Tibetan
པ། །མུན་ཁུང་ནང་གི་མཛུབ་ཡུག་འདྲ། །བླ་མེད་རྒྱུད་འདི་མ་ཤེས་པར། །ཉམས་སུ་ལེན་པར་འདོད་པ་དེ། །ཁ་བྲག་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་འདྲ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཅུང་ཟད་བཀྲོལ་ན། སྣང་སེམས་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་ངང་དུ་ སྐྱེ་མེད་རང་སྣང་གཞི་མེད་དུ་རོ་གཅིག་པར་མ་ཤེས་པར། ཐེག་པའི་རིམ་པ་དང་ལྟ་སྒོམ་གྱི་རྣམ་གཞག་མང་པོས་སེམས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་འདོད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལ་དོན་དུ་འཛིན་པ་དེས་འཆིང་བ་འགྲོན་པོ་ཁུར་གྱིས་དུབ་པ་དང་འདྲ་སྟེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆོས་བོར་ན་བདེའོ། །རིག་པ་ཀ་དག་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ན་རང་གསལ་ཟང་ཐལ་རྗེན་པའི་རིག་པ་སྟོང་གསལ་གཉིས་མེད་ཡེ་འབྲེལ་དུ་མ་ཤེས་པར། སེམས་རྟོག་མེད་རྩེ་གཅིག་གི་ངང་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ས་མི་ཆོད། གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་མི་མཐོང་། གཟུང་འཛིན་གྱི་འཕྲང་མི་སྒྲོལ་ཏེ། རི་བོ་མཆོག་རབ་ཀྱི་རྐེད་པར་བྲེགས་ནས་ཆོད་དུ་རེ་བའི་མི་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་འཛིན་གྱི་བརྟོད་ཕུར་ཕྱུང་ན་བདེའོ། །རིག་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་ཡོད་པ་ངོས་མ་ཟིན་པར། ལུས་གནད་དང་རླུང་སེམས་ཀྱི་གནད་ཀྱིས་བསྒོམ་ལ་གནས་སུ་རེ་ན། རི་མོ་མཁན་རང་གི་རི་མོ་ལ་ཆགས་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་དགོངས་པའི་ངང་དང་མཇལ་དུས་མེད་པས། འབད་རྩོལ་གྱི་ཐབས་ལམ་སྤངས་ན་བདེའོ། །རིག་པ་ཟང་ཐལ་གྱི་རྩལ་ལས་རོལ་པར་ཤར་བའི་སྟོང་གཟུགས་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཙམ་དུ་མ་ཤེས་པར། ལ་ལས་སྣང་བ་རང་གི་སེམས་ཡིན་དུ་འཛིན་པ་དང་། ལ་ལས་དོན་གཞན་ཕྱི་རོལ་དུ་འཛིན་པ་སྟེ། ལྗོན་ཤིང་སྙིང་པོ་བསྐམས་པ་ལ་ལོ་འདབ་མི་འབྱུང་བ་ལྟར། འབྲས་བུ་ངལ་བ་དོན་མེད་པས་སྣང་བ་འདི་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་འཛིན་ཐམས་ཅད་བཏང་ན་བདེའོ། །སྤྱིར་སྣང་བ་རྩལ་ལས་རོལ་ པར་ཤར་བ་དེ་འཛིན་པ་དག་པས་དག་པར་སྣང་བ་དང་། མ་དག་པས་འཁྲུལ་པར་སྣང་སྟེ། སྣང་དུས་ནས་རོལ་པ་ཙམ་ལས་ཕྱི་ནང་གང་ནའང་མེད་ལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་གཞི་མེད་ཀྱི་སྟོང་གཟུགས་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཁོ་ནའོ། །འདི་སྔར་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་སྐུ་གསུམ་དོན་དམ་གྱི་བདེན་པར་མ་ཤེས་པར་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ག་ཤེད་ན་སྟོང་སྟོང་པོ་ཅིག་ཡོད་པར་འདོད་པ་སྟེ། གླང་པོ་རང་ཁྱིམ་དུ་བྱུང་ནས་ཕུག་ན་ཡོད་པ་དེ་མ་ཤེས་པར་རྗེས་ལ་ཕར་བཅད་ནས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་བཙལ་ཡང་མི་རྙེད་པ་དང་འདྲ་བས་དོན་དམ་གཤིས་ལ་ཚོལ་བའི་བློ་སྤངས་ན་བདེའོ། །རིག་པ་ཆོས་ཟད་ཟང་ཀ་རྗེན་ཡེར་ཡེར་བ་འདི་མ་ཤེས་པ
Chinese
པ། 犹如黑暗中的指甲，不了解这无上密续，想要修持，犹如步入险峻的山路。如是说。略微解释这些意义：所有显现和心识，若不了解在觉性之中，无生自显，无基而为一体。虽然想通过次第的乘和众多见修的分别，来现量证悟心性的实相，但执着于名言为实义，犹如负重远行者被重担压垮，抛弃名言之法才能安乐。若不了解觉性本初清净，远离戏论之界中，自明赤裸的觉性，空明无二，本来相联。仅仅以无念专注的状态修习，无法稳固法性的地基，无法见到实相的体性，无法度脱能取所取的险隘，犹如在妙高山的腰部挖掘，却期望能够断开。如果拔出执着心识的橛子，才能安乐。若不认识觉性本具的禅定，而期望通过身要和气脉的要诀来安住于修习，犹如画师贪恋自己的画作，没有与法性意趣相遇之时。如果舍弃勤作的方便道，才能安乐。若不了解觉性赤裸的妙力中，显现的空相无有，仅仅是明相，有些人执着显现为自己的心，有些人执着为外在的他物。犹如树木的树心枯萎，就不会生出枝叶，徒劳无益，如果放下认为显现是此是彼的一切执着，才能安乐。总的来说，显现从妙力中显现，执着清净则显现为清净，不清净则显现为错乱。从显现之时起，仅仅是妙力的显现，内外任何处都不存在，也未成立任何事物，因此是无基的空相，仅仅是明相而已。这之前也已经说过了。若不了解觉性的自性、自性、大悲三者是三身，是胜义谛，认为胜义谛的界限在某处存在一个空空洞洞的东西。犹如大象回到自己的家中，却不知道它就在里面，反而向外追寻足迹，在所有地方寻找也无法找到，因此如果舍弃在实相中寻找的念头，才能安乐。若不了解觉性是法尽、赤裸、明晃晃的
