Tibetan
དག་ཏུ་འཛིན་ཞིང་ཡུལ་ཕྱིར་མ་འབྲངས་ན་ས་གཅིག་ཏུ་འདུག་མི་ཚུགས་པ་དེ་ལ་སྒྲོ་མ་རེག་པར་བྱས་ནས། ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་རྟོག་མེད་ བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བ་དེ་ལམ་དུ་བྱེད་དེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། སེམས་ཅན་བློ་ལ་གཉིས་སུ་བྱུང་། །སེམས་དང་མ་རིག་སྣང་བ་ནི། །ཡུལ་མེད་པ་ལ་འཛིན་པས་བཟུང་། །རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ནི། །བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་བློ་དང་བྲལ། །ཡིན་པ་ལ་ཡང་རེ་བ་མེད། །མིན་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་སངས། །ཞེས་སོ། །གནད་འདི་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བར་རིག་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་ཀྱང་། སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡང་བྲལ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གནས་ཀྱང་མི་འདོར་བ་སྟེ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ་ཞེས་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང་། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་ཞེས་པ་དང་། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ལུང་གི་གནས་འདི་དེང་སང་ཕལ་གྱི་བློར་མ་ཆུད་པས་ཅི་ལ་ཟེར་བ་ཆ་མེད་པ་ཉིད། འདིར་མིག་ཕྱེ་བ་བཞིན་བཤད་པས་ཐེག་པ་རྒྱལ་པོའི་མཛོད་ཅེས་བྱའོ། །རིག་པ་རང་མལ་དུ་ཤན་འབྱེད་པས་ཞི་གནས་རྩེ་གཅིག་དང་སོ་སོར་དབྱེ་བ་ནི། ད་ལྟའི་རིག་པ་གཞི་ལས་མ་གཡོས་ན། །དེ་ཉིད་གོམས་ཆས་ཕྱི་མའི་སྲིད་པ་སྟོངས། །ཡང་སྲིད་ལེན་པའི་ལས་དང་བག་ཆགས་བྲལ། །རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཟློས་འཁོར་འདས་མཉམ་པར་བརྗོད། །སྲིད་ཞིར་མི་གནས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་ཕྱིན། །འདི་ ཡང་ཞི་གནས་རྩེ་གཅིག་ཕྱེད་པ་གཅེས། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཡིན། །རིག་པ་རང་མལ་དུ་གནས་པ་ནི་ཟང་ཐལ་རྗེན་པའི་རིག་ཆ་ཡིན་ལ། ཞི་གནས་རྩེ་གཅིག་ནི་རྟོག་པ་མི་འཕྲོ་བར་གནས་ཆ་ཡིན་པས་ཕྱེད་པར་བྱ་སྟེ། རིག་པ་དེའི་ངང་ལ་གོམས་པས་ཡང་སྲིད་ལེན་པའི་ལས་དང་བག་ཆགས་ཟད་པ་ནི་སེམས་འགགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལས་བྱུང་སྟེ། ད་ལྟར་རིག་པ་སེམས་དང་བྲལ་བ་དེ་གོམས་པས་མཐར་ཐུག་གི་ཆོས་སྐུ་སེམས་དང་བྲལ་བ་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི། སེམས་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་གཞི་ལས་མ་གཡོས་པར་གཅིག་པས། དར་རེ་དར་རེའི་རྒྱུན་མཐུད་པ་ལས་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཤར་བ་སྟེ། འཁོར་འདས་གཞི་སྣང་དུ་རྩལ་ལས་རོལ་པར་ཤར་དུས་གཞི་ལས་རྩལ་གྱི་རོལ་པར་མེད་པ་གསལ་སྣང་དུ་མཉམ་པ་སྟེ། རིག་པ་སེམས་དང་བྲལ་དུས་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པར་མཉམ་པས་ན། འཁོར་འདས་གཉིས་མེ
Chinese
如果执着于清净，不随顺外境，就无法安住于一处，对此不作任何触及，将通透的智慧，无念，远离我执之心的状态作为道路。如《狮子吼圆满》中所说：“众生的心识分为二，心和无明的显现，被执着于无境所束缚。觉性智慧的显现，远离了我执之心，对存在之物没有期望，对不存在之物消除疑惑。”因此，认识到这个要点至关重要。如《圣宝积经》中所说：“也远离了心、意和识，也不舍弃三摩地的境界，这是如来们不可思议的心之秘密。”《释论》中也说：“心和心所生的戏论也断绝了。”《入行论》中也说：“心止息者，以身示现。”等等，正如这些经文所说。如今，这些经文的意义对大多数人来说难以理解，他们完全不知道在说什么。这里像睁开眼睛一样地阐述，因此被称为大乘之宝藏。通过区分觉性安住于自性，来区分止观和专注一境：如果当下的觉性不从根本上动摇，那么这种习惯将使来世的轮回空虚。远离了再次受生的业和习气，因果的轮转，轮回和涅槃被说成是平等。不住于轮回和寂灭，到达菩提的精华。这也珍视止观的一半。这是自性圆满大乐的见解。觉性安住于自性是通透赤裸的觉性，止观一境是不散乱地安住，因此需要区分。通过习惯于觉性的状态，再次受生的业和习气耗尽，这是从心止息的功德中产生的。现在，觉性远离了心，通过习惯，最终证得远离心的法身。所有远离心的觉性，都从根本上没有动摇，因此是统一的。像一条线一样持续不断，从显现果的缘起中显现出来。当轮回和涅槃作为根本显现的游舞而显现时，从根本上，游舞的显现是无二的，在明觉中是平等的。当觉性远离心时，因为本体没有成立，所以是平等的，因此，轮回和涅槃是无二的。
English
If you cling to purity and do not follow external objects, you will not be able to stay in one place. Without touching on this, take the clear wisdom, non-thought, and the state of being free from ego-clinging as the path. As it says in the "Lion's Roar Perfection": "The minds of sentient beings arise in two ways. The appearances of mind and ignorance are held by clinging to the non-existent. The appearances of awareness and wisdom are free from the mind of ego-clinging. There is no expectation for what exists, and doubts are cleared about what does not exist." Therefore, it is crucial to recognize this key point. As it says in the "Noble Jewel Heap Sutra": "Also separated from mind, intellect, and consciousness, and not abandoning the state of samadhi, this is the inconceivable secret of the hearts of the Tathagatas." The "Clear Words" also says: "The elaborations arising from mind and mental factors are also cut off." The "Introduction" also says: "Those who have stopped the mind, manifest it with their bodies." And so on, as these scriptures say. Nowadays, the meaning of these scriptures is difficult for most people to understand, and they have no idea what is being said. Here, it is explained as if opening the eyes, so it is called the treasury of the Great Vehicle. By distinguishing awareness abiding in its own nature, distinguish between shamatha-vipassana and single-pointed concentration: If the present awareness does not waver from its basis, then this habit will empty the existence of future lives. Separated from the karma and habitual tendencies of taking rebirth again, the cycle of cause and effect, samsara and nirvana are said to be equal. Not abiding in samsara and peace, reaching the essence of bodhi. This also cherishes half of shamatha-vipassana. This is the view of the Great Perfection of self-nature. Awareness abiding in its own nature is the clear, naked awareness, and single-pointed shamatha is the state of abiding without distraction, so it needs to be distinguished. By habituating to the state of awareness, the karma and habitual tendencies of taking rebirth again are exhausted, which arises from the merit of stopping the mind. Now, awareness is separated from the mind, and through habituation, the ultimate Dharmakaya, which is separated from the mind, is manifested. All awareness that is separated from the mind is unified without wavering from the basis. Like a continuous thread, it arises from the interdependent origination of manifesting the fruit. When samsara and nirvana arise as the play of the fundamental appearance, from the basis, the appearance of the play is non-dual, and is equal in clarity. When awareness is separated from the mind, because the essence is not established, it is equal, therefore, samsara and nirvana are non-dual.
