཆོས་ཉིད་རོ་མྱངས་ནས། ཁམས་གསུམ་ལྡོག་པའི་རྟེན་མེད་པར། །མཁའ་ལ་མཁའ་ཉིད་ཐིམ་པ་ལྟར། །རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་དབྱིངས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟན་པ་སྟེ། ལེའུ་བརྒྱད་པའི་ འགྲེལ་པའོ།། །། བརྒྱད་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ལེའུའི་འགྲེལ་པ།
Chinese
将所有意义的精髓归纳为一，就是：如果执着于“这个”和“那个”的分别，因为处于二元对立之中，就会成为自他迷惑的根源。何时没有“这个”的差别，没有偏颇，一切平等，没有目标指向，那时就是证悟了无二，金刚萨埵如是说。衡量是否证悟了智慧法身之义的标准，在于智慧中是否存在执着。就像天空的清净与否，是由云和水汽的有无来区分一样。同样，如果瑜伽士执着于自己的见修行等，或者执着于应舍、应取的分别，那么就可以肯定他的相续中没有无二的证悟，因为他没有脱离对二元对立和自相的执着。证悟了实相意义的吉祥怙主，殊胜的上师法王鸠摩罗扎曾说：“是否证悟了实相，可以通过是否脱离执着来判断。”同样，在《多哈》中也说：“即使是芝麻皮大小的刺痛，也只会带来痛苦。”对于那些不执着于取舍，不陷入偏颇，精通区分佛法与非佛法，但对自他的宗派、见修行果没有任何执着的人，金刚萨埵称之为自性大圆满的瑜伽士。如《宝饰庄严》中所说：“大空性即是法身，无法用符号和目标来表示，无因无缘的自性觉，超越了空与非空的边际。”以及《破斥论》中说：“当舍弃了对圣义的执着，所有感官同时解脱时，以现量见到的要点，摧毁了自己的宗派，对任何事物都没有执着，真正品尝到法性的滋味，没有了三界的依靠，如同虚空融入虚空一般，殊胜的瑜伽也是如此。”《法界宝藏论》中，宣说了菩提心无二的道理，这是第八品的注释。第八品，菩提心无二的教义的注释。
English
To condense the essence of all meanings into one is this: As long as one clings to the distinctions of "this" and "that," being situated in duality, it becomes the source of confusion for oneself and others. When there is no differentiation of "this," no partiality, everything is equal, and there is no object of focus, then it is said to be the realization of non-duality, as Vajrasattva stated. The measure of whether one has realized the meaning of the Dharmakaya of wisdom lies in whether there is clinging in wisdom or not. Just as the purity of the sky is distinguished by the presence or absence of clouds and moisture. Similarly, if a yogi clings to his own view, meditation, and so on, or clings to the distinctions of what should be abandoned and what should be adopted, then it is certain that there is no realization of non-duality in his being, because he has not separated from clinging to duality and self-characteristics. The glorious protector who has attained accomplishment in the meaning of suchness, the venerable master Dharma King Kumaraja, said, "Whether one has realized the nature of reality or not can be known by whether one is free from clinging or not." Similarly, in the Dohas, it is said, "Even the prick of a sesame seed husk only creates suffering." For those who do not cling to acceptance and rejection, do not fall into biased extremes, are skilled in distinguishing Dharma from non-Dharma, but have no clinging whatsoever to the tenets, views, meditation, conduct, and results of themselves and others, Vajrasattva calls them yogis of the Great Perfection of inherent nature. As it is said in the Jeweled Array, "Great emptiness is the Dharmakaya, it cannot be represented by symbols and objects, self-awareness without cause and condition, transcends the limits of emptiness and non-emptiness." And in the Refutation, it is said, "When abandoning clinging to the sacred meaning, when all senses are liberated simultaneously, with the key point of seeing directly, destroying one's own tenets, without clinging to anything, truly tasting the flavor of Dharmata, without reliance on the three realms, like space dissolving into space, the supreme yoga is also like that." In the Treasury of the Dharmadhatu, the non-duality of Bodhicitta is taught, this is the commentary on the eighth chapter. The eighth chapter, the commentary on the teachings of the non-duality of Bodhicitta.