Tibetan
ལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་གཞིག་ཅིང་དཔྱད་པས་རྟེན་ལུས་དང་། བརྟེན་པ་རྣམ་སྨིན་མི་རྙེད་དེ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལ་སྐྱེ་བའི་གནས་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། གཞི་ནས་འདོད་པ་མི་སྲིད་སེམས་འདི་ལ། །རྣམ་སྨིན་བག་ཆགས་གཞི་མེད་སུ་ལ་བརྟེན། །ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་སྐྱེ་བའི་གནས་མེད་རྟེན་བྲལ་ལྟར། །ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་མེད་བག་ཆགས་རྟེན་མི་སྲིད། །ཅེས་སོ། །ལམ་དང་གཉེན་པོའི་འཆིང་ཞེན་ལས་འདས་པ་ནི། གཉེན་པོ་ཡེ་གྲོལ་སྤང་བྱ་མེད་པར་གྲོལ། །སྤང་བླང་གཉིས་མེད་མཁའ་མཉམ་ཡངས་པར་གྲོལ། །གྲོལ་བ་ཡེ་གྲོལ་བཅིངས་པ་མེད་པར་གྲོལ། །མ་གྲོལ་ཡེ་གྲོལ་བཅིངས་གྲོལ་མེད་པར་གྲོལ། །གློད་པ་ཡེ་གྲོལ་གློད་རྒྱུ་མེད་པར་གྲོལ། །ཅོག་གཞག་ཡེ་གྲོལ་འཇོག་རྒྱུ་མེད་པར་གྲོལ། །གཉེན་པོ་ནི་སྤང་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་ལས་འདིར་སྤང་བྱའི་འཁོར་བ་མེད་པས་དེ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལམ་མེད་པ་ཉིད་དང་། སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་ཀ་ སེམས་ལ་འདོགས་པ་ལས་སེམས་ངོ་བོ་མེད་པས་དེ་གཉིས་མེད་པ་ཉིད་དང་། གྲོལ་བ་ནི་བཅིངས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ལས་མ་བཅིངས་པ་ལ་གྲོལ་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དང་། མ་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་ན་ཆོས་ཡིན་ཕན་ཆད་རང་བཞིན་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བཅིངས་གྲོལ་མེད་པ་ཉིད་དང་། གློད་པ་ཡེ་ནས་གྲོལ་ཏེ་གློད་རྒྱུ་གཞི་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཅོག་གཞག་ཡེ་ནས་གྲོལ་ཏེ་གཞག་པ་དང་འཇོག་བྱེད་དང་འཇོག་རྒྱུ་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཡེ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། རྩལ་རྫོགས་ལས། རྫོགས་ཆེན་དགོངས་དོན་ལྟ་བ་ནི། །དགེ་སྡིག་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བས། །ཡིན་མིན་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས། །རྫོགས་དང་མ་རྫོགས་གཉིས་སུ་མེད། །རྫོགས་ཆེན་རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་མེད་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། རང་ཤར་ལས། རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་རྣམ་པར་འདས། །གཟུང་འཛིན་ཞེན་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། །མཚན་མའི་མིང་ཚིག་མཐའ་ལས་འདས། །ཞེས་སོ། །གནད་ངེས་པའི་འགག་བསྡུ་བ་ནི། མདོར་ན་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་། །མི་སྣང་མི་སྲིད་ཆོས་ལས་འདས་སོ་ཅོག །ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་ཟིན་པས། །ད་གཟོད་འབད་པས་སུས་ཀྱང་འགྲོལ་མི་དགོས། །བློའི་ཡུལ་རུང་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་། མི་སྣང་ཞིང་མི་སྲིད་པ་ནི་རེ་ཞིག་ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་བློའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། ། ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། མདོར་ན་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་སྟོང་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པ་གདོད་མའི་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་ཟིན་པ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་འབད་པས་བསྐྱར་ནས་གྲོལ་མི་དགོས་པ་ནི་ཡེ་གྲོལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་མི་དགོས། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་གི་འཐད་པ་དགོད་པ་ཡང་འདི་ལྟར་འབད་ཅིང་རྩོལ་བའི་དོན་མེད་པ་ཉིད་ནི། དེ་ལ་འབད་རྩོལ་བྱས་ཀྱང་དོན་མེད་པས། །མ་བྱེད་མ་བྱེད་རྩོལ་ཞིང་སྒྲུབ་མ་བྱེད། །མ་བལྟ་མ་བལྟ་ཡིད་ཀྱི་ཆོས་མ་བལྟ། །མ་བསྒོམས་མ་བསྒོམས་བློ་ཡི་ཆོས་མ་བསྒོམས། །མ་དཔྱད་མ་དཔྱད་ཡུལ་སེམས་རྗེས་མ་དཔྱད། །མ་བསྒྲུབས་མ་བསྒྲུབས་རེ་དོགས་འབྲས་མ་བསྒྲུབས། །མ་སྤངས་མ་སྤངས་ཉོན་མོངས་ལས་མ་སྤངས། །མ་ལེན་མ་ལེན་ཡང་དག་ཆོས་མ་ལེན། །མ་འཆིངས་མ་འཆིངས་རང་གི་རྒྱུད་མ་འཆིངས། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ཟང་ཐལ་བས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་དགག་པའི་ཚིག་ཉིས་བརྩེགས་སུ་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཚུལ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་འགོག་པ་སྟེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་བྱ་བའི་ཆོས་གཟུང་བ་དང་། བྱེད་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་མེད་པས། རྩོལ་བའི་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་གཉིས་མ་བྱེད་མ་བྱེད་ཅེས་ནན་ཆེར་བརྗོད་དེ། སྡེབ་སྦྱོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ལས། །ཤིན་ཏུ་དོན་དང་ལྡན་པ་ལ། །ཚིག་གཅིག་ལན་གཉིས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉིས་མེད་པས་ལྟ་བ་པོ་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་རིག་པ་ལ་མ་བལྟ་ཞིག །རིག་པ་ལ་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་གཉིས་མེད་པས་མ་བསྒོམས་ཤིག །དེ་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། སྤོང་ལེན་དང་། འཆིང་ཞེན་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་གདམས་ཏེ། ཡོད་མེད་གཟུང་འཛིན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཤར་ལས། ཡོད་དང་མེད་པའི་ཆོས་ལས་གྲོལ། །གཟུང་འཛིན་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་གི་གནད་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ངོ་བོ་བཅུ་དྲུག་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པ་ལ་ཐུག་པ་ལས། རིག་པའི་ངོ་བོ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་ལས་འདས་པའི་གནད་མན་ངག་གི་སྙིང་པོ་གསུམ་ནི། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་མོ། །ལྟ་བའི་གཞག་ཐབས་གསུམ་ནི། ཕྱི་སྣང་བ་ཅོག་གཞག །ནང་འགྱུ་བ་ཅོག་གཞག །གསང་བ་རིག་པ་ཅོག་གཞག་གོ། །སྤྱོད་པ་ཆགས་མེད་རང་གྲོལ་གྱི་གནད་གསུམ་ནི། སྣང་བ་ཅེར་གྲོལ། འགྱུ་བ་རང་གྲོལ། རིག་པ་ཡེ་གྲོལ་ལོ། །ཡེ་ཡོད་ཆིག་ཆོད་ཀྱི་བསྒོམ་པ་བཞི་ནི། ཕྱི་སྣང་བ། ནང་ཤེས་པ། གསང་བ་རིག་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གནས་ལུགས་བཞི་ལ
Chinese
稍微地毫无保留地摧毁并分析，作为所依的身体和，所依赖的异熟果都无法找到，就像虚空中的花朵没有出生的处所和，没有自己的本体一样，是不成立的。如雄鹰大鹏所说：从根本上来说，不可能有欲望，这个心，异熟果习气没有根基，依赖于谁？就像虚空中的花朵没有出生的处所，没有所依一样，身体和心没有处所，习气不可能有依靠。这样说。超越了道路和对治的束缚执着是：对治本来解脱，没有要抛弃的而解脱。抛弃和接受二者皆无，在如同虚空般广阔中解脱。解脱是本来解脱，没有束缚而解脱。没有解脱也是本来解脱，没有束缚解脱而解脱。放开是本来解脱，没有放开之物而解脱。停止安住是本来解脱，没有安住之物而解脱。对治是依赖于要抛弃之法的，但在这里没有要抛弃的轮回，因此没有抛弃它的对治道。要抛弃的和对治二者都，是安立在心上的，但心没有自性，因此二者皆无。解脱是依赖于束缚的，但没有束缚就没有要解脱的。如果没有解脱，那么凡是法，都遍及没有自性，因此没有束缚解脱。放开本来解脱，因此没有放开的基础。停止安住本来解脱，因此没有安住和安住者和安住之物，因为从未存在过。本来就是无二的真如。如《功德圆满》中所说：大圆满的意旨见解是，不堕入善恶的任何一方，超越了是与非的二边。没有圆满和不圆满的二分。在大圆满觉性的本体中，没有迷惑和不迷惑。这样说。如《自生》中所说：完全超越了分别念的对境，从能取所取的执着边解脱，超越了相的名称词语的边。这样说。要点确定的扼要归纳是：总而言之，显现和存在的诸法和，不显现不存在超越诸法的全部，本来就在法界中解脱完毕，现在开始谁也不需要努力去解脱。心识的对境，所有显现存在的诸法和，不显现不存在的是暂时没有成为现世所见的意识对境的涅槃，胜义谛不是意识的行境。 就像说的那样，总而言之，轮
English
