Tibetan
ད་པས། །བཏགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་ཞེས་མིང་དུ་མ་བཏགས་པས། །བློས་བཏགས་འཁྲུལ་པའི་མིང་ཡང་མེད། །སེམས་དང་ཡིད་དུ་མ་གྲུབ་པས། །འགྱུ་བྱེད་འཁྲུལ་པ་ངང་གིས་མེད། །ཕྲ་རགས་དྲི་མ་གཉིས་མེད་པས། །འབྱུང་རྐྱེན་འཁྲུལ་པ་ངང་གིས་མེད། །བྱ་དང་བྱེད་པ་གཉིས་མེད་པས། །ཡུལ་འཛིན་འཁྲུལ་པ་ག་ལ་ཡོད། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་གཉིས་མེད་པས། །གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། འཁྲུལ་ཞེས་ཀ་ནས་དག་པ་ལ། །མ་འཁྲུལ་ཉིད་དུ་བཅོས་སུ་མེད། །མེད་སྣང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཆོས། །བྱས་བྱུང་རྟོག་པ་རང་འགགས་སོ། །འཁྲུལ་ནས་དམིགས་པར་སྣང་བ་མིན། །རང་བཞིན་ཡེ་གདངས་མ་གཡོས་པས། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་པར་རོ་གཅིག་གོ། །འཛིན་རྟོག་བྲལ་ནས་ཡེ་སངས་རྒྱས། །བཅོས་ཤིང་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་ཡུལ་མེད་དུ་རྟོགས་པས་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་དུས། ནང་འཛིན་པ་གཞི་མེད་རྟེན་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་དག་པའི་སེམས་ལ་ཚུར་བལྟས་པས། །རྟེན་ གཞི་མེད་པའི་རིག་པ་མིང་དང་བྲལ། །མཚོན་བརྗོད་མ་མཐོང་ལྟ་སྒོམ་ཁྲིགས་ཆགས་བུད། །ཕྱལ་པ་ལྷུག་པ་ཡངས་པ་ཕྱམ་གདལ་བ། །ཉམས་ལེན་མ་ཤེས་ཐུན་མཚམས་ཕྱོགས་རིས་མེད། །ཐམས་ཅད་རྒྱ་ཡན་ཕྱམ་ཕྱམ་བར་མཚམས་བྲལ། །འདི་ལྟར་རང་གི་སེམས་ལ་བལྟས་པས་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་གི་མཐའ་ལས་འདས་ཏེ། རྟེན་མེད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་སངས་པ་ནི། དྲན་པ་རང་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཀུན་གཞི་མེད་རྩ་བ་སུ་ལ་སྲིད། །སྲིད་བྲལ་འདོད་པ་མེད་པའི་སེམས། །རང་བཞིན་མ་བཅོས་བརྗོད་ལས་འདས། །བྱ་བྱེད་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་ཟད། །ཆོས་མེད་སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །ང་མེད་བདག་མེད་གཟུང་དང་འཛིན་པ་མེད། །ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ཞེས་གནས་པ་ཙམ་དུའང་མེད། །མེད་ཕྱིར་སྟོང་པའི་སྣང་བ་ལ། །དྲན་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་ཁུངས་ཟད་པའོ། །བྱས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བྱུང་བ་མེད་པ་ཡ་མཚན་ཆེ། །བྱུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་ལ། །འགྲོ་འོང་མེད་པ་ཡ་མཚན་ཆེ། །འཁོར་ས་མེད་པའི་རིག་པ་ལ། །བྱུང་ས་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རིག་པ་ནི་ཕྱོགས་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ་འདི་ལྟར། ལུས་དང་ཡུལ་དང་སྣང་བའི་གཏད་མེད་པར། །ནམ་མཁའི་ཀློང་ཡངས་མཉམ་པར་ཕྱམ་གདལ་བས། ། ནང་གི་ཆོས་ཞེས་བདག་ཏུ་འཛི
Chinese
因此，安立的错乱是不存在的。因为没有安立名为“法”，所以由分别念安立的错乱之名也没有。因为心和意没有成立，所以能动摇的错乱自然没有。因为没有粗细二垢，所以产生的因缘错乱自然没有。因为没有能作和所作，所以执著境的错乱怎么会有？因为没有境和根，所以能取和所取的错乱是不存在的。如是说。出自《摧毁一切戏论论》。所谓错乱，从本初即清净，无法矫正为不乱。无而显现，是未见之法，造作产生的分别念自然止息。不是从错乱而显现为所缘，因为自性本来的声音未曾动摇，所以诸法平等一味。远离能执著的分别念，本来就是佛，无法改造和改变。如是说。如此，因为了悟外境不存在，所以能取的法性如虚空般清净之时，将内执著为无基无依而确定，即是瑜伽士清净的心向内观照时，无有根基的觉性远离名言。不见指示言说，观修次第消失。散漫、放松、宽广、坦然舒展。不了解修习，没有座间、偏袒。一切放任，坦然，没有间隔。如此观照自己的心，超越了本体可把握的边际，在无有根基的虚空自性中醒悟，即是忆念自净的法性，是远离有无边际的法身。出自《摧毁一切戏论论》。诸法无基，根本存在于何处？远离存在，无有希求之心。自性不造作，超越言说。能作所作的错乱分别念止息。无法，无佛，也无有情。无我，无自性，无能取和所取。无法用语言表达，连安立为“心”也仅仅不存在。因为不存在，所以在空性的显现中，忆念和了知的来源都已穷尽。在无为的法性中，没有产生是极稀奇的。在没有产生的法身中，没有去来是极稀奇的。在没有轮转之地的觉性中，没有产生之地的法性。如是说。了悟能取所取二者无别的觉性，是无有方所的任运大圆满，就像这样：身体、境和显现没有依靠，在虚空的广阔空间中平等坦然舒展， 内心执著法。
English
