Tibetan
མིག་ཀྱང་ཕར་འཁྲུལ་ཚུར་འཁྲུལ་བར་སྣང་གི་དབྱིངས་དང་ཐག་རིང་པོར་གཏད་ནས། རིག་པ་རྒྱ་བསྐྱེད། སྒོ་ལྔ་རང་ཡན་དུ་འཆོར་བཅུག་ནས་བསྒོམས་པས་ཕྱི་ནང་བར་མེད་དུ་ཕྱལ་སོང་ནས། ལུས་དང་ནམ་མཁའ་འདྲེས་པའི་ཉམས་དང་། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོའི་ཉམས་དང་། རིག་པ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པའི་ཉམས་འཆར་ཏེ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སང་སེང་ཁྲལ་ཁྲོལ་ཟང་ཐལ་བ་སྙམ་པ་དང་། ཤེས་པ་ཟང་ཐལ་རྗེས་མེད་ཕྱལ་ཕྱལ་པ་སྙམ་པ་དང་། ཐམས་ཅད་ཟང་ཐལ་རྒྱ་གྲོལ་སྟོང་པར་མཐའ་ཆོད་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ངང་ནས་ཅི་ཡང་འཆར་བ་སྙམ་པ་དང་། ཇི་ལྟར་བརྟགས་ཤིང་བསམས་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་བཙལ་གྱིས་མ་རྙེད་པར་ད་སྐྱེ་མི་སྲིད། སྔར་ཡང་སྐྱེས་པ་ མི་འདུག །ད་ལྟ་རྟོག་པ་སུ་ལ་ཡང་མི་འདུག་པར་རྣམ་རྟོག་མང་ཟེར་བ་ཅི་ཡིན་ན་ཨང་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཟང་ཐལ་གྱི་ཉམས་བརྗོད་ལས་འདས་པ་འཆར་རོ། །སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། དགོངས་པ་རང་གནས་ཏིང་འཛིན་ཅོག་གཞག་ངང་། །དངོས་མེད་རང་སྣང་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་གཙོ། །འགྱུར་མེད་རང་སངས་ཆོས་ཉིད་ཀུན་གྱི་ཡུལ། །རང་སྣང་མི་རྟོག་གཅིག་པུ་ལྷང་ངེ་གནས། །དཔྱོད་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་བྲལ་བ་ནི། །གསང་སྔགས་དོན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་གིས་རིག་པ་སྒོམ་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བའི་ཆིངས་གསུམ་ཐལ་ལོ། །ད་ནི་ཤན་འབྱེད་ཀྱི་འཕྱོང་ཆེན་པོས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྟོག་མཐའ་བསལ་བ་ལས། རང་བྱུང་གི་དགོངས་པར་བཞག་པས་འཁྲུལ་སྣང་འཁོར་བ་དག་ལུགས་ཀྱི་ཤན་འབྱེད་ནི། གཞི་གཞག་མི་གཡོ་ཆོས་ཉིད་དགོངས་པ་ལ། །ཕྱི་དང་ནང་མེད་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་དང་བྲལ། །ཡུལ་ཞེས་གཞན་དུ་ཞེན་པའི་སེམས་མེད་པས། །གཟུང་བའི་ཆོས་མེད་སྣོད་བཅུད་སྣང་ཞེན་བྲལ། །འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་མེད་ནམ་མཁའ་འདྲ། །རང་རིག་གི་ངོ་བོ་ལ་གཟུང་བ་མེད་པ་དང་རོལ་པར་སྣང་ཡང་མ་བཟུང་བས་ཕྱི་སྣང་བས་རིག་པ་ལ་མ་གོས་ཏེ། ད་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་མེད་ལ། རང་ཞེས་སེམས་ལ་ནང་དུ་མི་རྟོག་པས། །འཛིན་པའི་ཆོས་མེད་སྲིད་པའི་ཀུན་རྟོག་ཞི། །འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་མཁན་པོ་རྩད་ནས་ཆོད། །དེ་ཚེ་མཁའ་འདྲ་ཕྱི་ནང་འཁྲུལ་པའི་ཆོས། །གང་ཡང་མི་དམིགས་ཆོས་སྐུའི་དགོངས་པར་ཕྱིན། །ཟད་པའི་ སར་ཐུག་འགྲོ་དང་འོང་མེད་པས། །ཐམས་ཅད་ཀློང་འབྱམས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཞིང་། །ཆོས་སྐུའི་ཕོ་བྲང་མཆོག་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན། །ནང་སེམས་སུ་རྩལ་ལས་ཤར་བ་ལ་མ་བཟུང་བས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྟོངས་ཏེ་འཁོར་བར་སྐྱེ་མཁན་ནམ་འཁྲུལ་དུ་འཇུ
Chinese
眼睛也向远处凝视，似乎在来回晃动，扩展觉知。放任五根自由散漫地修习，内外之间变得空空荡荡，生起身体与天空融合的体验，以及乐明无念、空阔广大的体验，觉知空阔坦然的体验。感觉一切显现都是空荡荡、轻飘飘、空空如也，感觉觉性空空荡荡、无迹可寻、空空如也，感觉一切都空空荡荡、解脱自在、归于空性，从一无所有的状态中显现出一切。无论如何观察和思考，都找不到分别念，现在不可能产生，过去也没有产生。现在任何人都不会有念头，那说分别念多又是什么意思呢？等等，生起无法言说的空阔体验。出自《狮子圆满力》。心性安住于自性，处于禅定状态，无有实体的自显，是所有坛城之主。不变的自生，是所有法性的境界。自显无念，唯一朗然安住。思维远离意念分别，是密咒意义的伟大论证。如是说。这些使觉知安住于无修状态的三种约束得以超越。现在，以辨别的巨大力量消除疑惑的边际，安住于自生的意境中，辨别如何清净错觉轮回：基础安住不动摇，法性意境中，无有内外，远离能取所取戏论。没有心执着于“境”之外，因此没有所取的法，远离器情显现执着。没有产生轮回的境，如同虚空。在自明的体性中，没有能取，虽然显现为嬉戏却不执取，因此外在显现不会沾染觉知。现在没有产生轮回的境。因为自性不向内执着于心，因此没有能取的法，寂灭了存在的分别念。从根源上切断了产生轮回的作者。那时，如同虚空，内外错觉的法，什么也无法确定，到达了法身的意境。到达了穷尽之地，没有来和去。一切都是广阔无垠的普贤王如来刹土。到达了法身的至高宫殿。因为没有执取内在心中生起的能量，所以业和烦恼空尽，产生轮回的作者或错觉的对
