Tibetan
་བཅས་ཏེ། སེམས་གང་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ཧ་རེ་མ་ཡེངས་པར་གཏོད་པའོ། །འདི་ཡང་སྟོང་སངས་ཀྱི་ངང་མི་རྟོག་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་དམིགས་པ་ལ་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་གཉིས་སུ་འདུས་པར་བཤད་པ་ དེར་དེ་འདུས་པའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་གཏད་སོ་གཅིག་གི་ངང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་སེམས་གནས། དགོས་པ་དེ་ཉིད་བརྟན་པས་འབྲས་བུ་རེ་བ། བྱེད་ལས་གཟུང་འཛིན་འགོག་པར་འདོད་པ་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། བསྒོམ་པ་ཞེས་ནི་སེམས་གནས་ལ། །འགྱུ་བ་ཕྱི་ནང་གཅོད་པ་སྟེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་འགག་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་དང་། །ལུས་གནད་དམིགས་དང་སྟོང་པ་ནི། །སྒོམ་པ་ཞེས་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གཟུང་འཛིན་འགོག་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་ཡུལ་དུ་གཟུང་བ་དང་། བློ་དེ་འཛིན་པར་སོང་བས། ཆོས་ཟབ་མོའི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཐབས་ལས། ཟབ་མོ་དངོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཏེ། མེ་ཡིན་ཕན་ཆད་ཚ་བ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའམ། ཆུ་ལ་གཤེར་བ་རང་བབས་སུ་ཡོད་པ་ལྟར། རིག་པ་ལ་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཡོད་པས། རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་ཕན་ཆད་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཆེད་ཀར་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་འཆར་ཞིང་། བར་དོ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་འཆར་བ་དེ་རིག་པ་ལ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཤར་བ་ལྟར། འདིར་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ལམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་སེམས་གནས་བསྒོམ་པའི་ཉམས་རྩོལ་བ་བྱས་ན་ཡོད་ལ་བཞག་ན་ཞིག་འགྲོ་བ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ལམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་ རང་བཞིན་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལ་གནས་པས། ཡོན་ཏན་ངང་གིས་སྐྱེས་པ་དེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྲལ་མི་སྲིད་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒོམ་ཆེན་པས་སེམས་རྟོག་མེད་དུ་ཟིན་པའི་ཆ་དེ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པས་རིག་པ་རྟོག་མེད་དུ་རྗེན་པར་ངོས་ཟིན་པ་གཉིས་རྟོག་མེད་དུ་འདྲ་ཡང་། སེམས་རྟོག་མེད་དུ་ལུས་གནད་ལ་སོགས་པ་བཞག་ན་ཞིག་པ་དང་། རྗེན་པ་ལའང་མ་བུད་པ་ཡིན་ལ། རིག་པ་རྟོག་མེད་ནི་དེ་ལས་ལོག་པས་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་དང་། སེམས་ལམ་བྱེད་ཀྱིས་གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་བྱང་བས་འཕྲལ་གྱི་རྟོག་པ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་བ་འདྲ་བ་དང་། རིག་པ་མཐོང་བས་རྟོག་པ་རྒྱ་གྲོལ་ལ་སོང་བ་གཉིས། དྲན་བསམ་ཞེན་མེད་ལ་ཡལ་བ་འདྲ་བར་སོང་ཡང་། གཞན་དེས་རྩ་བ་མ་ཆོད་པས་འཛིན་ཞེན་རང་ཀར་འཆར་ཞིང་སྐྱེ་མེད་
Chinese
即是，将心安住于不起任何思虑的状态，不要丝毫散乱。这也就是空寂状态中不起思虑的对境。总的来说，对境可归纳为有分别和无分别两种，那里也包含于此。总而言之，可概括为在唯一专注的状态中修习一切所欲，其体性是心安住，必要是因其稳固而期望果，作用是想要阻止能取和所取。如《入中论》云：“修持即是心安住，断除内外之动摇，能取与所取皆灭。”又如该论云：“脉与气和明点，身要对境与空性，修持即是所欲求。”这些正是因为想要阻止能取和所取，所以才将它们作为对境来执取，并且心也趋向于执持它们。因此，这只是进入甚深法门的方法，而不是甚深实义的瑜伽。禅定是此大圆满的特殊之处，就像火必然有热性，水必然有湿性一样，觉性具有自生的禅定。因此，一旦觉性被认识，就会安住于自生的禅定中，无需刻意修持，也会自然显现乐、明、无念的体验。中阴也是如此，自生禅定的显现就像觉性中自有的东西显现出来一样。这里也是如此，一旦心成为道路，修习心安住的体验，努力则有，放下则失，这就是法性。一旦觉性成为智慧的道路，就会安住于自生自然的禅定之河流中，自然产生的功德会恒常相续，不会分离。因此，修禅者专注于心无分别的状态，瑜伽士则赤裸裸地认识到觉性无分别的状态，虽然两者在无分别上相似，但如果心安住于无分别的状态，身体姿势等就会崩溃，并且也无法达到赤裸。而觉性无分别则与此相反，因此有很大的差别。心道行者通过对治力使对境的分别念得以平息，暂时的分别念消失无踪，而觉性见者则使分别念得以解脱。两者都像是念头、思考和执着消失一样，但前者因为没有断除根本，所以执着和实执会自然显现，并且不会产生
