Tibetan
སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་དང་། བསམ་པ་ལུས་ངག་གི་ལས་ཏེ་དེ་རེ་རེར་ཡང་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་དུ་ཡོད་དོ། །ཉོན་མོངས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། །འགོག་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་གཏན་ནས་ཞི་བ་སྟེ་དེ་ལ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་གཉིས་སོ། །ལམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་ཞིང་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དོན་དུ། ལམ་ལྔ་པོ་རང་རྒྱུད་ལ་རྟེན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་ནི། གཟུགས་རགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩོམ་གཞི་མཐར་ཐུག་པ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་། ཤེས་པའི་རྩོམ་གཞི་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་གཉིས་ནི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ལ། དེ་ལས་རགས་ པ་རྣམས་རྩོམ་མོ་ཞེས་འདོད། དགྲ་བཅོམ་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པ་ནི། དགྲ་བཅོམ་པ་ལྷག་མེད་དུ་འདས་པ་དེ་འཁོར་བར་མི་ལྷུང་སྟེ་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་མི་རྒྱ་སྟེ་ཉན་ཐོས་སུ་རིགས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྣུམ་ཟད་པའི་མར་མེ་བཞིན་ངེས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་འོ་ཞེས་འདོད་དོ། །ཀུན་གཞི་མེད་པ་ནི། ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་རེས་མོས་སུ་ཡོད་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་ཀུན་གཞི་མེད་དེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་བརྟན་པའི་སེམས་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་ཅེས་སོ། །ཐེག་ཆེན་མེད་པ་ནི། འདུལ་ལུང་སྡེ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཐེག་དམན་གྱི་བཀའ་འདི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་གྱི། ཤེར་ཕྱིན་འབུམ་པ་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མིན་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་ཐོ་བརྩམ་ཕྱིར་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བྱས་པ་སྟེ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། ས་བཅུ་མེད་པ་ནི། བདེན་པ་མཐོང་ནས་བསྐལ་པ་མང་པོར་འཁོར་བར་གནས་མི་སྲིད་དེ། སོ་སྐྱེའི་ས་ལ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་བསགས་ནུས་པའི་སྐྱེས་བུ་རབ་སངས་རྒྱས་པར་ནུས་པ་དེས། ངེས་འབྱེད་ཡན་ཆད་སྟན་གཅིག་ལ་ནུབ་གཅིག་གི་ཚེ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅེས་འདོད། སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པ་ནི། སྐྱེས་བུ་རབ་གྲངས་མེད་ཀྱི་བསྐལ་པར་འཁོར་བར་བསྲན་ནུས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་འདི་བསླབ་ཅིང་ཚོགས་བསྐལ་མང་དུ་བསགས་པས་འཚང་རྒྱ་ལ། གཞན་ཕལ་གྱིས་དེ་མི་ནུས་ཏེ་འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་ཞིང་དམུ་རྒོད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བར་མི་ནུས་པས་སོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་གང་ཟག་དམ་པ་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་ཡིན་གྱི། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྲག་ཟག་པ་དང་། རྒྱབ་བསྙུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད
Chinese
心是意的业，思考是身语的业，这些每一个都有善、不善、无记三种。烦恼是贪欲等。灭是痛苦及其原因完全寂灭，分为有余和无余两种。道是了知痛苦后，为了断除其因集，现证灭，五道依于自相续。造作的究竟是，粗色之究竟造作的根本是无分微尘，知识造作的根本是时间的究竟无分刹那，这二者是真实存在的，认为从那之上造作出粗大的事物。认为阿罗汉是究竟的是，阿罗汉入于无余涅槃不会堕入轮回，因为三有中出生的因已穷尽，也不会成佛，因为是声闻种姓决定，如油尽的灯火般必定会寂灭。认为没有阿赖耶识是，六识是轮流存在的，除此之外没有阿赖耶识，因为没有见到。如果有一个作为一切基础的坚固的心，那就会变成是人我，所以不合理。认为没有大乘是，律藏四部等小乘的教是佛语，般若十万颂等不是佛语，因为为了破坏教法是魔和外道所为，因为和三藏及四法印等相违背。认为没有十地是，见到真谛后不可能在轮回中安住多劫，在凡夫地能积累三大阿僧祇劫资粮的士夫，能成佛者，决定胜解分之前在一座上一个晚上就能现证。认为佛是自续的是，有些贤善之人能在无量劫中忍受轮回，学习声闻道，积累众多资粮而成佛，其他大多数人不能那样做，因为轮回中痛苦巨大，不能利益刚强难化的众生。因此，所谓的佛是自续的补特伽罗，不是化身，因为有流血和腰痛等。
English
Mind is the action of thought, and thinking is the action of body and speech; each of these has three aspects: virtuous, non-virtuous, and neutral. Afflictions are things like desire. Cessation is the complete pacification of suffering along with its causes, and it is divided into two types: with remainder and without remainder. The path is that which, after knowing suffering, abandons its cause, accumulation, and manifests cessation, the five paths rely on one's own continuum. The ultimate cause is that the ultimate basis of the composition of gross forms is the indivisible particle, and the basis of the composition of consciousness is the indivisible moment of time; these