Tibetan
ནི། འདི་ཉིད་རྟོགས་ན་བླང་དོར་ཆོས་མེད་པས། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ཕྱམ་གདལ་བ། །གསེར་གླིང་ལྟ་བུར་དབྱེ་བསལ་མེད་པ་ཡིན། །མཐའ་ཡིས་མ་རེག་གོལ་སྒྲིབ་གདར་ཤ་ཆོད། །གཡང་ས་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ལ། །འབད་རྩོལ་མེད་པའི་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་རྫོགས་ཀྱང་། །བསམ་བརྗོད་འདས་ཞེས་མིང་ཙམ་བརྗོད་པར་ཟད། །ཆོས་ཐམས་ ཅད་གཞི་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟོགས་ནས་གང་ལའང་བཟང་ངན་དང་བླང་དོར་བྱ་བའི་ཆོས་མེད་པས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི། གསེར་གླིང་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གསེར་དུ་མཉམ་པས་གཟུགས་ཅི་སྣང་ཡང་བཟང་ངན་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཕལ་པའི་རྡོ་གསེག་མི་རྙེད་དེ་ཐམས་ཅད་གསེར་དུ་ཡོད་པ་ལྟར། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐའ་བྲལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོར་ཕྱམ་གདལ་བས། གོལ་སྒྲིབ་དང་འཁོར་འདས་མིང་མེད་དེ་ཕྱམ་མཉམ་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་ལ་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་ཞེས་བརྗོད་པའང་མིང་ཙམ་ལས། དོན་ལ་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པར་མཐའ་ཆོད་པས། དགོངས་པ་བློ་འདས་ཆེན་པོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །རང་གྲོལ་ལས། མཐའ་དང་དྲི་མའི་ཆོས་ལས་འདས། །མཐའ་བཞིའི་དྲི་མ་རང་སངས་ཉིད། །འཛིན་པའི་ཕྱོགས་ཆ་ཉིད་དང་བྲལ། །ཞེས་སོ། །གཅིག་གྲོལ་ལ་ཟླ་མེད་པས་ཟང་ཀ་རྗེན་པར་འགག་བསྡམ་པ་ནི། སྣང་བ་རྒྱ་ཡན་རིག་པ་རང་བྱུང་གསལ། །མ་བསྒྲིབས་ཕྱི་ནང་མེད་པར་ཟང་ཐལ་བས། །མ་བཅོས་རྣལ་གཞག་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོར་གསལ། །བློ་བདེའི་མལ་ན་ལུས་སེམས་ཁོད་གློད་དེ། །ཤེས་པ་བག་ཡངས་བྱར་མེད་སྐྱེས་བུ་བཞིན། །སྒྲིམ་ཀློད་མེད་པས་ལུས་སེམས་གང་བདེར་ཞོག །སྐྱེས་བུ་རྣམས་ནི་རིག་པ་རེ་རེ་བ་སྟེ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ན། འདིར་བཅིང་གྲོལ་རིག་པ་གཅིག་པུ་དེའི་སྟེང་ནས་བརྩི་དགོས་པས་གཅིག་གྲོལ་ཉིད་དེ། རིག་པ་གཅིག་པུ་ཆོས་སྐུ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ ཡིན་ལ། དེ་རྟོགས་པས་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་གཅིག་གྲོལ་ཞེས་འཐད་པ་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ཡང་སྣང་བ་རྒྱ་ཡན་ལ་རིག་པ་ཟང་ཐལ་ཤར་དུས། སྣང་སེམས་ལ་མི་བསམ་པར་རིག་པ་ཟང་ཀ་གཅིག་པུ་དེ་ངོས་བཟུང་བས་ཆོས་ཉིད་རང་ངོ་ན་གསལ་ཏེ། བློ་བདེ་རང་མལ་ན་ཁོང་ཡངས་པ་སྐྱེས་བུ་ལས་ཟིན་པ་ལྟ་བུའི་གདམས་ངག་གོ། །འདི་ལག་ལེན་དུ་བྱེད་པ་ནི་རིག་པ་ཟང་ཀ་དེའི་རྩལ་ཤེས་པ་ཡུལ་སྣང་བ་གསུམ་འཛོམ་དུས་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཆར་ཡང་དེ་གཉིས་ལ་མི་བསམ་པར། རིག་པ་གཅིག་པུ་དེ་ངོས་བཟུང་བས། ཡུལ་སེམས་གཉིས་རྒྱ་གྲོལ་ལ་འགྲོ་སྟེ། དོ་ཐག་གི་བརྟོད་ཕུར་གཅིག་པུ་དེ་བཏོན་པས་ཁལ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་གྲོ
Chinese
如果证悟此理，则无取舍之法，一切皆平等普及于法性之中，犹如金洲一般，毫无分别。未被边际所触及，断除了错谬、遮障和污垢。在无有悬崖的菩提心性中，即使无有勤作而任运圆满三身，也只是徒劳地说着“超离思议”之名而已。证悟一切法如虚空般无有根基之后，因为没有任何好坏和取舍之法，所以视其为平等性。犹如在金洲中，一切事物都平等地成为黄金，无论显现何种形象，都不会找到好坏之分的一般物质或石块，因为一切都存在于黄金之中。同样，一切法都平等普及于无边的大圆满之中，错谬、遮障、轮回和涅槃都无有名称，因此，仅仅是说在平等、广大、辽阔的法性中，三身任运成就而住，实际上已经彻底超离了言语和表达，因此，证悟在超离思维的大境界中任运成就。自解脱中说：超离边际和垢染之法，四边的垢染自然清净，远离执着的任何部分。如是说。于一解脱无有匹敌，故而赤裸裸地止息和收摄，显现广大，觉性自生明，无有遮蔽，内外通透，故而未经改造的本然安住于大圆满法性之中显现。在安乐的处所，身心放松，觉知开阔，如无所事事的自在之人。因为没有收放，所以身心安适即可。补特伽罗们是各自独立的觉性，因为没有二等，所以，此处必须从系缚解脱的唯一觉性之上进行衡量，因此是一解脱。唯一的觉性是法身独一明点，证悟此理，一切皆得解脱，因此称之为一解脱，是合情合理的。彼时，当显现广大，觉性通透显现之时，不思念显现和心识，而仅仅是认识到唯一的觉性，法性自然显现。在安乐的自处，如同从自在之人那里获得开阔的窍诀一般。此窍诀的实修是，当觉性通透的力量、觉知和境相三者聚合之时，即使觉知在境相上显现，也不思念二者，仅仅是认识到唯一的觉性，境和心识二者都会得到解脱，如同拔出唯一的系绳之桩，所有的负重都会解脱一样。
