Tibetan
་ནི་ཡར་སངས་རྒྱས་ལ་ཐོབ་ཏུ་མི་ རེ་བས་དེའི་ལམ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ཆོས་མི་བསྒོམ། མར་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཀྱིས་མི་དོགས་པས་དེའི་རྒྱུ་སྡིག་སྒྲིབ་ལ་སྦྱོང་བཤགས་མི་བྱེད། བྱར་མེད་ཆོས་མེད་དུ་ལས་ཟད་པས་འཁོར་འདས་སྤངས་ཐོབ་མེད་པར་བློ་བདེ་བས་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། གཞི་ནས་གཞན་བྱུང་ཆོས་མེད་པས། །གདོད་ནས་རང་བྱུང་ཉག་གཅིག་གོ། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཟད་པས། །ཐིག་ལེ་ཟླ་དང་བྲལ་བ་ཉིད། །མུན་པ་གདོད་ནས་རྣམ་དག་པས། །རིག་པའི་སྣང་བ་འོད་གསལ་ཁྱབ། །འཁོར་བ་རྒྱུ་མེད་འགགས་ཟིན་པས། །ཡེ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས། །མཚན་མའི་དངོས་པོ་སྟོང་སངས་པས། །བདག་འཛིན་བློ་ནི་ཡེ་ནས་ཟད། །ཅེས་སོ། །ཆོས་ཟད་རྒྱ་གྲོལ་ཕྱམ་གདལ་དུ་རྟོགས་པས་གང་ལ་ཡང་རྩིས་མེད་རང་ཡན་དུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་རུང་མ་གྲུབ་རུང་། །རྟག་ཆད་གཉིས་འཛིན་བཅིངས་རུང་མ་བཅིངས་རུང་། །ཆོས་ཉིད་དགོངས་པར་སླེབ་རུང་མ་སླེབ་རུང་། །གོང་མའི་རྗེས་སུ་སྙོགས་རུང་མ་སྙོགས་རུང་། །ད་ནི་རིག་པའི་སྟེང་འདིར་ཁྱད་མི་འདུག་སྟེ། ཆོས་ལ་བྱར་མི་འདུག །བྱས་ཀྱང་ཆོས་སུ་མི་འདུག །ཡོད་མེད་མཐར་འདུག །ཡིན་མིན་བློར་འདུག །ལྟ་སྒོམ་སྒྲོག་ཏུ་འདུག །ཆོས་ཉིད་གོལ་སར་འདུག །འཁོར་འདས་རིག་པར་འདུག །རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་འདུག །ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་འདུག །ཕྱལ་པ་རང་ཡན་གྱི་ཤེས་པ་རྒྱ་གྲོལ་བར་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །བསམས་ན་རྟོག་པ། བསྒོམས་ན་བློ། བརྗོད་ན་ ཚིག །བལྟས་ན་གཟུང་འཛིན། བཞག་ན་ཆོས་ཉིད། བྱས་ན་འཁོར་བ། བྱུང་ན་རང་ཤར། རང་བབས་གནམ་ཡན་གྱི་ཤེས་པ་དགའ་བདེ་གུ་ཡངས་སུ་ཐལ་ལོ། །བྱས་པས་མི་ཟིན། བལྟས་པས་མི་མཐོང་། བསྒོམས་པས་མི་གྲོལ། བཙལ་བས་མི་འགྲུབ། གློད་པས་མི་གྲོལ། བཟུང་བས་མི་ཟིན། ཆོས་ཟད་མིང་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཟང་ཀ་རྗེན་པར་ཐལ་ལོ། །འཁོར་འདས་ལ་བར་མེད། ཟང་ཐལ་ལ་རྗེས་མེད། རང་ཤར་ལ་རིས་མེད། རང་གྲོལ་ལ་ཆོས་མེད། ཆོས་ཟད་ལ་མིང་མེད། ལྟ་སྒོམ་ལ་རྩིས་མེད། རང་རིག་ལ་སེམས་མེད། ཕྱལ་པ་ལ་རིས་མེད། སྐྱེ་འགག་ལ་གཞི་མེད། རང་གསལ་བར་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཅར་ཕོག་རིས་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །ཤར་ས་ནས་གྲོལ། སྣང་ས་ནས་སྟོང་། འགྱུ་ས་ནས་ཡལ། ཡིན་ས་ནས་མིན། མིན་ས་ནས་ཡིན། ཡོད་ས་ནས་མེད། མེད་ས་ནས་ཡོད། གནས་ས་ནས་འགྱུ། འགྱུ་ས་ནས་གནས། རང་བཞིན་བར་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་བསམ་གཏན་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡོད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་རྟག་མི་སྲིད། མེད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་ཆད་
Chinese