English
Eyes fixed far away on the expanse of appearances, seemingly wavering back and forth, expanding awareness. Meditating by letting the five senses wander freely, the inside and outside become empty, giving rise to the experience of the body merging with the sky, and the experience of bliss-clarity-non-thought, vast emptiness, and the experience of awareness being empty and naked. One feels that all appearances are empty, light, and clear, and that awareness is empty, traceless, and clear. One feels that everything is empty, liberated, and ends in emptiness, and that everything arises from a state of nothingness. No matter how much one examines and thinks, one cannot find any thoughts, and it is impossible for them to arise now, nor have they arisen in the past. Now, no one has any thoughts, so what does it mean to say there are many thoughts? And so on, giving rise to indescribable experiences of emptiness. From "The Lion's Complete Strength": "The mind abiding in its own state, in a state of meditative equipoise, the self-appearing mandala of non-things is the lord of all. The unchanging self-born is the realm of all dharmata. Self-appearing non-thought, the only one, abides clearly. Discriminating thought, free from the mind's thoughts, is the great proof of the meaning of secret mantra." So it is said. These three bonds cause awareness to abide in a state of non-meditation. Now, with the great power of discernment, eliminating the limits of doubt, abiding in the intention of self-origination, the discernment of how to purify the illusory samsara: The ground abides unmoving, in the intention of dharmata, without inside and outside, free from grasping and clinging to elaborations. There is no mind attached to "objects" outside, therefore there is no object to be grasped, free from attachment to the appearance of vessel and essence. There is no place to be born in samsara, like the sky. In the nature of self-awareness, there is no grasping, and although it appears as play, it is not grasped, therefore the outer appearance does not stain awareness. Now there is no place to be born in samsara. Because the self does not inwardly cling to the mind, therefore there is no object to be grasped, and the thoughts of existence are pacified. The author of birth in samsara is cut off from the root. At that time, like the sky, the phenomena of inner and outer illusion, nothing can be determined, and one goes to the intention of the dharmakaya. Reaching the end of exhaustion, there is no going or coming. Everything is the vast and boundless field of Samantabhadra. One has reached the supreme palace of the dharmakaya. Because one does not grasp the energy that arises from the inner mind, karma and afflictions are exhausted, and the author of birth in samsara or the object of illusion
Tibetan