English
If one realizes this, there is no Dharma of acceptance or rejection. Everything is equally spread in the nature of Dharma, like a golden island, without any distinction. It is untouched by extremes, cutting off errors, obscurations, and stains. In the nature of Bodhicitta, which has no precipice, even though the three bodies are spontaneously perfected without effort, it is just in vain to say the name "beyond thought and expression." After realizing that all Dharmas are like the sky without foundation, because there is no Dharma of good or bad, acceptance or rejection in anything, seeing it as equality. Just as in the golden island, all things are equally gold, so no matter what form appears, there is no ordinary substance or stone that is good or bad, because everything exists in gold. Similarly, all Dharmas are equally spread in the boundless Great Perfection. Errors, obscurations, Samsara, and Nirvana have no names, so it is only said that the three bodies spontaneously reside in the equal, vast, and expansive nature of Dharma. In reality, it has been completely transcended beyond words and expressions. Therefore, realization is spontaneously accomplished in the great state beyond thought. From Self-Liberation it says: "Transcending the Dharma of extremes and stains, the stains of the four extremes are naturally purified, free from any part of attachment." So it is said. In one liberation, there is no match, so the nakedness is stopped and gathered. Appearance is vast, awareness is self-born clear, unobscured, transparent inside and out, so the uncorrected natural state is revealed in the Great Perfection of Dharma. In a comfortable place, the body and mind are relaxed, and the knowledge is broad, like a free person who has nothing to do. Because there is no tightening or loosening, the body and mind can be comfortable. Individuals are individual awareness, because there are no two or more, so here it must be measured from the only awareness of bondage and liberation, so it is one liberation. The only awareness is the Dharmakaya, the only Thigle (Tibetan: ཐིག་ལེ།, Bindu in Sanskrit), and realizing this, everything is liberated, so it is called one liberation, which is reasonable. At that time, when the appearance is vast and the awareness is transparent, without thinking about the appearance and mind, but only recognizing the only awareness, the nature of Dharma naturally appears. In the comfortable self-place, it is like getting a broad key from a free person. The actual practice of this key is that when the power of transparent awareness, knowledge, and the three appearances of objects gather, even if knowledge appears on the object, do not think about the two, but only recognize the only awareness, and the two objects and mind will be liberated, just like pulling out the only stake of the rope, all the burdens will be liberated.