English
Pa. Like a fingernail in a dark cave. Without understanding this unsurpassed tantra, wanting to practice it is like entering a dangerous mountain path. Thus it is said. To explain these meanings slightly: If all appearances and mind are not understood to be one taste in the state of awareness, unborn, self-appearing, and without a basis. Although one wants to manifestly realize the nature of mind through the order of vehicles and many distinctions of view and meditation, holding onto words as reality is like a weary traveler burdened by a heavy load. It is blissful to abandon the dharma of words. If one does not understand that awareness, primordially pure, in the sphere free from elaboration, is self-luminous, naked, and clear, the non-dual emptiness and clarity are primordially connected. Merely meditating in a state of non-conceptual focus will not stabilize the ground of dharmata, one will not see the nature of reality, and one will not cross the dangers of grasping and being grasped. It is like a person who digs at the waist of Mount Meru, yet hopes to cut it off. It is blissful to pull out the stake of clinging to the mind. If one does not recognize that awareness has its own natural samadhi, and hopes to abide in meditation through the key points of body posture and prana-mind, it is like an artist being attached to his own painting, and there is no time to meet with the intention of dharmata. It is blissful to abandon the path of effort. If one does not understand that the empty forms that arise as the play of the naked power of awareness are merely clear appearances without substance, some grasp appearances as their own mind, and some grasp them as other external things. It is like a tree whose heartwood has withered, and no leaves will grow. It is fruitless and meaningless. It is blissful to abandon all clinging to the idea that appearances are this or that. In general, appearances arise as the play of power. If clinging is pure, they appear as pure, and if impure, they appear as confused. From the time of appearance, it is merely the play of power, and there is nothing inside or outside, and nothing is established. Therefore, it is the baseless empty form, merely clear appearance. This has been said before. If one does not understand that the essence, nature, and compassion of awareness are the three kayas, the ultimate truth, and thinks that the sphere of ultimate truth is somewhere with an empty void. It is like an elephant returning to its own home, but not knowing that it is inside, instead chasing after its footprints and searching everywhere, but not finding it. Therefore, it is blissful to abandon the thought of searching for the nature of reality. If one does not understand that awareness is the exhaustion of dharma, naked, clear, and bright.