因为不期望向上获得佛果，所以不修习生起圆满次第之法。因为不担心向下流转轮回，所以不进行净化和忏悔其因——罪业和障碍。因为无所作为、无有佛法，业已耗尽，所以对轮回和涅槃的舍弃与获得不执着，内心感到安乐。如《牟提伽珠鬘》中所说： “从根本上说，没有外来的佛法， 本来就是自生的唯一。 一和二的数字已经耗尽， 明点与月亮分离。 黑暗本来就是完全清净的， 智慧的光芒遍布光明。 轮回因无因而止息， 本来就是自生佛的境界。 有相之事物空寂， 我执之心本来就已耗尽。” 如此等等。因为领悟到佛法耗尽、解脱广大、坦然开阔，所以对任何事物都不在意，处于自在的状态，即： 自性任运成就也好，不成就也好， 执着常断二边也好，不执着也好， 是否领悟法性真谛也好，不领悟也好， 是否追随上师的足迹也好，不追随也好， 现在在这觉性之上没有差别， 对于佛法无所作为。 即使做了，也不是佛法。 有和无最终归于一处。 是和否存于心中。 见、修、行最终归于一处。 法性处于迷失之处。 轮回和涅槃存于觉性之中。 觉性处于通透之中。 通透处于赤裸之中。 率性而为的觉性，在无碍中解脱。 思考即是分别念，禅修即是心。 言说即是词语，观看即是能取所取。 安住即是法性，作为即是轮回。 生起即是自显，自然而然的觉性，在喜乐宽广中解脱。 作为无法把握，观看无法看见。 禅修无法解脱，寻找无法成就。 放下无法解脱，抓住无法把握。 佛法耗尽、无名之觉性，在空旷赤裸中解脱。 轮回与涅槃之间没有间隔，通透之中没有痕迹。 自显之中没有分别，自解脱之中没有佛法。 佛法耗尽之中没有名称，见修行之中没有计较。 自性觉知之中没有心，率性而为之中没有分别。 生起和止灭没有基础，自明无碍的觉性，在当下直指、无有分别中解脱。 从显现之处解脱，从显现之处空性。 从流动之处消失，从是之处不是。 从不是之处是，从有之处没有。 从没有之处有，从安住之处变动。 从流动之处安住，自性无碍的觉性，在如流水般的禅定中解脱。 即使观修有，也不可能恒常；即使观修无，也会堕入断灭。
English
Since there is no hope of attaining Buddhahood upwards, the Dharma of the generation and completion stages is not practiced. Since there is no fear of wandering downwards in samsara, purification and confession of its cause, sins and obscurations, are not performed. Since there is nothing to do and no Dharma, karma is exhausted, so there is no attachment to abandoning and attaining samsara and nirvana, and the mind feels at ease. As it says in the "String of Pearls": "From the very beginning, there is no Dharma that comes from outside, Originally, there is only the self-born one. The numbers of one and two are exhausted, The bindu is separated from the moon. Darkness is originally completely pure, The light of wisdom pervades with clarity. Samsara ceases because it has no cause, Originally, it is the state of the self-born Buddha. The objects of signs are empty and clear, The mind of self-grasping is originally exhausted." And so on. Because of realizing that the Dharma is exhausted, liberation is vast, and openness is unreserved, there is no regard for anything, and one is in a state of self-reliance, that is: Whether self-nature is spontaneously accomplished or not, Whether clinging to permanence and annihilation or not, Whether the meaning of Dharma-nature is reached or not, Whether following the footsteps of the superiors or not, Now, there is no difference on this awareness, There is nothing to do with the Dharma. Even if done, it is not Dharma. Existence and non-existence ultimately come to an end. Yes and no reside in the mind. View, meditation, and action ultimately come to an end. Dharma-nature resides in the place of straying. Samsara and nirvana reside in awareness. Awareness resides in transparency. Transparency resides in nakedness. The knowledge of being natural and free is liberated without obstruction. Thinking is conceptualization, meditation