Tibetan
བའི་ཕྱིར། ཅིར་སྣང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་མཐོང་བ་མེ་ལོང་དུ་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ལྟར་རྟོགས་པས། ཕྱི་ཡུལ་དུ་མཐོང་བ་རིག་པའི་རོལ་པ་དེ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྟོང་གཟུགས་ཙམ་ལས། ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པས་རང་གི་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཐོང་སྟེ། ཅི་སྣང་ཡང་སྟོང་གཟུགས་རིག་པའི་རོལ་པ། ཅི་འགྱུས་ཀྱང་ཡེ་སངས་རྗེས་མེད། དུས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་མཉམ་པས་བྱར་མེད་བློ་འདས་ཆེན་པོར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ན། བླང་དོར་གྱི་ཆོས་ཟད་པའི་དུས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། དགོངས་པ་གཅིག་ལས་གཡོས་པ་མེད། །སྣང་བ་སྣང་བའི་ཐོག་གསལ་བས། །བཞིན་དང་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལས། །གྲོལ་བ་དེ་དང་དེ་ཉིད་གྲོལ། །དེ་ལ་རང་བྱུང་སྟོང་ཡུལ་བས། །མཐོང་ཞེས་རིག་པ་ཐ་དད་མིན། །དེ་ ཉིད་རང་གི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ། །གཅིག་ཤེས་པས་ནི་ཀུན་གྲོལ་ཕྱིར། །གཉིས་དང་གསུམ་གྱི་གྲངས་མཐའ་ཟད། །རྟོག་ཅིང་འཛིན་པའི་ཡུལ་མི་སྣང་། །འགྱུ་དང་འཛིན་པ་ཡེ་ནས་སྟོང་། །སྟོང་པའི་དགོངས་པ་གསལ་རྫོགས་པས། །དུ་མའི་གྲངས་མཐའ་ཟད་པའོ། །ཞེས་སོ། །རྟོགས་པ་ཁོང་ནས་ཤར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཤར་འདེམ་ཀ་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲོལ་བར་བསྟན་པ་ནི། གང་བྱུང་བྱུང་ལ་གང་སྣང་སྣང་དུ་ཆུག །གང་ཤར་ཤར་ལ་གང་ཡིན་ཡིན་དུ་ཆུག །གང་ཡང་ཡིན་ལ་གང་ཡང་མིན་དུ་ཆུག །འདི་ལ་རིག་པའི་སྟེང་ན་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་དེ། རིག་པ་གཅིག་གི་ངང་ནས་ཤར་བས་གཞི་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་དང་། ཤར་ཚད་རིག་པའི་རྩལ་ལས་གཞན་མེད་པས་རྩལ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་དང་། ཤར་བས་གྲོལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་མ་བཟུང་ན་རང་ཡལ་དུ་གོ་གཅིག་པས་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་དང་། ཅི་ཤར་ཅི་སྣང་ཡང་གཞི་ལ་མེད་པའི་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྟོང་ཟིན་ཏེ། གྲུབ་བསལ་དོགས་པ་མེད་པས་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལྟར་མེད་པ་གསལ་སྣང་ལ་བློས་གཟུང་བ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཡུལ་སྣང་དང་བློ་རྟོག་གང་ཡང་སྤང་བླང་གི་འདེམ་ཀ་བྱར་མེད་དེ། གཞི་མེད་ཆོས་ཟད་མིང་མེད་དུ་གོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། མཐའ་ལས་འདས་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་དེ། རིག་པ་རང་གྲོལ་ལས། སྣང་བ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་། །སྟོང་པ་མཚན་མའི་ཆོས་ལས་འདས། །འདས་པ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དུ་མེད། ། ཅེས་སོ། །གཏད་མེད་ཡོངས་གྲོལ་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཀུན་སྤྱོད་ངེས་པ་མེད་ཅིང་། ཐ་མལ་རང་བབས་ཀྱི་སྣང་བར་སྤྱོད་པ་ནི། ཀུན་སྤྱོད་ངེས་མེད་རིག་པ་ཐོད་རྒལ་ངང་། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྩིས་གཞི་འགའ་མེད་པས། །གཏད་མེད་ཟང་ཀ་གྲུབ་མཐའི་གཟེབ་ལས་འདས། །ཟ་འཆག་ཉལ་འདུག་ཉིན་ཞག་ཕྱམ་གདལ་བས། །རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པའི་ངང་ཉིད་དོ། །མཆོད་པའི་ལྷ་མེད་བརྡུང་བའི་འདྲེ་ཡང་མེད། །བསྒོམ་པའི་ཆོས་མེད་ཐ་མལ་རང་གའི་ངང་། །མ་བཅོས་རྒྱལ་པོ་སྙེམས་མེད་ཕྱམ་གཅིག་པས། །ཕྱལ་པ་ལྷུག་པ་ཡན་པ་གཅིག་པུ་ཉིད། །མ་བྱས་ཡེ་ཟིན་རྩོལ་སྒྲུབ་བྲལ་བས་བདེ། །འདིར་ཆོས་དང་ལམ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ལ་ཐ་མལ་པ་ལས་ལོག་ནས་ཆོས་སྤྱོད་ཀྱི་བྱ་བ་བྲེལ་དོ་སྣ་ཚོགས་པས་ཉིན་མཚན་འདའ་བ་ཡིན་ན། ཐ་མལ་དུ་གནས་པས་ཅང་འགྲུབ་བམ། དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་ཁྱད་མེད་དོ་སྙམ་པ་ལ་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་ནི་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ཆོས་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པས། ཆོས་ཡིད་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། གཅིག་ནི་ཆོས་མ་བྱས་ཡེ་ཟིན་དུ་རྟོགས་པས་བློ་བདེ་སྟེ། ཆོས་ཟིན་ནས་ཆོས་བོར་ཆོས་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་མེད་ཅིང་རང་བབས་ཐ་མལ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་བྲེལ་ནས་སེམས་ལས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་མེད་པས་ཐ་མལ་འཇིག་རྟེན་པ་ དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མཚུངས་ན་ཐ་མལ་པ་འཁོར་བ་ལྟར། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བ་ལས། སྒོ་གསུམ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བས་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་མེད་པ་དང་། ཐ་མལ་དུ་སྣང་བ་ཟང་ཐལ་དུ་སངས་པས་འཆིང་བ་མེད་དེ། ལས་དང་རྣམ་སྨིན་ལས་གྲོལ་བ་ནི། དཔེར་ན་གྲེས་མའི་ཐག་པ་མེར་ཚིག་པ་དེ་ཐག་པར་སྣང་ཡང་འཆིང་བའི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་དེ་མེས་ཚིག་པ་ལས་བྱུང་བ་ལྟར། རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ལ་ཟང་ཐལ་བས་ཤེས་པ་དགག་སྒྲུབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་དང་། ཟས་གོས་དང་ནོར་འཛིན་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་གཞི་མེད་རྨི་ལམ་ལྟར་རྟོགས་ནས་མ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་འཆིང་མི་ནུས་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་དེ་མེད་པས་ཞེན་པ་རང་མཚན་པས་སེམས་བཅིངས་ཏེ་ཐག་པ་མེར་མ་ཚིག་པ་ལྟར་ནང་སེམས་དང་ཕྱི་སྣང་བ་ལ་དགག་སྒྲུབ་རང་གར་ཡོད་པས་འཆིང་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཞལ་སྔ་ནས། གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་ཐོང་། །རྟོགས་པར་གྱུར་ན་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལས་གཞན་ཞིག་སུས་ཀྱང་ཤེས་མི་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། ཡང་རྗེས་སུ་གདམས་པ། སྣང་བས་མི་འཆིང་ཞེན་པས་འཆིང་། །ཞེན་པ་ཆོད་ཅིག་ནཱ་རོ་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཐ་མལ་པ་ལ་ལོག་རྟོག་སྤང་བ་ནི། བསོད་ན
Chinese
之故。觉知一切显现皆为自生智慧之游舞，如镜中映现面容之影像。了悟外境所见乃是觉性之游舞，然其不过是无生之空相。法性如虚空般清净，故见其与自之觉性法性无二无别。无论显现为何，皆为空相觉性之游舞；无论如何变动，亦是本初成佛，不留痕迹。于三时之法性中平等，故于无作、超离心识之广阔境界中解脱。因此，称之为舍弃取舍之法的时期。如《超越论》所云：心识不离一味，显现于显现之上而明澈，如面容与镜子一般，解脱即是当下之解脱。于此自生空性之境中，见与觉性无有差别。当下即于自身之中解脱。了知一法，即能解脱一切，故二与三之数量止息。分别与执着的对境不显现，动摇与执着本即是空性。空性之见解明澈圆满，故众多之数量止息。如是。对于证悟由内而生之瑜伽士而言，所显现之任何事物皆无须选择，而于法性中解脱，此乃教示：任何生起皆任其生起，任何显现皆任其显现。任何升起皆任其升起，任何存在皆任其存在。任何存在皆任其存在，任何非存在皆任其非存在。于此，觉性之上毫无差别。由一觉性之自性中升起，故于基位无有善恶。所升起之事物皆不离觉性之力量，故于力量之自性中无有善恶。因升起而已然解脱，故若不执取，则自然消散，于此了知其一味，故于自性中无有善恶。无论显现为何，皆是基位中本无之显现，故已然空性。因无有成立、破除与疑惑，故如阳焰之水般，无有而显现，无需以心识执取。因此，对于瑜伽士而言，无论境相显现与心识分别，皆无有取舍之选择，因于基位、法尽、无名中了知其一味。以“超越边际”之名诠释之。如《觉性自解脱》所云：显现为空性，远离事物之法，空性超越相之法，超越本身不可言说。 如是。对于了悟无有可执、彻底解脱之瑜伽士而言，其行为举止并无定规，而于平凡自然之显现中行事：行为举止无有定规，觉性超越顶峰，法与非法任
English