Therefore, the illusion of imputation does not exist. Because there is no imputation of the name "dharma," there is also no name of illusion imputed by conceptual thought. Because mind and intellect are not established, the moving illusion naturally does not exist. Because there are no gross or subtle defilements, the illusion of arising conditions naturally does not exist. Because there is no agent and action, how can there be an illusion of grasping objects? Because there is no object and sense faculty, the illusion of grasping and being grasped does not exist. Thus it is said. From the *Vajracchedika Sutra*. So-called illusion, from the very beginning is pure, and cannot be corrected into non-illusion. Appearing as non-existent, it is an unseen dharma, and fabricated conceptual thoughts naturally cease. It does not appear as an object of focus from illusion, because the original sound of self-nature has not moved, so all dharmas are equally of one taste. Free from grasping conceptual thoughts, it is originally enlightened. It cannot be modified or changed. Thus it is said. Thus, because of realizing that external objects do not exist, when the nature of the ungraspable dharma is pure like space, establishing the inner grasping as baseless and without support means that when the yogi's pure mind looks inward, the awareness without a basis is free from names. Indications and expressions are not seen, and the stages of view and meditation disappear. Scattered, relaxed, broad, and openly spread. Without understanding practice, there are no session breaks or biases. Everything is let go, openly, without intervals. Thus, looking at one's own mind, it transcends the limits of what can be grasped in essence, and awakening in the baseless nature of space is the nature of self-purification of mindfulness, which is called the Dharmakaya, which is free from the extremes of existence and non-existence. From the *Vajracchedika Sutra*. Where does the root of all dharmas without a basis exist? The mind that is free from existence and without desire. Self-nature is uncreated, beyond expression. The conceptual thoughts of agent and action cease. No dharma, no Buddha, and no sentient beings. No self, no ego, no grasping and being grasped. It cannot be expressed in words, and even establishing it as "mind" simply does not exist. Because it does not exist, in the appearance of emptiness, the sources of memory and knowledge are exhausted. In the uncreated nature of dharma, it is extremely wonderful that there is no arising. In the Dharmakaya without arising, it is extremely wonderful that there is no going and coming. In the awareness without a place of rotation, there is the nature of dharma without a place of arising. Thus it is said. The awareness that realizes the inseparability of grasping and being grasped is the great spontaneously accomplished, without direction, like this: Without reliance on body, objects, and appearances, in the vast space of the sky, equally and openly spread, the mind grasps dharma.