Slightly and unreservedly destroy and analyze, the dependent body and, the dependent ripening result cannot be found, just like a flower in the sky has no place of birth and, has no own essence, it is not established. As the Great Garuda said: From the root there is no possible desire, this mind, ripening result habit has no basis, who does it rely on? Just like a flower in the sky has no place of birth, no support, the body and mind have no place, habit cannot have reliance. So it is said. Transcending the bondage of path and antidote is: The antidote is originally liberated, liberated without anything to abandon. Abandoning and accepting are both absent, liberated in the vastness like the sky. Liberation is originally liberated, liberated without bondage. Non-liberation is also originally liberated, liberated without bondage and liberation. Letting go is originally liberated, liberated without anything to let go. Stopping and abiding is originally liberated, liberated without anything to abide. The antidote is a dharma that depends on what is to be abandoned, but here there is no samsara to be abandoned, so there is no antidote path to abandon it. Both what is to be abandoned and the antidote, are established on the mind, but the mind has no self-nature, so both are absent. Liberation depends on bondage, but without bondage there is nothing to be liberated. If there is no liberation, then all dharmas are pervaded by the absence of self-nature, so there is no bondage and liberation. Letting go is originally liberated, so there is no basis for letting go. Stopping and abiding is originally liberated, so there is no abiding and abider and thing to abide, because it has never existed. It is originally the non-dual suchness. As it is said in Completion of Skill: The view of the meaning of Dzogchen is, not falling into any side of good and evil, transcending the two extremes of yes and no. There is no division of complete and incomplete. In the essence of Dzogchen awareness, there is no delusion and non-delusion. So it is said. As it is said in Self-Arisen: Completely transcending the object of conceptualization, liberated from the attachment to grasping and being grasped, transcending the extremes of names and words of characteristics. So it is said. The essential summary of determining the key point is: In short, all the dharmas that appear and exist and, all that do not appear and do not exist, transcend all dharmas, are originally liberated in the dharmadhatu, from now on no one needs to strive to liberate. The object of mind, all the dharmas that appear and exist and, what does not appear and does not exist is nirvana that has not temporarily become the object of consciousness seen in this world, the ultimate truth is not the object of consciousness. Just like saying that, in short, the whee
Chinese
所有轮回涅槃的法，皆已在原始法界中解脱，是超越思维言说的空性。因为无自性，所以无需通过努力再次解脱，因为是本自解脱。如《超越论》所说：本自解脱故，无需再解脱。如是等等。 阐述这些道理，就像这样努力和勤奋是没有意义的，即使努力勤奋也没有意义。 不要作，不要作，不要勤奋和修持。 不要看，不要看，不要看心的法。 不要修，不要修，不要修意的法。 不要观察，不要观察，不要随念境与心。 不要成办，不要成办，不要成办希冀和恐惧的果。 不要舍弃，不要舍弃，不要舍弃烦恼。 不要取，不要取，不要取正法。 不要束缚，不要束缚，不要束缚自己的相续。 觉性的本体是空明，观待于任何处都不成立的本体，以双重否定的方式宣说，这也是为了遮止能取和所取的两种方式。 因为觉性的本体没有能作的法——所取，也没有所作的法——能取，所以勤奋的能作和修持的所作，要强烈地强调“不要作，不要作”。 如《组合宝生论》所说： 对于极其有意义的，一个词要说两遍。 就像这样。 因为觉性的本体没有能见和所见，所以观看者不要看心的境——觉性。 因为觉性没有能修和所修，所以不要修。 同样地，行为、成办、舍取和束缚执着都不要做，这样教诫是因为超越了有无能取所取。 《自显论》中说： 从有和无的法中解脱，没有能取所取之心的垢染。 如是等等。 这些要点也归结于法的名相，包括十六种自性及其分类。 觉性的本体是超越迷惑与不迷惑的要点，口诀的精华有三：本体、自性、大悲。 见解的安立方式有三：外在显现如是安立，内在运行如是安立，秘密觉性如是安立。 行为空性无执的自解脱要点有三：显现当下解脱，运行自然解脱，觉性本自解脱。 本有顿悟的修持有四：外在显现，内在觉知，秘密觉性，实相真如四者。