Tibetan
ད་རིག་པར་མཉམ་པ་ཞེས་བཤད་དེ། རྩལ་རྫོགས་ལས། འཁོར་བ་ཉིད་དང་མྱ་ངན་འདས། །གཉིས་སུ་གདགས་སུ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། །འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སྲིད་དང་ཞི་བ་གཉིས་མེད་དང་། །ཞེས་སོ། །ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུའི་ཁྱད་པར་ཤན་དབྱེ་བ་ལས། ངང་ལས་གཡོས་ན་ཡིད་དཔྱོད་འཁོར་བ་ཉིད། །དེ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དེ་ལ་མ་ཟློས། །ནོར་བའི་སྐྱེ་ བོ་འོག་ནས་འོག་ཏུ་འགྲོ། །དེས་ན་མཆོག་གསང་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི། །དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་རྩལ་རྣམས་གཞི་ལ་འཁྱོལ། །དགོངས་པ་མི་གཡོ་མཉམ་པར་གནས་པ་ཡིན། །རིག་པའི་རང་ངོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་རྩལ་དྭངས་ལྟ་བུ་ལས་རོལ་པ་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་ཤར་དུས་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུར་གནས་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པར་བྱ་བ་ནི་ཆོས་སྐུའོ། །ཀུན་གཞི་ནི་རིག་པ་ཟང་ཀར་མ་རྟོགས་པའི་རྟོག་མེད་ལུང་མ་བསྟན་ཏེ། དེའི་ངང་ལ་གནས་ན་ཁམས་གོང་མའི་ལས་སོག་པས་བསམ་གཏན་གྱི་སྒྲིབ་པའོ། །དེའི་ངང་ལས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པ་ཤེས་པའི་ཆ་དང་། ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་ལ་འཆར་བས་དབང་ཤེས་ཡུལ་ལ་ཕར་འཕྲོ་བ་ནི། འཁོར་བ་ཟང་ཀའི་ལས་སོག་པ་སྟེ། མདོར་ན་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་ལ་བརྟེན་པའོ། །འདིར་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་སྐུ་དང་ཀུན་གཞི་མ་ཕྱེད་ན་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྩ་བ་མི་ཆོད་པས། ཆོས་བྱས་ཚད་འཁོར་བའི་བསྣོན་མར་འགྲོ་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་དེ། ཆོས་སྐུ་ནི་ཟང་ཀའི་རིག་པ་རྗེན་ལ་བུད་པ་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་གསལ་འདི་ཡིན་པས། ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན། ངོ་བོ་སྟོང་པས་ཆོས་སྐུ། རང་བཞིན་གསལ་བས་ལོངས་སྐུ། ཐུགས་རྗེ་འཆར་གཞི་མ་འགགས་པས་སྤྲུལ་སྐུར་གནས་པའོ། །ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོ་རྟོག་མེད་ལུང་མ་བསྟན་གཟུགས་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་ཆ་འདྲ་བ་གཏི་མུག་གི་ས་པའོ། །རང་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆ་དབང་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་འཆར་ གཞིར་གྱུར་པའོ། །ཐུགས་རྗེའི་དོད་དུ་ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའོ། །དེ་དག་གིས་འཁོར་བའི་ལས་དུ་མ་སོག་ཀྱང་གཙོ་བོར་ཀུན་གཞིའི་ངང་དུ་གོམས་ན་གཟུགས་མེད། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་པའི་ངང་དུ་གོམས་ན་གཟུགས། ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པས་འདོད་པར་འཁྲུལ་པའི་གོ་འབྱེད་པའོ། །ད་ལྟ་ནི་ཀུན་གཞི་བསྒོམ་པ་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཤེས་པ་དྭངས་ལ་མི་རྟོག་པ་ཙམ་སྒོམ་པ་དང་། ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་རྟོག་པ་ཤར་གྲོལ་དུ་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་
Chinese
现在宣说智慧平等，如《功德藏》所说：“轮回涅槃本无二，何处可立此二者？”《菩提心释》中说：“轮回涅槃之差别，丝毫也不可能存在。”《现观庄严论》中说：“有寂二者本无别。”关于阿赖耶识和法身的差别：如果从本性中动摇，那就是意识的轮回。因果就在其中，无法避免。迷妄的众生从一个低处走向另一个低处。因此，至高无上的秘密大圆满是：从法界中不移动，所有功用都回归于根本。意念不摇动，安住于平等之中。觉性的自性如明镜，功用如清澈，从中显现的作用如同影像一般。显现之时，觉性的自性安住于法身之中，不从其本性中移动，这就是法身。阿赖耶识是没有证悟纯净觉性的无记无明。如果安住于其中，就会因为上方界的业力而产生禅定的障碍。从其中，阿赖耶识的行相是识的体性，六识显现于对境，根识向外境散发，这就是轮回纯净的业力。总之，轮回的一切法都依赖于阿赖耶识。在此，如果瑜伽士没有区分法身和阿赖耶识，就无法断除轮回和涅槃的根本。因此，所修之法都会成为轮回的助缘，为了避免这种情况，所以才这样宣说。法身是纯净的觉性，赤裸显现，离戏，空明。不是业和习气的所依。本体是空性，所以是法身。自性是光明，所以是报身。大悲无间断显现，所以是化身。阿赖耶识的本体是无记无明，类似于无色之识，是愚痴之地。自性是阿赖耶识的行相，是诸根识的显现之处。大悲的作用是六识执着于外境。通过这些，虽然积累了众多的轮回之业，但如果主要习惯于安住于阿赖耶识的状态，那就是无色。如果习惯于安住于阿赖耶识的识的体性中，那就是色。通过六识来开启对欲求的迷惑。现在，修习阿赖耶识，以及修习阿赖耶识的识的体性，仅仅是清明而不作意，并且将六识修习成念头生起即解脱。
