Tibetan
་ལས་བྱུང་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་སྣང་འཁོར་བར་སྣང་དུས་ནས། དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་མ་མྱོང་བ་རྨི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ཀུན་བཟང་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཡིན། །མ་འཁྲུལ་མི་འཁྲུལ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་བས། །སྲིད་པ་མིང་ཙམ་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས། །སུ་ཡང་གང་དུ་སྔར་ཡང་མ་འཁྲུལ་ལ། །ད་ལྟ་མི་འཁྲུལ་སླད་ཀྱིས་འཁྲུལ་མི་འགྱུར། །འདི་ནི་སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་དགོངས་ པའོ། །གང་གི་ཚེ་ཁ་ཅིག་གཉིད་དུ་སོང་བ་ལས་རྨི་ལམ་ན་འགྲོ་བ་དང་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྣང་བ་དུས་གཅིག་ལ་ཤར་བ་ཞིག་རྨིས་ན། རང་དུས་དེ་ཉིད་ན་སྣང་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་པ་སེམས་ལ་ཞེན་ཡང་། དོན་ལ་ཡོད་མ་མྱོང་སྟེ་རང་མལ་དུ་གཉིད་དུ་སོང་བ་ལས་མ་གཡོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཅི་སྣང་ཅི་ཤར་ཅི་འཛིན་ཡང་རང་དུས་དེ་ཉིད་ནས། རིག་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པས། གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་སྣང་བ་ཙམ་དེ་ཡང་། དང་པོ་ཡོད་མ་མྱོང་སྟེ་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མེད་པ་ལ་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པས་དང་པོ་འཁྲུལ་མ་མྱོང་། དང་པོ་མ་འཁྲུལ་ན་ད་ལྟ་འཁྲུལ་པ་དང་། ཕྱིས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་མི་སྲིད་དེ། མོ་གཤམ་ལ་བུ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་པོ་སྐྱེ་མ་མྱོང་བས། ད་ལྟ་དར་ལ་བབ་པ་དང་གནས་པ་མི་སྲིད་ལ། མཐར་རྒས་པ་དང་འཆི་བ་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣོད་བཅུད་དུ་སྣང་ཙམ་འདི་ཡང་ཡོད་མི་སྲིད་དེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་དུས་འཇིགས་དངངས་སྐྱེད་པའི་ཐག་པ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་ངོར་སྦྲུལ་དུ་བདེན་བདེན་ལྟར་མཐོང་བས་ཀུན་རྫོབ་བསླུ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད། ཁ་ཅིག་གིས་ཐག་པར་བསྟན་དུས་སྦྲུལ་འཛིན་ལོག་ནས། ཐག་པར་བདེན་པས་འདྲ་བ་དེ་ཡང་། བརྟགས་ན་སྤུ་ཉག་མ་རེ་རེ་བ་དེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་པས་སྟོང་པ་ལྟར། འཁྲུལ་སྣང་ལས་འཁྲུལ་འཛིན་གྱི་བློ་ སྐྱེ་བ་ལས། དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་དུས་སྦྲུལ་འཛིན་ལོག་པ་ལྟར་བདེན་འཛིན་ལོག་ལ། ཟློག་བྱེད་དང་བཟློག་བྱ་དང་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བརྟགས་ན་ཅི་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནི་ཐག་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐར་ཟད་མིང་མེད་ཆེན་པོར་ལ་བཟླ་བ་ནི། སྲིད་གསུམ་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐག་པ་ལ་ནི་སྦྲུལ་མཐོང་བཞིན། །དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་བཟུང་བས། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་གཉིས་སུ་ཆགས། །དེ་ཡང་བརྟགས་ན་ཐག་པ་ཉིད། །སྣོད་བཅུད
Chinese
之中所出，善逝所说。」如是。从错觉显现轮回之时起，实际上未曾有过错乱，如梦之自性般开示者，即是：一切普贤任运大圆满。未错、不错、不会错乱故，有无世间唯名，超离边际。无论何人于何处，过去未曾错乱，现在不会错乱，未来不会错乱。此乃三界本来清净之密意。何时若有人入睡，于梦中同时显现六道与三界之景象，彼时，虽于自身之时，显现与心识执着于心，然实际上未曾存在，因其未曾离开入睡之原处故。如是，轮回之错觉，无论显现何物、出现何物、执着何物，亦于自身之时，未曾离开觉性之本性，故于何处亦未成立，仅是显现，然彼亦是，最初未曾存在，因其是无有之明现故，且于无有上不可能错乱，故最初未曾错乱。最初未曾错乱，则现在错乱与将来错乱亦不可能，如石女无法生子般。石女之子最初未曾出生，故现在不可能长大与存在，最终衰老与死亡亦绝不可能。如是，显现之外器内情，亦不可能存在，譬如于绳上错认为蛇时，生起恐惧之绳，亦于错觉中看似真实之蛇，乃是世俗欺骗之自性。若有人指示为绳时，蛇之执着即会消失，如认为绳真实般，然若细察，每一根细丝亦为空性，因其由无分微尘所成故。从错觉之显现中，生起错觉之执着。 从生起之时，诸圣者开示为空性，故于证悟无自性之时，如蛇之执着消失般，真实之执着亦会消失，且能破者、所破者与法，若细察亦无任何成立，如绳本身亦不存在般，一切法最终皆融入无名大之中，此乃三界本来清净之密意。如《牟帝迦鬘》云：「如于绳上见蛇般，于非彼上执为彼，内外器情二者成，若细察之乃绳耳，器情。」
English
From which the Sugata spoke. Thus it is. From the time when illusory appearances appear as samsara, the fact that there has never been confusion in reality, shown as the nature of dreams, is: All is Samantabhadra, the great spontaneously accomplished. Because it is not confused, not confused, and will not be confused, existence is only a name, beyond the limits of existence and non-existence. No one, nowhere, has ever been confused, is not confused now, and will not be confused in the future. This is the intention of the three realms being primordially pure. When someone falls asleep and dreams of the appearance of the six realms and the three realms appearing at the same time in a dream, at that very moment, although the appearance and mind are clinging to the mind, in reality it has never existed, because it has not moved from the place where it fell asleep. Similarly, whatever appears, arises, or is grasped in the illusion of samsara, from that very moment, it has not moved from the state of awareness, so it is not established anywhere, and that mere appearance is also, it has never existed in the first place, because it is the clear appearance of non-existence, and it is impossible to be confused about non-existence, so it has never been confused in the first place. If it has not been confused in the first place, then it is impossible to be confused now and to be confused in the future, just as a barren woman cannot give birth to a child. Because the child of a barren woman has never been born in the first place, it is impossible for it to grow up and exist now, and it is absolutely impossible for it to grow old and die in the end. In this way, this mere appearance of container and contents cannot exist either. For example, when one mistakes a rope for a snake, the rope that causes fear and dread is also seen as a true snake in the face of illusion, which is the very nature of deceptive conventionality. When someone points out that it is a rope, the grasping of the snake disappears, just like believing that the rope is real, but if examined closely, each and every strand is also empty, because it is made of indivisible particles. From the appearance of illusion, the mind of grasping arises. From the time of arising, the holy ones teach emptiness, so when one realizes the absence of self-nature, just as the grasping of the snake disappears, the grasping of reality also disappears, and if one examines the refuter, the refuted, and the dharma, nothing is established, just like the rope itself does not exist, all dharmas ultimately dissolve into the great nameless, which is the intention of the three realms being primordially pure. As it is said in the *Muktika Mala*: "Like seeing a snake on a rope, grasping what is not that as that, the outer and inner containers and contents are formed, if examined closely, it is only a rope, containers and contents."