Tibetan
ལ་ལ་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་ཤེས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་ལ་ཀུན་རྟོག་འཁོར་བའི་ཆོས་ཞེས་ཐ་སྙད་བརྗོད་པས། རིག་པ་གཅིག་པུ་ངོས་ཟིན་པས་དེ་གསུམ་རྒྱ་གྲོལ་ལ་ཨར་སངས་པ་ནི་ཚིག་དང་བློ་ཟད་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྤང་བྱ་འཁོར་བ་དང་བླང་བྱ་མྱང་འདས་སུ་འཛིན་པ་ནི་ཡུལ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་ཡིན་པས། བློ་སྤང་གཉེན་དང་བྲལ་བའི་བར་དེར་རིག་པ་ཟང་ཀར་འཆར་བ་ལ་འགག་བསྡམ་པར་བྱའོ། །འུབ་ཀྱིས་དྲིལ་ན་ཕྱི་སྣང་བ་དང་ནང་ཤེས་པ་གཉིས་པོ་ཅོག་གཞག་ལ་སྐྱུར་བའི་བར་དེར་ཤེས་པ་ཟང་ཀ་གཅིག་ཏུ་འགག་བསྡམ་པ་སྟེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། སྣང་མེད་སྟོང་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ། །མ་བཟུང་མ་བཏང་མ་བསླད་རང་སོ་ སྟེ། །གཅིག་གི་གསུམ་ལ་སུ་ཡིས་ཕོག་པ་ཉིད། །རྫུན་མིན་བདེན་མིན་གནས་ཐབས་ལྷང་ངེ་བའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་། ལས་དང་དབང་པོ་ཚིག་དང་བློ་ཟད་པའི། །བསླད་བཅོས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གེགས་བསལ་བ། །ཆོས་མེད་དེ་ལ་བརྟེན་པ་འབྲས་བུའི་འདོད་པ་ཉིད། །དགོས་པ་མེད་ཅིང་སླར་འདོད་འཆིང་བ་ལས། །ལྷུག་པ་སོ་གཉུག་རྣལ་མ་དྲོད་ཀྱི་འགག །རང་སོར་བསྒྱུར་ཏེ་འཁོར་འདས་བར་དུ་བསྡམས། །ཞེས་སོ། །གཅིག་གྲོལ་གྱི་འཐད་པ་དགོད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་འདུག་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་འདུག །ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་གནས། །ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཡང་རང་གི་ངང་ལ་འགྲོ། །བྱང་ཆུབ་དབྱིངས་ལ་འགྲོ་འོང་ངང་གིས་མེད། །འགྲོ་འོང་མེད་པ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ། །རྨི་ལམ་ན་འགྲོ་བ་དང་། འདུག་པ་དང་། གནས་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གཉིད་གཅིག་གི་ངང་ལ་སྣང་ཡང་གཉིད་ལས་འགྲོ་འདུག་གནས་པ་མེད་པ་ལྟར། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་འདི་ན་སྐྱེ་དགུ་འགྲོ་འདུག་གནས་པར་སྣང་ཚད། གཞི་སྣང་མེད་པ་གསལ་སྣང་རིག་པ་གཅིག་གི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པ་སྟེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་རྒྱལ་བའི་ཆོས་སྐུ་རང་མལ་ན་གནས་པ་ལས་མ་གཡོས་པའོ། །ཀུན་བྱེད་ལས། སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་འཁོར་འདས་དེ་བཞིན་ཉིད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཡོས་པ་མེད་པ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཡོས་མེད་ཞི། །ཞེས་སོ། །སྨྲ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་རིག་པ་བརྗོད་མེད་ཀྱི་ངང་ལས་མ་འདས་ པས་དོན་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་སྨྲ། །ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་རང་གི་ངང་ལ་བརྗོད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་སྨྲ་བརྗོད་ངང་གིས་མེད། །སྨྲ་བརྗོད་མེད་པ་དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་གསུང་། །འདི་ཡང་རྨི་ལམ་གྱི་
Chinese
有些就像行走一样。也就是说，将对境、意识和作意这三者视为轮回的法，并赋予名称。仅仅认识到觉性，这三者便得以解脱，而证悟则是语言和思维止息的自生法性智慧。将应舍弃的视为轮回，应获取的视为涅槃，这便是对境、意识和作意三者。在舍弃与不舍弃之间的空隙中，觉性如明镜般显现，应在此处进行阻断和收摄。总而言之，将外在显现和内在意识两者并置并舍弃的空隙中，意识收摄为唯一的明觉。如雄鹰大鹏所说：无有显现，远离空性的智慧，不取不舍，不染自解脱。谁能触及一之三？非真非假，安住之法朗然显现。又说：业与感官，语言和思维止息，去除染污、矫饰、方法和智慧的障碍。依赖于无有之法，乃是希求果位。无需需要，亦不复希求束缚，放松、本初、真实的热能之阻断。回转自性，收摄于轮回与涅槃之间。如此等等。阐述一解脱之理：无论如何安住，皆安住于自性之中。无论如何存在，皆存在于自性之中。无论如何行走，皆行走于自性之中。菩提界中，本无行止。无有行止，乃诸佛之身。如梦中行走、安住、存在等一切显现，皆显现于一梦之中，然梦中并无行止安住。同样，显有轮回涅槃诸法，以及此处众生所显现的行止安住，皆未曾动摇于基之无显现、明之显现、一觉性的自性之中。觉性的体性乃是无有行止之自性，诸佛的法身安住于自性之中，未曾动摇。普作续云：显有器情轮回涅槃即是如是性，未曾动摇于菩提心。一切皆未曾动摇于菩提心。如是。一切言说皆未曾超出觉性不可言说的自性，因此从究竟上来说，是不可言说的。无论如何说，皆于自性中说。无论如何表达，皆于自性中表达。菩提心中，本无言说。无有言说，乃三世诸佛之语。这也是梦中的