two exist ultimately, and it is believed that gross things are composed from them. The view that Arhats are ultimate is that an Arhat who has passed into nirvana without remainder will not fall into samsara because the cause of being born in the three realms has been exhausted, and will not become a Buddha because they are determined to be of the Hearer lineage; like a lamp with exhausted oil, they will definitely pass into nirvana. The view that there is no basis of all is that the six consciousnesses exist in turn, but other than that, there is no basis of all because it is not observed. If there were a stable mind that is the basis of everything, it would become the self of a person, so it is unreasonable. The view that there is no Great Vehicle is that the Vinaya Pitaka, the four divisions, etc., are the words of the Buddha, but the Hundred Thousand Verses of the Perfection of Wisdom, etc., are not the words of the Buddha because they were made by demons and heretics in order to undermine the teachings, because they appear to contradict the Three Baskets and the Four Seals, etc. The view that there are no ten grounds is that it is impossible to remain in samsara for many eons after seeing the truth; a person who can accumulate the accumulations of three countless eons on the ground of an ordinary being, who is capable of becoming a Buddha, can manifest up to the decisive factor in one night on one seat. The view that the Buddha is self-continuum is that some excellent individuals can endure samsara for countless eons, learn the Hearer's path, and accumulate many accumulations of eons to attain enlightenment, but most others cannot do that because suffering is great in samsara and they cannot benefit wild and untamed beings. Therefore, the so-called Buddha is a noble individual who is self-continuum, not an emanation body, because they have bleeding and back pain, etc.
Tibetan
་པས་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའོ། །རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའང་མིན་ཏེ། ཏིང་འཛིན་ལས་བཞེངས་ཏེ་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་སོ་ཞེས་ལུང་ལས་འབྱུང་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་ཆད་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ལ། བདེན་བཞི་ནི་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། གཞི་སྣོད་བཅུད་ཕུང་ཁམས་ཐམས་ཅད་ལ་དཔྱད་ན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་གཉེན་བྲལ་ཐོབ་ཐམས་ཅད་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་མ་གྲུབ་པས་སོ། །རྩོམ་བྱེད་ལ་གཟུགས་ཅན་རྡུལ་ཕྲན་མེད་དེ། རགས་པ་རྩོམ་ཚེ་རྡུལ་རྣམས་ཕྲད་ན་ཕྱོགས་གཅིག་གམ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྲད་དགོས་ནའང་། གཅིག་གིས་ཕྲད་ན་ཆ་བཅས་སུ་ཐལ་ལ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྲད་ན་གོང་བུ་ཉིད་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་ཐལ་བས་ཕྲད་ནས་རྩོམ་པ་མི་སྲིད་ལ། མ་ཕྲད་པར་རྩོམ་ན་བར་དུ་སྣང་མུན་གྱི་རྡུལ་གཞན་འཇུག་ཅིང་དེའི་བར་དུ་ཡང་གཞན་འཇུག་པའི་གོ་ཡོད་པས་ན་ཡུངས་འབྲུའི་ནང་དུ་སྟོང་གསུམ་ ཤོང་བར་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་ཉི་གྲིབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་། རིང་ཐུང་དང་། མདའ་འཕོ་བ་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དུས་ཅན་སྐད་ཅིག་མའང་བདེན་པར་མེད་དེ་དབུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དེ་སྔ་ཕྱིའི་སྐད་ཅིག་དང་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད། ཕྲད་ན་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཆར་ཕྲད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཆ་བཅས་དང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བསྐལ་པ་སྐད་ཅིག་ཏུ་ཐལ་ཞིང་། མ་ཕྲད་ན་བར་དུ་དུས་གཞན་གྱིས་ཆོད་པར་ཐལ་བ་དང་། གཞན་ཡང་སྐད་ཅིག་བར་མ་དེས་ཐོག་མཐའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོད་དམ་མ་ཆོད། མ་ཆོད་ན་དུ་མ་མཐུད་པས་རིང་མི་ཤེས་ལ། ཆོད་ན་བར་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་སྔ་ཕྱི་ལ་ཕྱོགས་པའི་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་མིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་མ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་རིགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དྲི་མ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དྲི་མ་མཐའ་དག་མ་ཟད་བཞིན་དུ་སེམས་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་སྲིད་དེ་ཡིད་ཀྱི་ལུས་སོགས་འཕེན་པའི་རྒྱུ་ཚང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་ལ་གདོད་སློབ་དགོས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞི་མེད་པའང་མི་འཐད་དེ། རྟེན་ཀུན་གཞི་མེད་ན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འཁོར་བར་ལུས་ལེན་པ་དང་། འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པ་མི་རུང་སྟེ། བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་མེད་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་དྲུག་
