Tibetan
སྒྲིབ། །ཤེས་དང་མི་ཤེས་གཉིས་མེད་པས། །བློ་དངོས་གཉིས་ཀྱིས་ང་མི་སྒྲིབ། །ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་མི་འཛིན་པས། །དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱིས་ང་མི་སྒྲིབ། །མཐའ་དང་དབུས་སུ་མི་འབྱེད་པས། །གོལ་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱིས་ང་མི་སྒྲིབ། །གསང་དང་མི་གསང་གཉིས་མེད་པས། །སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱིས་ང་མི་སྒྲིབ། །རིག་དང་མ་རིག་གཉིས་མེད་པས། །མུན་སྣང་གཉིས་ཀྱིས་ང་མི་སྒྲིབ། །དུག་ལྔ་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་པས། །འཛིན་རྟོག་གཉིས་ཀྱིས་ང་མི་སྒྲིབ། །ཕྱི་དང་ནང་དུ་མི་ལྟ་བས། །འབྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ང་མི་སྒྲིབ། །ཐ་དད་དུ་མར་མི་འབྱེད་པས། །གཅིག་དང་དུ་མས་ང་མི་སྒྲིབ། །འདས་དང་མ་འདས་མི་རྟོག་པས། །འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱིས་ང་མི་སྒྲིབ། །གསལ་འགྲིབ་གཉིས་སུ་མི་འཛིན་པས། །ཡེངས་དང་རྨུགས་པས་ང་མི་སྒྲིབ། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཡེ་རྒྱས་ཐེབས་པ་ལས་སྒྲིབ་མེད་ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་ཤར་ཏེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། རང་སྣང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱ། །སྟོང་འབྱམས་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཡི་རྒྱ། །སྣ་ཚོགས་སེམས་ཉིད་རིག་པའི་རྒྱ། །རྣམ་དག་ཀློང་ཡངས་ཡེ་ཤེས་རྒྱ། །མཚན་མ་དངོས་དག་རང་རིག་རྒྱ། །སྣང་བ་རང་རྫོགས་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱ། །སྤྱོད་པ་རྨད་བྱུང་སྣང་བའི་རྒྱ། །སྒོམ་པ་རྨད་བྱུང་སེམས་ཀྱི་རྒྱ། ། ལྟ་བ་རྨད་བྱུང་ནམ་མཁའི་རྒྱ། །འབྲས་བུ་རྨད་བྱུང་ཆིག་ཆོད་རྒྱ། །ཡེ་ཤེས་རྨད་བྱུང་སྟོང་པའི་རྒྱ། །ཆོས་ཉིད་རྨད་བྱུང་རོལ་པའི་རྒྱ། །རྟོག་པ་རྨད་བྱུང་ཤེས་པའི་རྒྱ། །ཡང་དག་རྨད་བྱུང་རིག་པའི་རྒྱ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དོན་ལག་ཁྲིད་དུ་བསྟན་ན། རྫོགས་པ་རང་བྱུང་དབང་གི་ཆུ་བོའི་རྒྱུད་ལས། རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆེ། །གྲོལ་ལུགས་རྟོགས་ལུགས་ཐོབ་ལུགས་སོ། །སྐྱེ་མེད་ཡུལ་ལ་གནས་པའི་ཚེ། །བལྟ་ཐབས་གཞག་ཐབས་བསྐྱལ་ཐབས་སོ། །ཞེས་པས། རྟོགས་ལུགས་ཟང་ཐལ་དུ་རྟོགས་པ་དང་། གྲོལ་ལུགས་ཀ་དག་ཏུ་སངས་པ་དང་། ཐོབ་ལུགས་རང་མལ་དུ་ཐོབ་པ་གསུམ་དུས་གཅིག་ལ་འབྱུང་ལ། དེའི་ངང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ལ་གནད་གསུམ་སྟེ། ཟང་ཐལ་དུ་ལྟ་བ། ཆིག་ཆོད་དུ་གཞག་པ། ཟད་སར་བསྐྱལ་བའོ། །དེ་དག་གི་རིམ་པ་ཡང་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །རོལ་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲོལ་བའི་གནད་ངེས་པ་ནི། སྣ་ཚོགས་གྲོལ་ལོ་ཉག་གཅིག་ཀློང་དུ་གྲོལ། །ཕྱོགས་མེད་གྲོལ་ལོ་ལྷུན་གྲུབ་ཀློང་དུ་གྲོལ། །ཐམས་ཅད་གྲོལ་ལོ་སྙིང་པོའི་ཀློང་དུ་གྲོལ། །སྣ་ཚོགས་ཕྱོགས་མེད་དུ་ཤར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་གཞི་མེད་དུ་གནས་པས་རང་ས་ནས་སྟོང་པར
Chinese
遮蔽。因为没有知与不知的分别，所以识与实物不能遮蔽我。因为不执着于方和类，所以敌与友不能遮蔽我。因为不区分边与中，所以歧途与遮蔽不能遮蔽我。因为没有隐秘与不隐秘的分别，所以痛苦不能遮蔽我。因为没有明与无明的分别，所以黑暗与光明不能遮蔽我。因为五毒与智慧没有分别，所以执着与分别不能遮蔽我。因为不向外与内看，所以元素的因缘不能遮蔽我。因为不区分多与少，所以一与多不能遮蔽我。因为不思过去与未来，所以轮回与涅槃不能遮蔽我。因为不执着于明与暗，所以散乱与昏沉不能遮蔽我。如是说。又，法性本自广大，无遮蔽，通透，赤裸显现。如《摩尼宝鬘》所说：自显现是空性的种子，空阔是智慧身的种子，多样是心性觉性的种子，清净广阔是智慧的种子，相好真实是自明的种子，显现自圆满是法界的种子，行为奇妙是显现的种子，禅修奇妙是心的种子，见地奇妙是虚空的种子，果奇妙是决定的种子，智慧奇妙是空性的种子，法性奇妙是游舞的种子，分别奇妙是认识的种子，真实奇妙是觉性的种子。如是说。如果将此义在实修指导中开示，在《圆满自生自在之河流》中说：觉性本身的住法大，解脱之法，证悟之法，获得之法。处于无生之地时，观看之法，安住之法，转移之法。如是说。证悟之法是通透地证悟，解脱之法是原始清净地觉醒，获得之法是于自性处获得，三者同时发生。于此状态中串习有三个要点：通透地观看，决定地安住，于尽头处转移。这些次第也已在之前开示完毕。确定游舞于法性中解脱的要点是：多样解脱于唯一法界中解脱，无方解脱于任运自成法界中解脱，一切解脱于精华法界中解脱。多样无方显现的一切法，本体安住于无基之中，因此自性空性。