ག་མཁན་དེ་མེད་པས། སྣང་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་གྲོལ། གཟུང་འཛིན་གྱི་མཁར་པོ་འགྱེལ། འཁྲུལ་སྣང་དང་འཁྲུལ་འཛིན་སྟོངས་པས་རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་དུས་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སར་ཐུག །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཞིང་དུ་ཕྱིན། ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་པོའི་གཏན་སྲིད་ཟིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རིག་པ་སེམས་དང་བྲལ་དུས་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་དང་ཞར་ལ་བྲལ་བས། སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ལས་འགྲོ་ས་མེད་དེ། ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་སུ་ཡིན་པ་དེ་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་བས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་ལ་སེམས་དང་བཅས་དུས་སེམས་ཅན་ཟེར། སེམས་དང་བྲལ་དུས་སངས་རྒྱས་ཟེར་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེ་བ་ནི། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། །སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཀུན་གྱི་གཞི། །ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཡིན། །གཟུང་བ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སེམས། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །སེམས་དེ་བྲལ་ན་སངས་རྒྱས་ས། །ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་དྲི་མ་ཟད། །འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་སེམས་དེས་འགྲོ། །དེ་མིན་འགྲོ་བར་ནུས་མིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་འགྲོ་རྣམས་འཁྲུལ་འཁོར་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དེའང་གཟུང་བའི་སེམས་ལས་གཟུང་ཡུལ་མེད་ པ་གསལ་སྣང་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལྔར་སྣང་ལ། འཛིན་པའི་སེམས་ལས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་ཉོན་མོངས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་སྣང་སྟེ། ཡུལ་མེད་ཡུལ་དུ་འཛིན་པ་དང་། སེམས་མེད་སེམས་སུ་འཛིན་པའི་འཁོར་བ་སེམས་ཅན་ལ་རྨི་ལམ་ལྟར་སྣང་བ་སེམས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལས་བྱུང་བའོ། །རྩལ་རྫོགས་ལས། མི་ཤེས་བྱིས་པའི་ངང་ཉིད་ཀྱིས། །ནན་གྱིས་མཁའ་ལ་མདུད་པ་བོར། །ཡུལ་སྣང་མེད་ལ་སྣང་བར་བཟུང་། །བདག་དང་གཞན་དུ་མེད་པ་ལ། །བདག་དང་གཞན་དུ་འཁྲུལ་པས་བཟུང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་མེད་པའི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་ལམ་དུ་བྱས་པས། སེམས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་སྐུ་ཚེ་འདིར་འགྲུབ་པའི་གནད་དེ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་སེམས་ལམ་དུ་བྱེད་པས་སེམས་ཅན་ལས་མ་འདས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དུས་མེད་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །སེམས་འཆར་བ་མི་འགག་པའམ་ཤར་གྲོལ་ཐུགས་རྗེའི་ཆ་དེ་ལམ་དུ་མི་བྱེད་དམ་ཞེ་ན། ཐུགས་རྗེའི་ཆ་འཆར་གཞིའི་རིག་པ་ཟང་མ་རང་མལ་ལས་མ་གཡོས་པ་ལ་ཟེར་བས་དེ་ལམ་དུ་བྱེད་ཀྱི་རྩལ་ལས་སེམས་སུ་ཤར་ཟིན་རྟོག་པའི་ཆ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ལམ་དུ་མི་བྱེད་དེ། ངོ་བོ་རིག་པ་ལ་གཞག་དུས་སེམས་གང་དགར་རང་སངས་ལ་བསྐྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་སེམས་འཁྲུལ་པ་མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡུལ་བ
Chinese