Chinese
以异熟果的部分剩余而存在。也不是恒常处于等持中，经中说从等持中起身前往乞食。认为从涅槃中灭度后，利生事业便断绝。对此进行驳斥：四谛在胜义中并不成立，因为如果观察作为基础的器情世间和蕴界等一切，则在任何处都不成立。断除、亲近、解脱、获得等一切都只是假立，实际上并不成立。组成事物没有有形微尘，因为在组成粗大之物时，微尘如果相触，则必须以一个方向或全部方向相触。如果以一个方向相触，则会成为有分，如果以全部方向相触，则聚合体本身也会变成微尘大小，因此相触后组成是不可能的。如果不相触而组成，则中间会进入明暗的其它微尘，并且在它们之间也有进入其它微尘的机会，因此会出现芥子中容纳三千大千世界的过失，等等，以这些理证是不合理的。此外，如果观察日影的方向、长短以及箭的移动等，则没有真实成立的极微尘。具有时间性的刹那也不真实存在，因为中间的刹那与前后的刹那相触或不相触。如果相触，则是逐渐相触或同时相触。如果是前者，则成为有分，如果是后者，则会成为劫等于刹那，如果不相触，则会成为中间被其它时间间隔开。此外，中间的刹那是否隔开了起始和结尾的两个刹那？如果没有隔开，则因为众多相连而无法知道长短，如果隔开，则因为存在于中间，会变成朝向前后两个方向的部分。阿罗汉的涅槃不是最终的，因为烦恼障所要断除的一切尚未穷尽，心的自性是光明，具有佛陀心性的种子，因为客尘是突发的，在一切客尘尚未穷尽之前，心识相续不可能断绝，因为具备了牵引意生身等的因，并且断证圆满的因，需要从最初开始学习才能成就。认为阿赖耶识不存在也是不合理的，如果没有所依的阿赖耶识，则不可能持续不断地存在。在轮回中取身， 以及从轮回中解脱是不可能的，因为没有习气的所依等等，以及六
English
It exists with a remaining portion of the ripening aspect. It is not always in equipoise either, as the scriptures say that after rising from meditative absorption, they go for alms. It is believed that after passing into nirvana, their activity for the benefit of beings ceases. To refute this: The four truths are not established in the ultimate sense, because if we examine the basis, the container, the contents, the aggregates, the elements, everything, they are not established anywhere. Abandoning, befriending, separation, attainment, all are merely imputed and not established in reality. There are no physical atoms that compose things, because when composing something coarse, the atoms must touch in one direction or in all directions. If they touch in one direction, they would become partitive. If they touch in all directions, the aggregate itself would become as small as an atom, so composing by touching is impossible. If they compose without touching, other atoms of light and darkness would enter in between, and there would be room for others to enter between them, so it would follow that a thousandfold world system could fit inside a mustard seed, etc. These kinds of arguments are not reasonable. Furthermore, if we examine the direction of the sun's shadow, length, and the movement of an arrow, etc., there is no truly established ultimate atom. Momentariness with time is also not truly existent, because the middle moment either touches or does not touch the previous and subsequent moments. If it touches, it touches gradually or simultaneously. If it is the former, it becomes partitive, and if it is the latter, an eon becomes a moment. If it does not touch, it would be interrupted by another time in between. Furthermore, does the intermediate moment separate the two initial and final moments? If it does not separate, then because many are connected, we cannot know the length. If it separates, then because it exists in the middle, it would become two parts facing the front and back. An Arhat's nirvana is not ultimate, because the obscurations of the afflictions to be abandoned are not completely exhausted, and the nature of mind is luminosity, possessing the seed of the Buddha-essence, because defilements are adventitious, and as long as all defilements are not exhausted, the mind-stream cannot cease, because the cause for projecting the mental body, etc., is complete, and the cause for complete abandonment and realization must be learned from the beginning. It is also unreasonable to say that there is no all-ground consciousness, because if there is no all-ground consciousness as a basis, it is impossible to exist continuously. Taking a body in samsara, and turning away from samsara is impossible, because there is no basis for habitual tendencies, etc., and the six