Tibetan
ཐོང་བས། སྤང་བླང་དང་བཟང་ངན་མ་གྲུབ་ལ་སྣང་བ་མ་འགགས་པར་ཤར་བ་ལྟར། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་ལ་སྣང་བའི་རོལ་པར་ཤེས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དག་མཉམ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ལ་མི་གནས་པར་བསྟན་པ་ནི། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རིག་པ་གཅིག་ལ་འཁོར་འདས་རྫོགས། །འཛིན་མེད་རང་སྣང་ཆོས་དང་ བྲལ། །ཞེས་དང་། ནོར་བུ་ཕྲ་བཀོད་ལས། སྣང་དང་སྣང་བར་བྱེད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན། །མི་སྣང་མ་ཡིན་ཆོས་ཀུན་རྣམ་པར་དག །ཅེས་སོ། །ཆོས་སྐུ་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཤར་བས་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ནི། སྣང་བར་མེད་ལ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་ཤར། །སྟོང་པར་མེད་ལ་མཐའ་དབུས་ཁྱབ་པར་གདལ། །གཟུང་འཛིན་མེད་ལ་ང་བདག་སོ་སོར་ཞེན། །གཞི་རྩ་མེད་ལ་ཚེ་རབས་བརྒྱུད་མར་སྣང་། །དགག་སྒྲུབ་མེད་ལ་བདེ་སྡུག་བླང་དོར་བྱེད། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་བསམས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་མཚར་ཆེ་བ་ཞིག་ཤར་བ་ཙམ་སྟེ། ངོ་བོ་ཡོད་མེད་ལས་འདས་བཞིན་དུ་སྣང་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་རང་ངོར་སྣང་བ་ནི། རྨི་ལམ་ན་བདག་གཞན་དང་། བདེ་སྡུག་དང་། ནོར་རྫས་དང་། བཟང་ངན་དང་། བླང་དོར་དང་། ཚེ་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་པ་རྨིས་པ་ལྟར། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་དུས་དེར་ཡོད་པར་འཛིན་པས་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ནི། མེད་སྣང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་སྣང་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་ཏ་ལ་ལའི་མདོ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་མཁའ་མཉམ་དག་པས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་ གཉིས་ལས། ཐོག་མར་ཕྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ལ་གཞི་བྲལ་སྒྱུ་མ་སྟོང་གཟུགས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ཕར་བལྟས་སྐྱེ་འགྲོའི་སྣང་བ་མཚར་རེ་ཆེ། །མི་བདེན་བདེན་པར་ཞེན་པས་བདེན་བདེན་འདྲ། །མ་འཁྲུལ་འཁྲུལ་པར་ཞེན་པས་འཁྲུལ་འཁྲུལ་འདྲ། །ངེས་མེད་ངེས་པར་བཟུང་བས་ངེས་ངེས་འདྲ། །ཡིན་མིན་ཡིན་པར་བཟུང་བས་ཡིན་ཡིན་འདྲ། །མི་འཐད་འཐད་པར་བཟུང་བས་འཐད་འཐད་འདྲ། །འདི་ལྟར་ཕྱི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་སྒྱུ་མ་ཙམ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ལ་འཛིན་པ་ནི། མི་བདེན་པ་ལ་བདེན་པར་འཛིན། མ
Chinese
如是，如同取舍和好坏未成立时，显现不间断地生起一样。了知轮回和涅槃的一切法，都是无而显现的戏舞。证悟本体自性清净平等一味的瑜伽士们，不住于轮回涅槃之法，如《狮子力圆满》中所说：“一觉悟而轮回涅槃圆满，无执著自显，远离诸法。”又如《宝鬘论》中所说：“非显现及显现之境，非不显现，诸法皆清净。”法身显现之时，即从无而生无，故显示为无显空性的影像。显现于无而显现种种，空性于无而遍布边际中央，无能取所取而执著我与我所，无根基而显现生世相续，无破立而行苦乐取舍。若思及法性之义，则法相之显现极为奇妙，本体超越有无，而显现方式却以各种方式自显。如梦中梦见自他、苦乐、财物、好坏、取舍、前后世等，实际上虽无，然于彼时执为有，故令心极度烦恼。执著于无显现，即是行于错觉，如圣《宝积陀罗尼经》云：“一切法皆如善逝，凡愚之辈执著相，于世间行于无法。”如是说。现在为了确定如何证悟内外诸法不生，与虚空同等清净之理，分为二：首先，确定显现于外境为无基幻化空性之相。向外观看，众生的显现非常奇妙，因执著于不真实为真实，故似真实；因执著于不迷惑为迷惑，故似迷惑；因执著于不定为决定，故似决定；因执著于非为是，故似是；因执著于不合理为合理，故似合理。如此，外显现之自性，本体自性本空之自性仅是幻化，不知此真实之愚者，执著于事物自相，而执著于内外之法，即执著于不真实为真实。
English
Thus, just as appearances arise without ceasing when acceptance and rejection, good and bad, are not established. Knowing that all phenomena of samsara and nirvana are the play of appearance in non-existence. It is taught that yogis who realize the equality of intrinsic nature do not abide in the phenomena of samsara and nirvana, as it is said in "The Lion's Complete Strength": "In one awareness, samsara and nirvana are complete. Self-appearance without grasping, separate from phenomena." And as it is said in "Ornamental Jewel": "Not the object of appearance and appearing. Not non-appearance, all phenomena are completely pure." The time when the Dharmakaya appears, from non-existence, non-existence arises, so it is shown as a mere image of emptiness and appearance. Appearing in non-existence, various appearances arise. Emptiness in non-existence, extending to the ends and the center. Without grasping and grasper, clinging to I and