Tibetan
ར་ཕྱི་སྣང་བའི་སྟོང་གཟུགས་རིག་གདངས་ལ་རིག་པར་འཛིན་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲོག་ལས་མི་ཐར་ཏེ་བྱ་སྲད་བུས་བཏགས་པ་དེ་འཕུར་བར་འདོད་ཀྱང་དར་རེ་ལས་འགྲོ་ས་མེད་པ་དང་འདྲ་བས་འོད་སྣང་ལ་དག་གྲོལ་སྤངས་ན་བདེའོ། །རིག་པ་རིག་ས་དེར་ཅོག་གཞག་རང་གྲོལ་གྱི་དོན་མ་རྟོགས་པར། སྟོང་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། གསལ་བ་དང་། བྱར་མེད་ལ་སོགས་པའི་གོ་སྤྱི་རེ་རེའི་ཆ་བཀག་ནས་ངས་ལྟ་བ་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་རྟོགས་པར་ཁས་འཆེ་ཡང་། ནལ་ཕྲུག་ངོ་གསར་པ་མེད་པ་དེ་ཆ་ལུགས་བཅོས་ནས་ང་རྒྱལ་པོའོ་ཞེས་བརྫུ་བ་དང་འདྲ་བས་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྤངས་ན་བདེའོ། །རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང་། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་ཕྱིར། །གོའུ་ཏ་མ་ཁྱོད་ཀྱིས་ གང་གསུངས་པ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །མངོན་རློམ་ཡིད་དཔྱོད་ལ་གདེང་བཅས་ནས་ངས་ལྟ་བ་རྟོགས་སོ་བྱར་མེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྔམ་པོ་ཆེར་སྨྲ་བ་ནི། རྣལ་དོན་དང་མ་འབྲེལ་བས་ངོ་ཚ་མེད་པའི་ཚིག་སྟེ་བླུན་རྨོངས་མུན་པ་ཅན་མིན་པ་སུ་ཞིག་དེ་སྐད་སྒྲོག་པར་བྱེད། གང་ལ་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་ཟུམ་ཞིང་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱོགས་མང་བ་དག་གི་འདོད་པ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དེ་ནི་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་དང་འགལ་བས་མཁས་པ་དག་གིས་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་གནས་སོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་དངོས་སུ་རྟོགས་ན་དངོས་པོ་ལ་ཞེན་པའི་འཁྲུལ་པ་འཇིག་ཅིང་། ལུས་ངག་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲོད་རྟགས་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་། འཆི་བ་ལ་མི་སྐྲག་པ་དང་། སྣུམ་ཞིང་གཞོན་ཤ་ཆགས་པ་དང་། སྐྲ་དཀར་དང་གཉེར་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། རྟགས་དེ་དག་གང་ཡང་མེད་པར་ངས་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ལུང་སྟོང་གི་རླུང་པོ་འཕྱོ་བ་དང་འདྲ་བས་མ་རྟོགས་པའི་ཁ་འབྱམས་དང་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་འཛིན་པ་སྤངས་ན་བདེའོ། །རིག་པའི་རང་ངོ་ཟང་ཀ་རྗེན་པ་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་ལ་བྱང་མ་ཆད་པས་སྟོང་གསལ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཟང་ཐལ་དུ་མ་གོམས་པར། འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་འཁྲུལ་འཛིན་དང་བཅས་པ་འགག་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་མུན་ཁུང་དུ་མཛུབ་ཡུག་བྱས་པ་རང་གཞན་གཉིས་ཀས་མི་མཐོང་བ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆ་སོག་པ་ལས་འདག་མི་ནུས་པས་དམིགས་གཏད་བློའི་བསྒོམ་པ་སྤངས་ན་བདེའོ། ། རིག་པ་ཆོས་ཟད་རྗེན་པའི་རང་གནད་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་རང་ངོ་མ་ཤེས་པར། ཐབས་དང་བྱ་རྩོལ་ཅིས་ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང་། ད་རེས་ཐག་ཆོད་པ་ལྟར་བྱུང་ཡང་མཐའ་མ་ཁྲོལ་ཕུ་མ་འཁྲུས་པས་ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་འཛོལ་ས་མང་བས་གོལ་སྒྲིབ་ཀྱི་ལ
Chinese
外在显现的空色觉性，如果执着于觉性，就无法从能取所取的束缚中解脱，就像鸟被丝线缠住，想要飞翔却只能在丝线范围内活动一样，因此，舍弃对光明现象的清净解脱的执着，才是安乐。对于觉性显现之处，如果没有领悟到当下安住、自然解脱的意义，只是片面地理解空性、乐、明、无为等概念，就自认为已经证悟了见解，并自诩为证悟者，这就像原本没有新意的乞丐，只是改变装束就自诩为国王一样，因此，舍弃分别念的见解，才是安乐。如《中观根本慧论》中所说：“为了舍弃一切见解，乔达摩（梵文天城体：गौतम，梵文罗马拟音：Gautama，汉语字面意思：乔达摩）您宣说了什么。”正是如此。如果自以为是，对分别念充满自信，大言不惭地说自己已经证悟了见解，达到了无为的境界，这与真实的意义毫无关联，是无耻的言论，除了愚昧无知的人，谁会这样宣扬呢？那些封闭智慧之眼，陷入邪见歧途的人，他们的想法是颠倒的，与神圣的佛法相违背，因此是智者们所严厉谴责的。如果真正证悟了无生之义，对事物的执着就会瓦解，身体和语言上不会有对法性的暖相的执着，不会害怕死亡，身体会变得滋润年轻，没有白发和皱纹等等。如果没有这些征兆，却说自己证悟了无生，就像空谷回音一样，因此，舍弃未证悟的夸夸其谈和分别念的执着，才是安乐。对于觉性的本面目，赤裸裸、不成立实体、没有穷尽，如果没有彻底熟悉空明无二的道理，就声称轮回的错觉和错觉的执着已经止息，这就像在黑暗中伸出手指，自己和别人都看不见一样，错觉的能取所取的部分无法消除，因此，舍弃有目标、有分别的修持，才是安乐。 对于觉性、法尽、赤裸的本性，如果不认识无上密续的自性，无论如何修持方便和勤作，即使当下似乎已经确定，但最终却像没有洗净的脏衣服一样，充满疑惑和分别念的错误，因此，舍弃歧途和障碍的