is mind. Speaking is words, looking is grasping and being grasped. Abiding is Dharma-nature, acting is samsara. Arising is self-appearance, the natural awareness is liberated in joy and spaciousness. Acting cannot grasp, looking cannot see. Meditation cannot liberate, searching cannot accomplish. Letting go cannot liberate, grasping cannot grasp. The exhausted Dharma, the nameless awareness, is liberated in emptiness and nakedness. There is no gap between samsara and nirvana, there is no trace in transparency. There is no distinction in self-appearance, there is no Dharma in self-liberation. There is no name in the exhaustion of Dharma, there is no calculation in view and meditation. There is no mind in self-awareness, there is no distinction in being natural. There is no basis for arising and ceasing, the self-luminous and unobstructed awareness is liberated in direct pointing and without distinction. Liberated from the place of appearance, emptiness from the place of appearance. Disappearing from the place of movement, not from the place of being. Being from the place of not being, not existing from the place of existing. Existing from the place of not existing, changing from the place of abiding. Abiding from the place of movement, the unobstructed awareness of self-nature is liberated in the contemplation of a flowing river. Even if meditating on existence, it is impossible to be permanent; even if meditating on non-existence, it will fall into annihilation.
Tibetan
མི་སྲིད། ཡོད་མེད་དུ་བལྟས་ཀྱང་མཐར་མི་ལྷུང་། ཡིན་མིན་དུ་ཤར་ཡང་རིས་སུ་མ་བཅད། བདེ་སྡུག་ཏུ་སྣང་ཡང་རྗེས་མི་མཐུད། ཆོས་ཉིད་དུ་སངས་ཀྱང་བློ་མི་འཇུག །བར་མེད་དུ་གྲོལ་ཡང་གཤིས་མི་སྐྱོང་། རིས་མེད་ཕྱོགས་ཡན་གྱི་ཤེས་པ་ཁ་ཡན་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡོད་དུ་ཆུག །མེད་དུ་ཆུག །སྣང་དུ་ཆུག །སྟོང་དུ་ཆུག །ཡིན་དུ་ཆུག །མིན་ དུ་ཆུག །བཟང་དུ་ཆུག །ངན་དུ་ཆུག །རྟོགས་སུ་ཆུག །མ་རྟོགས་སུ་ཆུག །རང་སངས་རྗེན་པ་སྟོང་ཡལ་གྱི་ཤེས་པ་ཁ་གང་རྒྱ་ཕྱལ་རྗེས་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །ཡེ་ནས་མ་གྲོལ་ཏེ་གཞི་མེད། རང་ངོ་མི་ཤེས་ཏེ་གཉིས་མེད། ལྟ་སྒོམ་མི་སྤྱོད་དེ་བྱར་མེད། གནས་ལུགས་མི་སྐྱོང་སྟེ་ངང་མེད། རང་བབས་མི་འཇོག་སྟེ་གནས་མེད། རང་སར་མི་གྲོལ་ཏེ་རྟེན་མེད། ཡེ་སངས་ཆོས་མེད་དེ་དབྱིངས་མེད། མཐར་ཐུག་རིས་མེད་དེ་མཐོང་ཐོབ་ལས་འདས། ཆོས་མེད་བྱ་བྲལ་གྱི་ཤེས་པ་རྗེན་པར་ཐལ་ལོ། །ལྟ་སྒོམ་གྱི་གཟེབ་ཏུ་མ་འཆིངས། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་རར་མ་གཞུག །གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་དུ་མ་བསྐྱངས། ཟལ་ཐལ་གྱི་རྗེན་ལ་མ་འབུད། ཤར་གྲོལ་གྱི་འཕྲང་ལ་མ་བཤར། རང་ཡུལ་གྱི་ཕྱམ་ལ་མ་བསྐྱུར། རང་གྲོལ་གྱི་དོན་ལ་མ་སྤྱོད། བརྗོད་མེད་ཀྱི་གཤིས་ལ་མ་སྐྱེལ། གཏད་མེད་ཀྱི་རིག་པ་གཏོད་མེད་དུ་ཕྱམ་པ་ལ་ངང་དྭངས་ཀྱི་ཤོལ་འདེབས་སྒྲོག་ཏུ་ཆེ་བས། ཆོས་མ་བསྒོམས། བློ་མ་བསྒྱུར། སྔུན་མ་བསུ། རྗེས་མ་སྙོགས། ད་ལྟ་མ་བཟུང་། ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་དུ་མ་བསྐྱངས་པར་རྩིས་མེད་རང་ཡན་གྱི་རིག་པ་མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཆེན་པོར་ཐལ་ལོ། །ད་ནི་ཅིར་སྣང་རྒྱ་ཡན་དུ་སངས་པས། ཡིན་མིན་གྱི་རྩིས་ལས་འདས་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་ལྟར་སྨྲ་དང་བྱ་བྱེད་རྣམས། །སྟོང་རིག་གསལ་བའི་སྤྱོད་པ་ཡིན། །བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས། །བསྒོམ་པ་ཆུ་བོའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན། །ལོག་ལྟ་ཡང་དག་འདོད་པ་རྣམས། ། རྣལ་འབྱོར་རིས་མེད་ལྟ་བ་ཡིན། །རེ་དང་དོགས་པར་འཛིན་པ་ཀུན། །ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་འབྲས་བུ་ཡིན། །ཞེས་པ་ཐོག་ཏུ་བབས་པའི་དུས་སོ། །རྟོགས་པ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་གསལ་བར་བཤད་པ་ནི། གནམ་ས་འདྲེ་ལྡོག་སྣང་བ་ཅི་ཤར་ཡང་། །ཕྱལ་པ་ལྷུག་པ་གཞི་མེད་ཟང་ཀ་མ། །གཏད་མེད་ཟ་ཟི་བན་བུན་ཕྱལ་མ་ཕྱོལ། །རེ་དོགས་གཉིས་མེད་སྨྱོན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །ལྟ་སྒོམ་རིས་མེད་ཆེད་འཛིན་འདོད་བློ་ཞིག །ཞེ་འདོད་འཁྲིས་མེད་འདི་ཞེས་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པས་ཆོས་ཟད་མིང་མེད་དུ་གྲོལ་
Chinese
不可能。即使看待为有或无，最终也不会堕落。即使显现为是或非，也不会被区分。即使显现为快乐或痛苦，也不会留下痕迹。即使觉悟为法性，心也不会执着。即使无间断地解脱，也不会守护自性。无分别、无偏颇的觉性，任其自然地消逝吧！让它存在吧！让它不存在吧！让它显现吧！让它空虚吧！让它是吧！让它不是吧！让它是好吧！让它是坏吧！让它证悟吧！让它不证悟吧！自生赤裸、空寂消逝的觉性，任其自然、无拘无束、无痕迹地消逝吧！本来就没有解脱，因为没有基础。不认识自己的面目，因为没有二元。不修持见和修，因为没有作为。不守护实相，因为没有自性。不安住于自性，因为没有处所。不在自性中解脱，因为没有所依。本来觉悟、没有法，因为没有法界。究竟无分别，超越见和得。没有法、没有作为的觉性，赤裸裸地消逝吧！不要束缚在见修的盒子里。不要安置在法性的空地上。不要守护在实相的自性中。不要攀登于彻底消逝的赤裸。不要穿行于显现解脱的隘口。不要抛弃于自性的平坦。不要修持自解脱的意义。不要寄托于不可言说的自性。无所依的觉性，在无所依的平坦中，清澈的自性显得过于喧嚣。不要修法。不要改变心。不要迎接未来。不要追逐过去。不要抓住现在。不要守护虚假的显现，而是让无执、自在的觉性，在彻底解脱、广阔无垠的虚空中消逝吧！现在，无论显现什么，都任其自然地觉悟，超越了是与非的计算。如《珍珠鬘》中所说：无论如何言说和行为，都是空性觉性的显现。无论好与坏的念头，都是禅修如河流般广阔的境界。无论邪见或正见，都是瑜伽士无分别的见地。所有执着于希望和怀疑，都是虚假显现的果实。这正是落到实处的时刻。接下来，将清晰地解释这些证悟的自性：无论天地颠倒，显现什么，都是自然、放松、无基础、虚假的。没有所依、混乱、模糊、不加整理。没有希望和怀疑，具有疯狂的姿态。见修无分别，消除执着和欲望。没有偏袒和执着，没有“这是”的努力和修行。为什么呢？因为意念没有从法性中移动，所以在法尽名灭中解脱。
English
Impossible. Even if viewed as existent or nonexistent, it ultimately does not fall. Even if it dawns as right or wrong, it is not categorized. Even if it appears as happiness or suffering, it does not leave a trace. Even if awakened as the nature of reality, the mind does not cling. Even if liberated without interruption, it does not cultivate the nature. The awareness of non-discrimination and impartiality vanishes freely. Let it be existent! Let it be nonexistent! Let it appear! Let it be empty! Let it be right! Let it be wrong! Let it be good! Let it be bad! Let it be