mine separately. Without a foundation, appearing in continuous lifetimes. Without negation and affirmation, doing happiness and suffering, acceptance and rejection. If one thinks about the meaning of Dharmata, then the appearance of phenomena is just a great wonder. While the essence transcends existence and non-existence, the way of appearing appears in various ways as its own. Like dreaming of self and others, happiness and suffering, wealth and possessions, good and bad, acceptance and rejection, past and future lives, etc. in a dream. Although in reality they do not exist, at that time they are grasped as existing, so the mind is completely afflicted. Clinging to non-existence is called acting in illusion, as it is said in the Noble Sutra of the Jewel Heap: "All phenomena are like the Sugatas, fools cling to signs, in the world they act in non-existent phenomena." So it is said. Now, in order to ascertain how to realize that the unoriginated phenomena of outer and inner are pure like space, there are two parts. First, to establish that the appearance in the outer realm is a rootless illusion, an empty form. Looking outward, the appearances of beings are very wonderful. Because of clinging to untruth as truth, it seems like truth. Because of clinging to non-confusion as confusion, it seems like confusion. Because of clinging to uncertainty as certainty, it seems like certainty. Because of clinging to non-being as being, it seems like being. Because of clinging to unreasonableness as reasonableness, it seems like reasonableness. Thus, the nature of outer appearance, the self-nature of emptiness of essence, is merely illusion. Those fools who do not know this reality cling to the self-characteristics of things, and cling to outer and inner phenomena, that is, clinging to untruth as truth.
Tibetan
་འཁྲུལ་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་འཛིན། ངེས་པ་མེད་པ་ངེས་པར་འཛིན། ཡིན་མིན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡིན་མིན་དུ་འཛིན། མི་འཐད་པ་ལ་འཐད་པར་འཛིན་པས། སྣ་ཚོགས་ཅོལ་ཆུང་ཡུལ་གྱིས་སེམས་བྲིད་ནས། །དོན་མེད་རིག་པ་སྐད་ཅིག་བརྒྱུད་མར་མཐུད། །ཉིན་ཞག་ཟླ་བ་ལོ་དང་མི་ཚེ་འདས། །གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་འཛིན་པས་འགྲོ་བ་བསླུས། །སྐད་ཅིག་མའི་ཤེས་པ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པས་འཁྲུལ་འཛིན་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པས་དུས་འདས་ཏེ། སྐད་ཅིག་དུ་མ་ལས་ཡུད་ཙམ་དུ་འཁྲུལ། ཡུད་ཙམ་ལས་ཉིན་ཞག་དང་། ཉིན་ཞག་ལས་ཟླ་བ་དང་། ཟླ་བ་ལས་ལོར་འཁྲུལ་པ་ཕྱི་ཕྱིར་གོམས་པས་འགྲོ་བ་འཁྲུལ་པ་ནི། གཞི་མེད་པའི་རིག་པ་ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པ་ རང་ལ་གནས་ཀྱང་། ངོ་མ་ཤེས་པའི་ངང་ནས་རྐྱེན་གློ་བུར་བ་ཙམ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །གློ་བུར་རྣམ་རྟོག་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས། །མ་འཁྲུལ་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་། །བློ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང་། །རྒྱུ་རྐྱེན་དང་བཅས་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་པ་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ཡི། །འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་ཕན་ཚུན་དུ། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་སྣང་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་སྣང་བ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྒྱུ་མའི་རྩེད་མོ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ཡང་། འཁྲུལ་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེའང་རིག་པའི་རང་ངོ་འདི་ཐོག་མའི་ཀ་དག་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། འདིའི་རང་སྣང་ནི་རང་གསལ་རྗེན་པར་དག་པའི་ཆོས་སྐུ་སྟེ། གཞི་མེད་རྣམ་དག་ཆེན་པོའི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ལ་རིག་མ་རིག་དང་། འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ད་ལྟ་ཟང་མར་འདུག་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་ནས། དེའི་ངང་ལས་མི་འདའ་བས་ཕྱི་ཡུལ་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་སྒྱུ་མའི་སྟོང་གཟུགས་གཞི་སྣང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་སངས་པས་འཁོར་བ་མིང་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཡུལ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་མོད་ཀྱང་། །ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་ བཞིན་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གདོད་ནས་དག །གཞི་སྣང་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །མ་རིག་པ་ཞེས་བཏགས་མེད་པས། །འཁྲུལ་པར་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བློ་ཞེས་ཀུན་ཏུ་མ་བཏགས་པས། །དྲི་མ་འཁྲུལ་པའི་མིང་ཡང་མེད། །མིང་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་མེ
Chinese
将错觉执着为错觉，将无常执着为恒常，将超越是非执着为是非，将不合理执着为合理。各种愚昧的境使心迷惑，无意义的觉知刹那相续。日月年岁和生命流逝，以二元对立的执着欺骗众生。刹那的觉识不认识自己的本性，持续地产生错觉，时间流逝。从无数刹那中产生短暂的错觉，从短暂到日夜，从日夜到月，从月到年，错觉逐渐加深，众生因此迷惑。无根的觉知，法身如虚空般清净，虽然安住于自身，却在不认识的状态下，仅仅是突发的因缘。如《牟提迦鬘》中所说：法身犹如虚空，突发的念头如云遮蔽。未曾错乱的法性，在心中显现为错乱之相。具有因缘的刹那。又如《宝鬘论》中所说：三道无始无终亦无中，轮回的轮转如火轮，有为法如是辗转成轮回。如是，众生执着于错觉的自相，而同样的显现，瑜伽士却视其为幻化的游戏，这是因为错觉是无根无基的缘故。觉知的自性，本初清净，超越错与非错，如虚空一般。此自显现是自明清净的法身，称为无基大清净之显现。其体性不成立有觉与无觉、轮回与涅槃等等，瑜伽士证悟到当下清明澄澈的状态，不离此状态，因此外境的错觉、幻化的空相，在基显法性的界中清净，称为轮回无名如虚空般清净的瑜伽士。如《牟提迦鬘》中所说：境显现如是，然于本初清净中，不可说为错乱，如是无错乱亦为何？是故错乱本初净，于彼基显大光明，无有无明之假立，故无错乱之成立。心识未曾作意故，亦无垢染错乱名，无有名言文字聚。
English
Holding illusion as illusion, holding impermanence as permanence, holding what transcends right and wrong as right and wrong, holding what is unreasonable as reasonable. Various foolish realms bewitch the mind, meaningless awareness continues in an instant. Days and nights, months and years, and life pass by, deceiving beings with the clinging to duality. Because momentary consciousness does not recognize its own nature, it continuously generates illusion, and time passes. From countless moments, a brief illusion arises; from a brief moment to days and nights; from days and nights to months; from months to years, illusion gradually deepens, and beings are thus deluded. The rootless awareness, the Dharmakaya, is pure like the sky, and although it abides within oneself, it is merely a sudden condition in a state of non-recognition. As stated in the "Pearl Garland": The Dharmakaya is like the sky, sudden thoughts obscure it like clouds. The nature of non-illusion also appears in the mind as illusion. Moments with causes and conditions. And as stated in the "Garland of Jewels": The three paths have no beginning, no end, and no middle. The wheel of samsara is like a wheel of fire. Conditioned phenomena thus transform into samsara. Thus, beings cling to the self-nature of illusion, while the same appearance seems to yogis as merely a play of illusion, because illusion is rootless and baseless. The self-nature of awareness, primordial purity, transcends illusion and non-illusion, like the sky. This self-appearance is the self-luminous and pure Dharmakaya, called the appearance of the great groundless purity. Its essence does not establish awareness or non-awareness, samsara or nirvana, etc. The yogi realizes the present clear and transparent state, and not departing from this state, the illusion of external objects, the empty form of illusion, is purified in the realm of the ground appearance of Dharmata, and is called the yogi whose samsara is nameless and pure like the sky. As stated in the "Pearl Garland": Although the realm appears as such, in the primordial purity, it cannot be said to be illusion. What is non-illusion then? Therefore, illusion is primordially pure. In that great ground appearance, there is no imputation of ignorance, so there is no establishment of illusion. Because the mind has never been intentional, there is no name of defilement or illusion, no collection of names and letters.