Tibetan
་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་ཅན་ནོ། །སྦྲུལ་མཐོང་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་བདེན། །ཐག་མཐོང་ཡང་དག་ཉིད་དུ་བདེན། །དཔེར་ན་མཐོ་ལ་བྱ་གནས་བཞིན། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྟེ། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་འབྲེལ་བ་མེད། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ནི། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་གྲོལ། །ཞེས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས། འཁྲུལ་མ་མྱོང་བའི་མ་རིག་རྩད། །མ་བརྟགས་ཡེ་ནས་ཆོད་ནས་འདུག །གོང་དུ་འདི་ཀུན་སུས་མ་ཚོར། །རགས་པའི་འབྱུང་བ་འདི་ཀུན་ཡང་། །ཐོག་མ་ཉིད་ནས་རང་དེངས་པར། །འགྲོ་བའི་གནས་མེད་རང་སངས་པས། །རང་ལུས་ཡེ་ནས་མེད་པར་ནི། །སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འདིར་ཡང་རིག །ཅེས་སོ། །སྤྱིར་ཕྱི་ ནང་གི་ཆོས་ལ་དབང་པོའི་རིམ་པས་འཛིན་སྟངས་དང་འཇལ་ལུགས་ཐ་དད་དེ། ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་གཟུགས་ལྟ་བུ་ལ། རགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཆ་མེད་དོན་དམ་དུ་འཛིན་ལ། སེམས་ཙམ་དྲི་བཅས་རྣམ་བདེན་པས་རང་གི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འདོད་ལ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་རྒྱུ་འབྲས་ཕྱི་རོལ་ན་སྣང་ཙམ་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་པས། མེད་པ་གསལ་སྣང་ཆུ་ཟླ་དང་སྐྲ་ཤད་ལྟར་འདོད་ལ། རྫོགས་ཆེན་སེམས་ཕྱོགས་པས། རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རོལ་པའི་རྩལ་ཤར་བ་ཙམ་དུ་འདོད་ལ། ཀློང་སྡེ་པས་རིག་པའི་ཀློང་ན་རང་སྣང་བའི་རྒྱན་བཀོད་པ་ལས་རིག་པ་ཉིད་ཤར་བར་མི་འདོད་པས་རང་སྣང་ཙམ་དུ་འདོད་ལ། མན་ངག་གི་སྡེས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རང་སྣང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ལས་རང་ཤར་བས། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ནའང་མེད་པའི་རང་སྣང་བ་འདིར་ཡེ་ཤར་དུ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འདོད་པས། སྣང་སྲིད་རིག་པའི་ངང་ན་རང་གསལ་མེད་སྣང་སྒྱུ་མ་སྟེ། སྟོང་གཟུགས་ཤར་བ་ཙམ་དུ་འཇོག་པས། སྣང་བ་འདི་དག་སེམས་དང་དོན་གཞན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་རང་སྣང་འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུ་འཇོག་པས། ཁམས་གསུམ་ཡོད་མ་མྱོང་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་ཡེ་ནས་དག་པའི་རང་བཞིན། རང་སར་ཡེ་གྲོལ་དུ་གནས་པས། རང་བཞིན་རྟོགས་ནས་ངང་ལ་གོམས་དུས་ཡིན་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བས། འཁྲུལ་པ་གར་སོང་ཆ་མེད་དུ་ སངས་ནས། རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་རང་མལ་ཀ་དག་གི་ཆོས་སྐུར་བཞུགས་ཏེ། དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པའི་ངང་ལས། གཟུགས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཆར་བས་དོན་མཛད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་མིང་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་མ་འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུའང་གྲུབ་
Chinese
本初即是空性。 胜义世俗皆为有色。 见蛇为蛇即为真。 见绳为绳即为真。 譬如高处鸟栖息。 二谛之自性即是： 世间仅为世俗谛。 与胜义谛无关联。 空性之法界之中， 一切皆于其自性中解脱。 如《宝积经》所说： 未曾迷乱之无明根， 未经观察本已断定。 此前一切谁未觉？ 此等粗大之诸元素， 自始本初即已清净。 众生无处自解脱， 自身本初即无有， 于此亦知无先后。 总的来说，对于内外之法，由于根识的次第，执持的方式和衡量的方法各不相同。小乘有部宗认为，对于外器内情之色法，粗大者执为世俗谛，无分者执为胜义谛。唯识宗有垢染的真实唯识论者认为，一切皆为自识之显现。中观自续派认为，在世俗谛中，依赖缘起因果，外境仅为显现，如同影像一般。中观应成派认为，一切皆为无，显现如同水月和梳子上的毛发。大圆满心部宗认为，一切皆为觉性菩提心之游舞所显现。龙钦巴宗认为，在觉性之界中，显现自现之庄严，但并不认为觉性本身显现，因此认为一切仅为自现。诀窍部认为，对于自生之智慧，遮蔽之自显现乃是任运成就之门，由此而自显现，因此认为内外中间任何处皆无有，此自显现仅为本初显现。因此，显有于觉性之界中，乃是自明无有之幻相，仅是空色之显现。因此，这些显现未成立为心与外境之任何一方，仅是自显之错觉。三界未曾存在，如同影像一般，本初即是清净之自性。于自处本初解脱而住。因此，当证悟自性并习惯于此状态时，便可在当下解脱。错觉不知去向而醒悟。觉性自生之智慧，唯一安住于本初清净之法身。从法界未曾动摇之状态中，任运成就之色身显现，从而成办利益。
