Tibetan
སྨྲ་བརྗོད་གཉིད་ལས་མ་གཡོས་པ་ལྟར། ད་ལྟར་གྱི་སྒྲ་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་ངང་ལས་གཞན་མེད་ལ། རིག་པ་བརྗོད་མེད་མཁའ་མཉམ་དག་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། བདེན་གཉིས་འདྲ་གཞིའི་ཚིག་རྣམས་ནི། །བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་ཡང་། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་ཚིག་ཏུ་གོ། ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དྲན་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་མ་གཡོས་པས་དོན་ལ་དྲན་རྟོག་གཞི་མེད་རྩ་བ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་དྲན་རིག་ཏུ་སྣང་བ་ཉིད་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བར་བསྟན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་བསམས་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་བསམ། །ཇི་ལྟར་བརྟགས་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་རྟོག །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བསམ་རྟོག་ཡེ་ནས་མེད། །བསམ་རྟོག་བྲལ་བ་དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཐུགས། །དྲན་རིག་ཏུ་འཆར་བ་ཉིད་ནས་དྲན་རིག་ཡོད་མ་མྱོང་བ་རྨི་ལམ་གྱི་དྲན་རྟོག་ལྟ་བུ་སྟེ་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པས་སེམས་ཅན་འཁྲུལ་རྟོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དོན་ལ་རིག་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་ལ་རིག་པ་དྲན་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ནི་དྲན་རྟོག་གི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་བཞུགས་སོ། །ནོར་བུ་འཕྲ་བཀོད་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ ནི་བདག་རྟོག་གི་མཐའ་དང་བྲལ་བས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། །དོན་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པས་རང་རིག་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རང་ལས་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོར་རྙེད་ནས་འཁྲུལ་སྣང་གི་འཁོར་བ་སྟོངས་པ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ། །མ་བཙལ་གཞག་པའི་མན་ངག་གིས། །ཡེ་ཡོད་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྙེད། །དེ་ཚེ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་དག །དག་པའི་རྟགས་སུ་ཆོས་རྣམས་ཟད། །འདི་ཉིད་ཟད་པས་འཁོར་བ་སྟོངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་གྲག་པ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་གཅིག་པུའི་ངང་ལས་གཞན་ན་མེད་པ་ལྟར། སྐུ་གསུམ་ཞིང་ཁམས་དང་བཅས་པ་ཡང་རང་རིག་གཅིག་པུར་བསྟན་པ་ནི། མེད་ལ་ཅིར་ཡང་འབྱུང་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །ཉིད་ལ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །དེ་ལ་དངོས་གཞི་མེད་པས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཀློང་། །རིག་པའི་ངོ་བོ་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་གྲུབ་པའི་གཞི་མེད་པ་ནི་ཆོས་སྐུའོ། །ཟང་ཐལ་དུ་རྟོགས་ནས་དེའི་ངང་ལ་རིག་པ་དེ་ཉིད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྟེ་རང་མལ་དུ་གནས་པས་ཕྱང་མ་ཆད་པར་རང་གསལ་གྱི་གཞི་ནི་ལོངས་སྐུའོ། །གསལ་དྭངས་ལས་ཐུགས་རྗེའི་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པའི་ཆ་ནི་སྤྲུལ་སྐུའོ། །དེ་ལྟར་སྐུ་གསུམ་རིག་པ་ཉིད་ལས
Chinese
如同未从睡眠中醒来般，现在的一切声音都无异于觉性之境，觉性不可言说，如同虚空般清净。如《空六法》中所说：“二谛相同之语，于我等之心中，亦如梦境之语般理解。”如是。由于觉知未从菩提心（梵文：bodhicitta，梵文罗马拟音：bodhicitta，汉语字面意思：菩提心）中动摇，因此实际上觉知无根无基，远离根本，即从显现为觉知之初便从未存在，如是宣说：“无论如何思，皆于自性中思；无论如何察，皆于自性中察；菩提心中本无思察，离思察者，三世胜者之意。”从显现为觉知之初，觉知便从未存在，如同梦境之觉知，于无有执为有，故称众生行于错乱之念。实际上，觉性未从其境中动摇，而觉性超越觉知之境，故为无分别之智慧，即诸佛之意远离觉知之边而安住。如《宝饰庄严》中所说：“佛之意，离我执之边，故为不可思议之智慧。”瑜伽士证悟此义，故于自性中，如虚空般寻得本初之佛，而使错乱显现之轮回空寂。如《空六法》中所说：“从无分别智慧中生起，以不寻而安住之口诀，寻得本初之佛，彼时错乱之显现，作为清净之象征，诸法灭尽，此灭尽故，轮回空寂。”如是。如是，显现、声响、念头一切皆无异于觉性之境，同样，三身与净土亦于自性中宣说：“无而生诸有，乃为化身；于自性中自受用，乃为报身；于彼无实性，故为法身；果为三身任运成就之界。”觉性之体性超越言诠，故无成立事物与相状之基础，此乃法身。通达空性后，于彼境中，觉性任运而行，即安住于自性中，故不间断之自明之基乃为报身。从明澈中，大悲之显现方式不间断之部分乃为化身。如是，三身即觉性本身
English
Like not stirring from sleep, all sounds now are none other than the state of awareness, and awareness is inexpressible, pure like space. As it says in the 'Klong Drug Pa': "The words of the basis of similarity of the two truths, even in the minds of us, are understood as words like a dream." Thus it is. Since awareness has not moved from the Bodhicitta, in reality, memory and thought are without basis and root, that is, it is shown that from the very appearance as memory and thought, they have never existed: "However you think, think in your own state; however you examine, examine in your own state; in Bodhicitta there is no thought or examination at all; the minds of the Buddhas of the three times are free from thought and examination." From the very appearance as memory and thought, memory and thought have never existed, like the memory and thought of a dream, that is, holding what is not as existent, it is called sentient beings acting in delusion. In reality, awareness has not moved from its state, and awareness is beyond the object of memory and thought, therefore it is non-conceptual wisdom, that is, the minds of the Buddhas abide free from the extremes of memory and thought. As it says in the 'Norbu Trakö': "The mind of the Buddha is free from the extremes of self-grasping, therefore it is inconceivable wisdom." When the yogi realizes that meaning, he finds the original Buddha of self-awareness, utterly clear, and the samsara of deluded appearances is emptied. As it says in the 'Klong Drug Pa': "Arising from non-conceptual wisdom, by the instruction of not seeking and placing, the original Buddha who has always existed is found; at that time the appearances of delusion, as a sign of purification, all phenomena are exhausted; when this is exhausted, samsara is emptied." Thus it is. Thus, all appearances, sounds, and thoughts are none other than the state of one awareness, similarly, the three kayas and pure lands are also shown in one's own awareness: "Appearing as anything from nothing is the Nirmanakaya; enjoying oneself in oneself is the Sambhogakaya; since there is no basis in that, it is the Dharmakaya; the result is the realm of the three kayas spontaneously accomplished." Since the essence of awareness is beyond expression, there is no basis for establishing things and characteristics, this is the Dharmakaya. Having realized emptiness, awareness spontaneously acts in that state, that is, abiding in its own place, the basis of self-luminosity is the Sambhogakaya without interruption. The part of the manifestation of compassion from clarity and purity without ceasing is the Nirmanakaya. Thus, the three kayas are awareness itself