English
That is, to settle the mind in a state of non-thought, without the slightest distraction. This is also the object of non-thought in the state of emptiness. In general, objects are said to be included in two types: conceptual and non-conceptual, and this is also included there. In short, it can be summarized as meditating on all desires in a state of single-pointed focus, its essence is mind-abiding, the necessity is to hope for the result because of its stability, and the function is to want to prevent the apprehended and the apprehender. As it is said in the Madhyamakavatara, "Meditation is mind-abiding, cutting off the inner and outer movements, the apprehended and the apprehender cease." And again, as it is said in the same treatise, "Nerves, winds, and bindus, bodily postures, objects, and emptiness, meditation is what is desired." These are precisely because they want to prevent the apprehended and the apprehender, so they take them as objects to be grasped, and the mind also tends to hold them. Therefore, this is only a method of entering the profound Dharma, not the yoga of profound meaning itself. Contemplation is a special characteristic of this Great Perfection, just as fire necessarily has heat, and water necessarily has moisture. Awareness has its own inherent contemplation. Therefore, once awareness is recognized, it will abide in its own inherent contemplation. Without deliberate practice, the experience of bliss, clarity, and non-thought will naturally arise. The bardo is also like this, the appearance of self-born contemplation is like the appearance of something inherent in awareness. It is the same here, once the mind becomes the path, the experience of meditating on mind-abiding, effort will have it, letting go will lose it, this is the Dharma nature. Once awareness becomes the path of wisdom, it will abide in the stream of self-born natural contemplation. The merits that arise naturally will be constantly continuous and will not be separated. Therefore, the meditator focuses on the state of mind without thought, and the yogi nakedly recognizes the state of awareness without thought. Although the two are similar in non-thought, if the mind abides in the state of non-thought, the body posture and so on will collapse, and it will not be able to reach nakedness. Awareness without thought is the opposite of this, so there is a big difference. The practitioner of the mind path pacifies the conceptual thoughts of the object through the power of antidotes, and the temporary conceptual thoughts disappear without a trace, while the seer of awareness liberates the conceptual thoughts. Both are like the disappearance of thoughts, thinking, and attachment, but the former, because it has not cut off the root, attachment and clinging will naturally appear, and will not arise
Tibetan