English
If one clings to awareness as the empty form and radiant clarity of outer appearances, one will not escape the fetters of grasping and being grasped. It is like a bird tied with thread, wanting to fly but only able to move within the thread's reach. Therefore, it is blissful to abandon clinging to the purity and liberation of luminous appearances. If one does not realize the meaning of resting as it is and self-liberation in the very place where awareness dawns, and instead clings to partial understandings of emptiness, bliss, clarity, non-action, and so on, thinking, "I have realized the view!" and claiming to be realized, it is like a beggar with nothing new, merely changing clothes and pretending to be a king. Therefore, it is blissful to abandon the view of conceptual mind. As it says in the Root Wisdom Treatise: "For the sake of abandoning all views, what did you, Gautama (梵文天城体：गौतम，梵文罗马拟音：Gautama，汉语字面意思：乔达摩), speak?" It is just like that. If, with arrogance and confidence in conceptual mind, one boasts, "I have realized the view! It is non-action!" this is unrelated to the true meaning and is a shameless statement. Who but a foolish, ignorant person would proclaim such a thing? It is the desire of those whose eye of wisdom is closed and who have entered into many wrong paths. This perverted view contradicts the sacred Dharma and is therefore greatly condemned by the wise. If one truly realizes the meaning of unbornness, the delusion of clinging to things will be destroyed. There will be no clinging to the signs of heat in the body and speech, no fear of death, the body will become moist and youthful, and there will be no white hair or wrinkles, and so on. If none of these signs are present, yet one says, "I have realized the unborn," it is like an echo in an empty valley. Therefore, it is blissful to abandon the rambling talk of non-realization and the clinging of conceptual mind. If one has not fully familiarized oneself with the meaning of the empty-clear continuum, the naked face of awareness, which is unestablished as a thing and without cessation, and claims that the illusion of samsara and the clinging to illusion have ceased, it is like pointing a finger in the dark, where neither oneself nor others can see. The grasping and being grasped aspects of illusion cannot be eliminated. Therefore, it is blissful to abandon targeted, conceptual meditation. If one does not know the self-nature of the unsurpassed continuum, the naked essence of awareness and the exhaustion of phenomena, no matter how one practices methods and efforts, even if it seems decisive at the moment, in the end it is like unwashed dirty clothes, full of doubt and conceptual errors. Therefore, abandon straying and obscurations.