Therefore, seeing whatever appears as the play of self-arisen wisdom, like the reflection of a face in a mirror, one realizes that what is seen in the outer world is the play of awareness, merely an empty form without birth. Because the nature of reality is pure like the sky, one sees it as inseparable from the nature of one's own awareness. Whatever appears is the play of empty form and awareness, and whatever changes is primordially enlightened, leaving no trace. Because it is equal in the nature of reality of the three times, one is liberated in the great state of non-action and beyond mind. Therefore, it is called the time when the teachings of acceptance and rejection are exhausted. As it is said in the Transcendent View: "The intention does not move from one taste. Appearances are clear on the basis of appearances. Like a face and a mirror, liberation is liberated in and of itself. In that self-arisen empty realm, seeing and awareness are not different. It is liberated in its own place. By knowing one thing, all are liberated, so the limit of two and three is exhausted. The object of thought and grasping does not appear. Movement and grasping are empty from the beginning. Because the intention of emptiness is clear and complete, the limit of many is exhausted." So it is said. For the yogi whose realization arises from within, it is taught that whatever arises is liberated into the nature of reality without choice: Let whatever happens happen, let whatever appears appear. Let whatever arises arise, let whatever is be what it is. Let whatever is be what it is, let whatever is not be what it is not. There is no difference in awareness, because it arises from the state of one awareness, so there is no good or bad in the ground. Because everything that arises is nothing other than the power of awareness, there is no good or bad in the essence of power. Because it is already liberated by arising, if it is not grasped, it will naturally dissolve, so there is no good or bad in its essence. Whatever arises or appears is an appearance that does not exist in the ground, so it is already empty. Because there is no establishment, refutation, or doubt, it is like water in a mirage, and there is no need to grasp with the mind what is clear and apparent without existence. Therefore, for the yogi, there is no choice of acceptance or rejection for any object or mental thought, because it is understood as one taste in the groundless, dharma-exhausted, nameless state. It is expressed in terminology as "beyond limits." As it is said in Self-Liberation of Awareness: "Appearances are empty of the dharma of things. Emptiness is beyond the dharma of signs. That which is beyond cannot be expressed." So it is said. For the yogi who realizes total liberation without attachment, there is no fixed conduct, and he acts in ordinary, natural appearances: Conduct is unfixed, awareness transcends the peak, dharma and non-dharma are
Chinese
因为没有一些算计，超越了无依无靠、空性宗派的盒子。吃住睡卧，日夜平等舒展，是自性法性平等的本然状态。没有供奉的神，也没有击打的鬼。没有修习的法，处于平凡自在的状态。不造作的国王，无有傲慢，平等唯一，是闲适、放松、自然、唯一的。不做作，本来成就，远离勤作修持而安乐。在此，对于安住于法和道的人们来说，如果他们从平凡中转变，因为各种忙碌的法行事务而度过日夜，那么安住于平凡又能成就什么呢？如果这样，世间人和瑜伽士不是没有差别吗？应该这样理解：一种是由于没有从世间本身修习佛法，因为心中没有佛法，所以远离了佛法的行为和作为；另一种是由于证悟了法不作而本来成就，所以内心安乐，因为成就了法，舍弃了法，超越了法，所以没有佛法的行为，显现为自然平凡。还有，世间人被世间所束缚，心变得劳累，而瑜伽士没有这些，所以要知道他们与平凡的世间人并不相同。如果相同，那么就像平凡人一样流转轮回，瑜伽士也会陷入错乱。因为远离了身语意三门的作为，所以没有错乱之法，并且平凡的显现通彻为空性，所以没有束缚，从业和异熟果中解脱。例如，烧焦的麻绳，虽然看起来像绳子，但不能起到束缚的作用，这是从火烧中产生的。同样，瑜伽士的心中，由于空性，智慧显现为破立，虽然显现为持有食物、衣服和财物，但因为像认识到无根的梦一样而不执着，所以不能束缚。而世间人没有这些，因为执着于自相，心被束缚，就像没有被火烧的绳子一样，内心和外在显现中，破立自在，所以被束缚。因此，瑜伽自在者的面前说：对于什么有执着，就舍弃它。如果证悟了，一切就是它，没有人能知道除此之外的东西。又如后续教言：显现不能束缚，执着才能束缚。那若巴，断除执着吧！就像这样。对于平凡人，要断除邪见，是为积资。