English
Primordially, it is emptiness. Conventional and ultimate are both forms. Seeing a snake as a snake is true. Seeing a rope as a rope is true. Like birds nesting on high. The nature of the two truths is: The world is merely conventional. It has no connection to the ultimate truth. Within the realm of emptiness, Everything is liberated in its essence. As it is said in the Ratnakuta Sutra: The root of ignorance, never deluded, Is decisively cut off from the beginning without examination. Who has not realized all of this before? All these coarse elements, From the very beginning, are self-purified. Beings are liberated without a place to go, One's own body is primordially nonexistent, Here too, one understands without before or after. In general, regarding external and internal phenomena, the ways of perceiving and measuring differ according to the sequence of the senses. The Sravaka Vaibhasikas consider the forms of the external world and beings as coarse conventional truths and indivisible ultimate truths. The Mind-Only school, with its tainted true appearances, considers everything as appearances of one's own consciousness. The Svatantrika Madhyamikas consider that in conventional truth, dependent origination, cause and effect, external phenomena are merely appearances, like reflections. The Prasangika Madhyamikas consider everything as nonexistent, appearances like reflections in water and hairs on a comb. The Dzogchen Mind Series considers everything as merely the manifestation of the play of awareness, the Bodhicitta. The Longde school considers that in the expanse of awareness, self-appearing ornaments are arranged, but they do not consider that awareness itself manifests, so they consider everything as merely self-appearance. The Instruction Series considers that for self-born wisdom, the self-appearance that obscures it is the gate of spontaneous accomplishment, and from this, it self-arises. Therefore, they consider that this self-appearance, which is nowhere in the external, internal, or intermediate, is merely an appearance of primordial manifestation. Therefore, the appearance of existence within the state of awareness is a self-luminous, non-existent illusion, merely an appearance of emptiness and form. Therefore, these appearances are not established as either mind or other objects, but are merely self-appearing illusions. The three realms have never existed, like reflections, and their nature is primordially pure. They abide in self-liberation in their own place. Therefore, when one realizes the nature and becomes accustomed to the state, one is liberated on the spot. Delusion vanishes without a trace and one awakens. The sole self-born wisdom of awareness abides in its own place as the Dharmakaya of primordial purity. From the state of unwavering Dharmadhatu, the spontaneously accomplished Rupakaya manifests, thereby accomplishing benefit. Thus, delusion is without a name, so even the non-deluded is established only in relation to it.