English
Obscuration. Because there is no distinction between knowing and not knowing, intellect and objects do not obscure me. Because I do not cling to sides and factions, enemies and friends do not obscure me. Because I do not distinguish between edges and center, straying and obscuration do not obscure me. Because there is no distinction between secret and non-secret, suffering does not obscure me. Because there is no distinction between awareness and ignorance, darkness and light do not obscure me. Because the five poisons and wisdom are not distinct, grasping and thought do not obscure me. Because I do not look outward or inward, the conditions of the elements do not obscure me. Because I do not distinguish between different and many, one and many do not obscure me. Because I do not think about past and future, samsara and nirvana do not obscure me. Because I do not cling to clarity and dimness, distraction and dullness do not obscure me. Thus it is said. Moreover, because the nature of reality is inherently vast, without obscuration, transparent, and nakedly manifest. As it is said in the "String of Pearls": Self-appearance is the seed of emptiness. Vast emptiness is the seed of the wisdom body. Variety is the seed of the nature of mind, awareness. Pure, vast space is the seed of wisdom. Signs and realities are the seed of self-awareness. Appearance, self-perfected, is the seed of the expanse. Activity, wondrous, is the seed of appearance. Meditation, wondrous, is the seed of mind. View, wondrous, is the seed of the sky. Fruit, wondrous, is the seed of decisiveness. Wisdom, wondrous, is the seed of emptiness. Reality, wondrous, is the seed of play. Thought, wondrous, is the seed of knowing. Correctness, wondrous, is the seed of awareness. Thus it is said. If the meaning of this is shown in practical instructions, in the lineage of "The River of Perfected Natural Empowerment": The abiding of awareness itself is great. The way of liberation, the way of realization, the way of attainment. When abiding in the unborn realm, the way of looking, the way of placing, the way of transferring. Thus it is said. The way of realization is to realize transparently. The way of liberation is to awaken in primordial purity. The way of attainment is to attain in one's own place. These three occur at the same time. To become familiar with that state, there are three key points: to look transparently, to place decisively, to transfer to the end. The order of these has already been shown before. The key to determining the liberation of play in reality is: Variety is liberated, liberated in the single expanse. Impartiality is liberated, liberated in the spontaneously accomplished expanse. Everything is liberated, liberated in the essence expanse. All phenomena that arise in various impartial ways abide in the groundlessness of their essence, therefore, they are empty from their own ground.