English
Now, it is said that wisdom is equal, as stated in "The Treasury of Qualities": "Samsara and Nirvana are inherently not two, where can these two be established?" In "Commentary on the Bodhichitta" it says: "The difference between Samsara and Nirvana, is not possible to exist even slightly." In "Ornament of Clear Realization" it says: "Existence and peace are not separate." Regarding the distinction between Alaya Consciousness and Dharmakaya: If one moves from the original nature, that is the Samsara of consciousness. Cause and effect are within it, and cannot be avoided. Deluded beings go from one lower state to another. Therefore, the supreme secret Great Perfection is: not moving from the realm of reality, all functions return to the base. The mind does not waver, abiding in equality. The self-nature of awareness is like a mirror, the function is like clarity, and the manifestations from it are like reflections. When they appear, the self-nature of awareness abides in Dharmakaya, without moving from its original nature, this is Dharmakaya. Alaya Consciousness is unawakened pure awareness, unmarked and ignorant. If one abides in it, one will generate the obscurations of meditation due to the karma of the upper realms. From it, the aspect of Alaya Consciousness is the nature of consciousness, the six consciousnesses appear to objects, and the root consciousness radiates outward to objects, this is the pure karma of Samsara. In short, all phenomena of Samsara depend on Alaya Consciousness. Here, if a yogi does not distinguish between Dharmakaya and Alaya Consciousness, they cannot cut off the root of Samsara and Nirvana. Therefore, whatever Dharma is practiced will become an aid to Samsara, and in order to avoid this, it is explained in this way. Dharmakaya is pure awareness, nakedly revealed, free from elaboration, empty and clear. It is not the basis of karma and habitual tendencies. The essence is emptiness, therefore it is Dharmakaya. The self-nature is luminosity, therefore it is Sambhogakaya. Great compassion manifests uninterruptedly, therefore it is Nirmanakaya. The essence of Alaya Consciousness is unmarked ignorance, similar to formless consciousness, it is the ground of delusion. The self-nature is the aspect of Alaya Consciousness, the place where the root consciousnesses manifest. The function of great compassion is the six consciousnesses clinging to external objects. Through these, although many karmas of Samsara are accumulated, if one mainly habituates to abiding in the state of Alaya Consciousness, that is formless. If one habituates to abiding in the nature of consciousness of Alaya Consciousness, that is form. Through the six consciousnesses, the confusion of desire is opened. Now, meditating on Alaya Consciousness, and meditating on the nature of consciousness of Alaya Consciousness, is merely clear and non-conceptual, and cultivating the six consciousnesses so that thoughts arise and are immediately liberated.