ལས་འགག་མེད་འཆར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ལ། འདིར་འཆར་ས་དང་འཆར་བྱེད་མེད་པར་རྩ་བ་ཆོད་ནས། ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་མདངས་མ་འགགས་པར་ཚུར་སྣང་བ་མེ་ལོང་དུ་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལྟར་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་། ཁོས་ཕར་འཆར་བ་ཉི་མ་ལས་ཟེར་འཕྲོ་བ་ལྟར་མཐོང་བས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ཡང་སེམས་རང་གནས་ཀྱི་ངང་ས་ལེ་བ་དེ་དང་། རིག་པ་རང་གནས་ཀྱི་བབས་ས་ལེ་བ་གཉིས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་ཙམ་དུ་འདྲ་ཡང་། སེམས་ཀྱི་ཆ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་བརྟོད་ཕུར་ཡོད་པས་གནས་ཆ་ལ་ཞེན་ཆ་ཡོད་ལ། རིག་པ་ལ་ཟང་མ་ཐལ་བར་མཚམས་མེད་པས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ཡང་རིག་པའི་དྭངས་ལ་ ཡུལ་སྣང་བས་གསལ་ཆ་མ་འགགས་པ་དེ་དང་། སེམས་ལས་དྲན་བསམ་ཕར་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཆར་བ་དེ་གཉིས་སྣང་ཡུལ་ཤེས་པར་འདྲ་ཡང་། རིག་པ་ཡུལ་ཕྱིར་མི་འབྲང་སྟེ། ཡུལ་སྣང་ཚུར་སྣང་ཡང་རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་སོང་བས་རྟོག་པའི་རྩ་བ་ཆད་ལ། སེམས་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་ཕར་འཕྲོ་ལ་རྩ་བ་མ་ཆད་པས་རྟོག་པར་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་ཡོད་དེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། རྙོག་པ་མེད་པའི་རང་སེམས་དང་། །རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་རིག་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །མ་བསྒྲིབས་གཏིང་གསལ་སྣང་བ་དང་། །འགྲོ་བའི་བསམ་རྒྱུན་ཞེན་པ་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །མ་བཙལ་བཞག་པའི་བསྒོམ་པ་དང་། །རྩ་རླུང་སེམས་ཀྱི་ངལ་གསོ་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །དྲན་མེད་རིག་པ་ཡུལ་སྣང་དང་། །དྲན་བསམ་འགྲོ་དྲུག་འཁྲུལ་པ་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་དམིགས་གཏད་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་བརྟོད་ཕུར་ཡིན་ལ། རིག་པ་རང་བབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི་རང་བབས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡིན་པས། འཇིག་རྟེན་འཁོར་བ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཁམས་གོང་མའི་སེམས་སྒྲུབ་པ་དང་། ཐར་པ་མྱང་འདས་ལ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་རང་སར་གནས་པའི་ཁྱད་ཡོད་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་བཞིན་བབས་ལས་བྱུང་བ་ནི། །བསམ་གཏན་དག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་། མ་བཅོས་རང་གཞག་ གནས་ལུགས་ཏེ། །ཇི་ལྟར་དེ་ལས་འགྱུར་མེད་པ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་ཐུན་མོང་གི་བསྒོམ་པ་ལམ་བྱེད་ལས། སྙིང་ཐིག་གི་ལམ་འདི་ཁྱད་པར་ལྔས་འཕགས་ཏེ། རིག་པ་རྗེན་པར་རྟོགས་པས་དབང་པོ་ལ་རྣོ་རྟུལ་མེད་པ་དང་། ཟང་ཐལ་དུ་རང་གི་དབང་པོས་དངོས་སུ་རྟོགས་པས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་རག་མ་ལུས་པ་དང་། ཚིག་ལས་འདས་པའི་རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་རྟོགས་པས་བློ་ཚོགས་དང་ཁ་བཤད་ལ་དོན་མི་རེ་བ་
Chinese
心中想著似乎會有不間斷的生起，但在此，由於沒有生起之處和生起之因，根已斷絕，慈悲的能量光芒不間斷地向內顯現，如鏡中顯現影像般。他向外生起，看起來像陽光散發光芒，這有很大的差別。此外，心安住於自性的狀態，以及覺性安住於自性的狀態，兩者在清明而不作意方面相似，但心的部分有能取所取的執著，因此對安住之處有執著。而覺性則無有阻礙，通透無礙，因此有很大的差別。此外，覺性的清明中，境相顯現而清明不滅，以及從心中生起憶念思維而向外境投射，兩者在境相顯現和了知方面相似，但覺性不隨境而轉，境相向內顯現，覺性通透無礙，因此斷絕了分別念的根源。而心向外境投射，根源未斷，因此會產生分別念，這有差別。《虛空六法》中說：「無垢的自心和，無念的自覺二者，相似啊相似，別搞錯了。未遮蔽深邃明朗的顯現和，有情之念流執著二者，相似啊相似，別搞錯了。不尋找安住的禪修和，脈氣心的休息二者，相似啊相似，別搞錯了。無念覺性境相和，念想六道迷惑二者，相似啊相似，別搞錯了。」總之，有對境的心之禪修是能取所取的執著，而覺性自然安住的禪定是自然安住法性的法輪。因此，有產生世間輪迴之因的上層心之修持，以及直接與解脫涅槃相連的佛陀之意安住於自性的差別。《摧毀金剛》中說：「自性安住中生起者，被稱為真實的禪定。」又說：「無造作自然安住之，實相，如其不變異，是諸佛之意。」在此，相較於共同的禪修方法，此《心髓》之路有五種殊勝之處：由於赤裸覺性之證悟，因此根器無有利鈍之分；由於通透無礙地以自力直接證悟，因此不依賴思維判斷之智慧；由於證悟超越言詞之通透覺性，因此不期待博學多聞和口頭說教的意義