English
All phenomena of samsara and nirvana are already liberated in the primordial realm, which is emptiness beyond thought and expression. Because of the absence of inherent existence, there is no need to strive for further liberation, as it is inherently liberated. As stated in the "Transcendent Treatise": Because it is inherently liberated, there is no need for further liberation. And so on. To expound these reasons, it is like this: effort and diligence are meaningless, even if you strive and are diligent, it is meaningless. Do not do, do not do, do not strive and practice. Do not look, do not look, do not look at the phenomena of the mind. Do not meditate, do not meditate, do not meditate on the phenomena of the intellect. Do not analyze, do not analyze, do not follow after objects and mind. Do not accomplish, do not accomplish, do not accomplish the results of hope and fear. Do not abandon, do not abandon, do not abandon afflictions. Do not take, do not take, do not take the true Dharma. Do not bind, do not bind, do not bind your own continuum. The essence of awareness is empty and clear, and in relation to the essence that is not established anywhere, the expression of double negation is also to prevent the two ways of grasping and holding. Because the essence of awareness does not have the phenomena of acting—the grasped, nor the phenomena of being acted upon—the grasper, therefore, the acting of diligence and the acting upon of practice, it is strongly emphasized, "Do not do, do not do." As stated in the "Compendium of Precious Origins": For that which is extremely meaningful, one word should be said twice. Just like that. Because the essence of awareness does not have the seen and the seer, therefore, the viewer should not look at the object of the mind—awareness. Because awareness does not have the meditated upon and the meditator, therefore, do not meditate. Similarly, conduct, accomplishment, abandonment and taking, and binding attachment should not be done, this is taught because it transcends existence and non-existence, grasper and grasped. In the "Self-Arisen Treatise" it says: Liberated from the phenomena of existence and non-existence, there is no defilement of the mind of grasper and grasped. And so on. These key points also come down to the nomenclature of the Dharma, including the sixteen aspects of essence and their classifications. The essence of awareness is the key point that transcends delusion and non-delusion, the essence of the pith instructions has three: essence, nature, and compassion. There are three ways to establish the view: external appearances are established as they are, internal movements are established as they are, and secret awareness is established as it is. There are three key points of conduct, unattached and self-liberated: appearances are liberated as they appear, movements are naturally liberated, and awareness is inherently liberated. There are four meditations of primordial certainty: external appearances, internal awareness, secret awareness, and suchness, the four realities.