Tibetan
་གྲོལ་བ་དེ། རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་དུས་རང་གི་སེམས་དེ་ལ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ་ནི། སྣང་སྟོང་རིག་སྟོང་དུ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཤར་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་གཤིས་དེ་ལྟར་ཡིན་ ཡང་བློས་མ་རྟོགས་ན་ཕན་མེད་ལ་རྟོགས་ན་མ་སྤངས་ལ་དག །མ་བཙལ་བར་གྲུབ། མ་ཕྱིན་པར་བགྲོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་དོན་ཀུན་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཀྱེ་ཀྱེ་གསང་བདག་རྡོ་རྗེ་འཛིན། །འཁོར་བ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ན། །མྱ་ངན་འདས་ཞེས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་ལྔ་ཡི་དོན་རྟོགས་ན། །ཡེ་ཤེས་གཞན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ན། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་བཙལ་དུ་མེད། །སྐྱོན་གྱི་མཐའ་གཉིས་རབ་རྟོགས་ན། །ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་བཙལ་མི་དགོས། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཤེས་ན། །འཁྲུལ་མེད་རིག་པ་བཙལ་མི་དགོས། །འབྱུང་ལྔ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ན། །ཆེན་པོ་ལྔ་ཉིད་བབས་ཀྱིས་གྲུབ། །མ་རིག་ཉིད་ཀྱི་རྩད་ཆོད་ན། །རིག་པའི་སྐུ་ཉིད་མ་བསྒྲུབས་འགྲུབ། །སེམས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཤེས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་མ་བཙལ་རྙེད། །སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་དོན་རྟོགས་ན། །མ་རིག་འོད་སྣང་མ་བཙལ་རྙེད། །རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ཆོད་ན། །འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་རང་སར་གྲོལ། །སྟོང་པ་སྣང་བའི་དོན་རྟོགས་ན། །ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཡང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །དངོས་པོར་སྣང་བའི་ཕུགས་མཐོང་ན། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་བསྒྲུབས་རྫོགས། །ཆོས་ཉིད་དག་པའི་དོན་རྟོགས་ན། །སྐྱེ་མེད་ཆོས་ཉིད་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ལག་ཁྲིད་དུ་སྡེབས་ན། གང་སྣང་དང་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་ལ་ཅོག་གཞག་རང་བབས་སུ་བཏང་བས་རང་སངས་རིག་པའི་ངང་ལས་འདའ་བ་མེད་པའི་ཉམས་ལེན་བྱ་སྟེ། སྐུ་གདུང་འབར་བའི་རྒྱུད་ ལས། མ་བསྐུར་གཞི་ལ་རྫོགས་པའི་དབང་ཐོབ་ནས། །ཅོག་གཞག་རང་སར་གཞག་པའི་མན་ངག་བསྟན། །འདའ་མེད་བསྲུང་མཚམས་བྲལ་བའི་ཉམས་ལེན་བྱ། །རང་གནས་གཅིག་པར་གནས་པའི་དགོངས་པ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་གང་སྣང་གི་དུས་ན་ཅོག་གཞག་ཏུ་བཞག་པས་རང་གྲོལ་ལ་སོང་བ་ནི་གནད་ལ། རང་གྲོལ་དུས་རིག་པ་རྗེན་སངས་སེ་བའི་ངོ་བོ་ཅེར་མཐོང་དུ་འཆར་བ་ལས་མ་བསྐྱོད་པ་ནི། ལག་ཁྲིད་དངོས་གཞིའོ། །རྫོགས་པ་རང་བྱུང་ལས། གོ་བའི་དུས་ནི་རྣམ་བཞིའི་ཚེ། །ཅོག་གཞག་རང་གྲོལ་མ་བསྐྱོད་པའོ། །ཞེས་སོ། །དུས་བཞི་ནི་སྣང་བ་གཞི་མེད་དུ་གོ་བ། ཤེས་པ་ཡུལ་མེད་དུ་གོ་བ། རིག་པ་རྟེན་མེད་དུ་གོ་བ། ཆོས་ཟད་མིང་མེད་དུ་གོ་བའོ། །ད་ནི་ཐམས་
Chinese
那解脱是，瑜伽士如是证悟时，从执着于自心的法的束缚中解脱，被称为显现为空性觉性的自性。虽然本性如此，但若心不证悟则无益，若证悟则不舍而喜。不寻而得，不行而至，被称为成就一切义的法性。如《摩尼宝鬘》中所说： 嗟！嗟！秘密主金刚持， 若证悟轮回之义， 则无所谓涅槃。 若证悟五烦恼之义， 则无所谓其他智慧。 若证悟痛苦之义， 则无需寻求大乐。 若善证悟过失之二边， 则无需寻求大功德。 若知晓迷惑之义， 则无需寻求无谬之觉性。 若证悟五大之义， 则五大自成。 若断除无明之根， 则无需修证觉性之身。 若知晓有情之义， 则无需寻求亦能获得佛陀之果。 若证悟种种显现之义， 则无需寻求亦能获得无明之光明。 若断除分别之迹， 则迷惑当下自解脱。 若证悟空性显现之义， 则智慧身亦自然成就。 若见显现事物之究竟， 则空性亦无需修证而圆满。 若证悟法性清净之义， 则无生法性度彼岸。 如是说。 若将彼义融入实修指导，则对于一切所显现和所生起，皆放松安住于本然，于自生觉性之状态中，进行不离之修持。如《身躯燃烧续》中所说： 未灌顶于基位圆满得灌顶， 示以放松安住本然之口诀。 进行不离越度、无护之修持。 即是安住于自性唯一处之密意。 如是说。 也就是说，于任何显现之时，放松安住则趋向自解脱是关键。自解脱之时，觉性赤裸、明朗之体性，显现为直观所见而不动摇，乃是实修之正行。 《自生圆满》中说： 领悟之时有四种， 放松、自解脱、不动摇。 如是说。 四时为：领悟显现为无基，领悟觉知为无境，领悟觉性为无依，领悟法尽名为无。 现在