realized! Let it be unrealized! The self-liberated, naked, empty, and vanishing awareness vanishes freely, unrestrained, and without a trace! From the beginning, there is no liberation because there is no basis. Not recognizing one's own face, because there is no duality. Not practicing view and meditation, because there is no action. Not cultivating the true nature, because there is no essence. Not abiding in self-nature, because there is no place. Not being liberated in self-nature, because there is no support. Primordially awakened, without dharma, because there is no realm of reality. Ultimately without discrimination, transcending seeing and attainment. The awareness without dharma and action vanishes nakedly! Do not be bound in the box of view and meditation. Do not place it in the empty field of reality. Do not cultivate it in the essence of the true nature. Do not climb on the nakedness of utter abandonment. Do not traverse the narrow path of dawning liberation. Do not abandon it on the plain of self-nature. Do not practice the meaning of self-liberation. Do not entrust it to the inexpressible nature. The unattached awareness, in the unattached plain, the clarity of self-nature seems too noisy. Do not practice dharma. Do not change the mind. Do not welcome the future. Do not chase after the past. Do not grasp the present. Do not cultivate false appearances, but let the unattached, free awareness vanish into the vast expanse of complete liberation! Now, whatever appears, let it awaken freely, transcending the calculation of right and wrong. As it says in the "String of Pearls": However one speaks and acts, it is the activity of clear, empty awareness. Whatever thoughts of good and bad arise, meditation is like the vast expanse of a river. Whatever wrong views or correct views arise, it is the non-discriminating view of a yogi. All clinging to hope and doubt is the fruit of false appearances. This is the moment when it falls into place. Next, the nature of these realizations will be clearly explained: Whatever appears, whether heaven and earth are reversed, is natural, relaxed, without foundation, and false. Without attachment, confused, vague, and unarranged. Without hope or doubt, possessing the demeanor of madness. View and meditation are without discrimination, eliminating attachment and desire. Without bias or clinging, there is no effort or practice of "this is." Why? Because the intention has not moved from the nature of reality, therefore it is liberated in the exhaustion of dharma and the extinction of name.