因为没有造作者，显现和觉知的执着解脱。能取和所取的城堡倒塌。由于错觉和错觉的消失，当觉性完全显现时，会到达法性穷尽之地。到达普贤王如来的净土。这被称为获得法身国王的永恒统治。当觉性与心分离时，与心的错觉和伴随物分离。除了佛之外，没有其他去处。因为本质是佛，所以没有了遮蔽而显现。当觉性与心在一起时，被称为有情。当与心分离时，被称为佛。如《牟帝格串》中所说：心与智慧的差别，智者们应该知道。心是所有习气的根源，是所有有情众生的垢染。执着于所取境的心，因此是轮回的法性。当心脱离时，就是成佛之地。所有有情众生的垢染都消失。众生都由心而行。否则，无法行走。因此，众生就像幻轮一样。如是说。也就是说，从所取的心中，没有所取的境，显现为五种清晰的显现：色、声、香、味、触。从能取的心中，显现出无量的业、异熟和烦恼。将无境执着为境，将无心执着为心，这种轮回如梦一般显现在有情众生面前，是从心能取和所取的显现中产生的。在《功德圆满》中说：无知的孩童，用力地在空中打结。将无境执着为有境。在没有自和他人的事物上，由于错觉而执着为自和他。如是说。因此，将无心的觉性，唯一的智慧作为道路，是今生证得脱离心的法身的关键。其他人以心为道，因此没有超越有情众生，没有获得成佛之时。如果心生起不停止，或者生起解脱的慈悲分不作为道路，那又如何呢？慈悲分指的是显现之基的纯粹觉性，没有离开自性，因此作为道路。然而，已经显现为心的念头部分，无论如何都不作为道路。当本质安住在觉性上时，心随意自在地被抛弃于自解脱中，如是先前已经多次说过。因此，心是具有错觉和无明根本的境
English
Because there is no maker, the clinging to appearance and awareness is liberated. The castle of grasper and grasped collapses. Because of the exhaustion of delusion and deluded grasping, when awareness manifestly becomes completely clear, it reaches the place where the nature of phenomena is exhausted. It goes to the realm of Kuntuzangpo. This is called attaining the eternal dominion of the Dharmakaya King. When awareness is separated from mind, it is separated from the mind's delusion and its accompaniments. There is nowhere else to go but to the single Buddha. Because the essence is Buddha, it is manifest because it is free from obscurations. When awareness is together with mind, it is called sentient being. When it is separated from mind, it is called Buddha. As it is said in the Garland of Pearls: The difference between mind and wisdom, the wise should know. Mind is the basis of all habits, it is the impurity of all embodied beings. The mind that grasps at objects is mind. Therefore, it is the nature of samsara. When that mind is separated, it is the place of Buddhahood. The impurities of all embodied beings are exhausted. Beings go by that mind. Otherwise, they cannot go. Therefore, beings are like illusion wheels. So it is said. That is to say, from the mind of grasping, there is no object to be grasped, appearing as five clear appearances: form, sound, smell, taste, and touch. From the mind of the grasper, immeasurable karma, maturation, and afflictions appear. Grasping the non-object as an object, and grasping the non-mind as mind, this samsara appears like a dream to sentient beings, arising from the appearance of the mind's grasper and grasped. In "Perfection of Skill" it says: An ignorant child, with force, ties a knot in the sky. Grasping the non-existent object as existent. On things that have no self and other, due to delusion, grasping as self and other. So it is said. Therefore, making the non-mind awareness, the single wisdom, as the path, is the key to accomplishing the Dharmakaya free from mind in this life. Others make mind the path, therefore they do not transcend sentient beings, there is no time to attain Buddhahood. If the arising of mind does not cease, or the compassion aspect of arising liberation is not made the path, then what? The compassion aspect refers to the pure awareness of the basis of arising, not moving from its own place, therefore it is made the path. However, the thought part that has already arisen as mind is not made the path in any way. When the essence is placed in awareness, the mind is abandoned to self-liberation as it pleases, as has been said many times before. Therefore, mind is the object with the root of delusion and ignorance.