English
That liberation is, when a yogi realizes it in this way, liberation from the bonds of the Dharma that cling to one's own mind is called the nature that dawns as the realization of appearance-emptiness and awareness-emptiness. Although the nature is like that, if it is not realized by the mind, it is useless, but if it is realized, one rejoices without abandoning it. It is accomplished without searching, and traversed without going, which is called the Dharma nature that accomplishes all meanings. As it says in the "String of Pearls": O Secret Lord Vajradhara! If you realize the meaning of samsara itself, there is no such thing as nirvana. If you realize the meaning of the five afflictions, there is no other wisdom. If you realize the meaning of suffering itself, there is no need to seek great bliss. If you fully realize the two extremes of faults, there is no need to seek great qualities. If you know the meaning of delusion itself, there is no need to seek non-deluded awareness. If you realize the meaning of the five elements themselves, the five great ones are spontaneously accomplished. If you cut off the root of ignorance itself, the body of awareness is accomplished without effort. If you know the meaning of sentient beings themselves, Buddhahood itself is found without searching. If you realize the meaning of various appearances, the light of ignorance is found without searching. If you cut off the trace of thought itself, that delusion is liberated in its own place. If you realize the meaning of emptiness appearance, the wisdom body is also spontaneously accomplished. If you see the essence of appearing objects, emptiness itself is also perfected without effort. If you realize the meaning of the purity of Dharma nature, the unborn Dharma nature goes beyond. So it is said. If you combine its meaning into practical instructions, then for whatever appears and whatever arises, by letting it rest in its own state, one should practice without straying from the state of self-arisen awareness. As it says in the "Burning Corpse Tantra": Having received empowerment that is complete in the ground without bestowing, the instruction of placing in its own place is taught. Practice without straying, free from protection and boundaries. It is the intention of abiding in one's own single place. So it is said. That is to say, the key is that at the time of whatever appears, by placing it in a state of letting be, it goes towards self-liberation. At the time of self-liberation, the essence of awareness, naked and clear, dawns as directly seen without moving from it, which is the actual practice. In "Self-Arisen Perfection" it says: At the time of understanding, there are four aspects: Letting be, self-liberation, and non-movement. So it is said. The four times are: understanding appearance as baseless, understanding knowledge as objectless, understanding awareness as supportless, and understanding Dharma exhausted as nameless. Now