English
The mind thinks that there will be uninterrupted arising, but here, because there is no place of arising and no cause of arising, the root is severed, and the radiant light of compassion manifests inwardly without interruption, like images appearing in a mirror. It is very different to see it arising outwardly, like sunlight radiating rays. Furthermore, the state of mind abiding in its own nature and the state of awareness abiding in its own nature are similar in being clear and non-conceptual, but the mind has the clinging of grasping and being grasped, so there is attachment to the place of abiding. Awareness, on the other hand, is unobstructed and completely transparent, so there is a great difference. Furthermore, in the clarity of awareness, the clarity of the appearance of objects does not cease, and the arising of memory and thought from the mind projecting onto external objects, both are similar in the appearance and knowing of objects, but awareness does not follow after objects. Although objects appear inwardly, awareness is completely transparent, so the root of conceptual thought is severed. The mind projects onto external objects, and the root is not severed, so there is a difference in the arising of conceptual thought. The "Six Spaces" says: "The stainless self-mind and, the non-conceptual self-awareness, are similar, similar, don't be mistaken. The unobstructed, deep, clear appearance and, the clinging to the stream of thoughts of sentient beings, are similar, similar, don't be mistaken. The meditation of not searching and abiding and, the rest of the channels, winds, and mind, are similar, similar, don't be mistaken. The object-appearance of non-remembering awareness and, the delusion of the six realms of memory and thought, are similar, similar, don't be mistaken." In short, meditation with a focus of mind is the clinging of grasping and being grasped, while the samadhi of awareness naturally abiding is the wheel of the dharma of naturally abiding reality. Therefore, there is a difference between the practice of the higher mind, which is the cause of generating samsara, and the intention of the Buddhas, which directly connects to liberation and nirvana, abiding in its own place. The "Destroying Vajra" says: "That which arises from naturally abiding nature, is said to be true samadhi." It also says: "The unmade, naturally abiding, reality, as it is without change, is the intention of the Buddhas." Here, compared to common meditation methods, this path of the "Heart Essence" is superior in five ways: Because of the naked awareness of realization, there is no sharpness or dullness of faculties; because of the transparent and unobstructed direct realization by one's own power, there is no reliance on the wisdom of thought and judgment; because of the realization of the transparent awareness that transcends words, there is no expectation of the meaning of erudition and verbal teachings.