English
Some are like walking. That is, the three—object, consciousness, and attention—are termed the Dharma of cyclic existence of conceptualization. By merely recognizing awareness, these three are liberated, and realization is the self-arisen wisdom of the nature of reality where words and thoughts cease. Holding what should be abandoned as cyclic existence and what should be attained as nirvana are the three: object, consciousness, and attention. In the gap between abandoning and not abandoning, awareness arises like a mirror, and one should obstruct and gather there. In short, in the gap where both outer appearance and inner consciousness are placed side by side and discarded, consciousness is obstructed and gathered into one pure awareness. As the Great Garuda says: That wisdom, devoid of appearance and emptiness, ungrasped, unreleased, uncorrupted, is self-liberated. Who can touch the three of one? Not false, not true, the way of abiding is clearly manifest. And again: Karma and senses, words and thoughts cease, removing the obstacles of corruption, artifice, method, and wisdom. Relying on the Dharma of non-existence is the desire for the result. Without need, and no longer desiring bondage, relaxed, original, genuine, the obstruction of heat. Transforming into its own state, it is gathered between cyclic existence and nirvana. And so on. Explaining the reason for one liberation: However it abides, it abides in its own state. However it exists, it exists in its own state. However it goes, it goes in its own state. In the realm of bodhi, there is naturally no going or coming. Without going or coming is the body of the victorious ones. Just as all appearances of walking, abiding, and existing in a dream appear in the state of one dream, yet there is no walking, abiding, or existing apart from sleep. Similarly, all the phenomena of appearance and existence, cyclic existence and nirvana, and the extent to which beings appear to go, abide, and exist here, have not moved from the state of the ground's non-appearance, the clear appearance of one awareness. The essence of awareness is the nature of non-going and non-coming, the Dharmakaya of the victorious ones abides in its own place, without moving. The All-Creating Tantra says: Appearance and existence, container and contents, cyclic existence and nirvana, are suchness, without moving from the mind of bodhi. All do not move from the mind of bodhi. Thus. All speech does not go beyond the inexpressible nature of awareness, therefore, ultimately, it is shown to be inexpressible. However it speaks, it speaks in its own state. However it expresses, it expresses in its own state. In the mind of bodhi, there is naturally no speech. Without speech is the speech of the victorious ones of the three times. This is also like a dream.