English
Because there are no calculations, it transcends the box of the dependent-free, emptiness-doctrine. Eating, dwelling, sleeping, and sitting, the days and nights are equally spread out, it is the natural state of equality of self-nature and Dharma-nature. There is no god to worship, nor a demon to strike. There is no Dharma to meditate on, it is the ordinary, natural state. The un fabricated king, without arrogance, is equally one, it is the relaxed, free, natural, and unique one. Unmade, primordially accomplished, free from effort and practice, it is bliss. Here, for those who abide in Dharma and the path, if they turn away from the ordinary and spend their days and nights with various busy Dharma activities, then what can be accomplished by abiding in the ordinary? If so, aren't worldly people and yogis no different? It should be understood in this way: one is because they have not studied Dharma from the world itself, and because Dharma is not in their mind, they are free from Dharma activities; the other is because they have realized that Dharma is unmade and primordially accomplished, so their mind is at ease, because they have accomplished Dharma, abandoned Dharma, and transcended Dharma, so there are no Dharma activities, and they appear naturally ordinary. Furthermore, worldly people are bound by the world, and their minds become weary, but yogis do not have these, so it should be known that they are not the same as ordinary worldly people. If they were the same, then just as ordinary people wander in samsara, yogis would also fall into confusion. Because they are free from the actions of the three doors, there is no Dharma of confusion, and the ordinary appearance is thoroughly enlightened into emptiness, so there is no bondage, and they are liberated from karma and its ripening. For example, a burnt hemp rope, although it looks like a rope, cannot perform the function of binding, it is produced from being burnt by fire. Similarly, in the mind of a yogi, because of emptiness, wisdom appears as affirmation and negation, although it appears to hold food, clothing, and wealth, because they realize it is like a rootless dream and do not cling to it, so it cannot bind. But worldly people do not have these, because they cling to self-characteristics, their minds are bound, just like a rope that has not been burnt by fire, in their inner mind and outer appearances, affirmation and negation are freely present, so they are bound. Therefore, in the presence of the Lord of Yoga, he said: Whatever you are attached to, let it go. If you realize it, everything is it, no one can know anything else besides that. And also the subsequent advice: Appearance cannot bind, attachment can bind. Naropa, cut off attachment! Like that. For ordinary people, to abandon wrong thoughts is to accumulate merit.