Tibetan
འགགས་པའི་སེམས་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡང་སེམས་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུན་ཆད་ཅིང་ཉེར་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་འགྲུབ་པ་ན། བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་ནི་ཉི་ཚེ་བའི་ཤེས་པས་མི་རུང་བས། ཐུན་མོང་གི་རྟེན་ཀུན་གཞི་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐེག་ཆེན་མེད་པའང་མི་འཐད་དེ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དོན་སོགས་དང་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད། འོག་མའི་བསྟན་དོན་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་གྲུབ་པ་དང་། ཐེག་དམན་ལས་སངས་རྒྱ་བའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་ཆེན་ན་ཚང་ཞིང་ལམ་འབྲས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་འགྲུབ་བོ། །ས་བཅུ་ཡོད་དེ་སོ་སྐྱེའི་སར་དབང་རྣམས་མ་ཐོབ་པས་ཚོགས་མཐའ་དག་རྫོགས་མི་ནུས་ལ། ཉོན་མོངས་དང་བཅས་པས་ལམ་ལ་བར་ཆད་མང་བས་ན། འཕགས་ལམ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཚོགས་བསགས་པར་འཐད་ཅིང་། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་བཅུའི་གཉེན་པོ་ས་བཅུའི་ཡེ་ཤེས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་རྣམ་སྨིན་དང་བཅས་པའི་གང་ཟག་རང་རྒྱུད་པ་ཡིན་ན། སྒྲིབ་པ་དང་མ་རིག་མ་སྤངས་ཤིང་འདས་ནས་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་ཆད་ན། ཐུགས་རྗེ་མེད་པ་སོགས་ ཉི་ཚེ་བའི་གང་ཟག་དེ་ལྟ་བུའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་མི་འཐད་ལ། འོད་གསལ་བའི་སྙིང་པོ་དྲི་མ་མཐའ་དག་གིས་དག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་སྤྲུལ་པའི་རྣམ་འཕྲུལ་གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་དབང་གིས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ན་ཡང་རང་རྒྱུད་པའི་ཚུལ་དུ་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ལ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཙམ་བརྗོད་ན་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ། འཇིག་པ་དོན་གཞན། དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ། བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག །ཤེས་པས་རང་དང་ཡུལ་མི་རིག་པ། མཚན་མཚོན་ཐ་དད། ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་ཏེ། དེ་ལྟར་འདོད་པ་རྣམ་པ་བདུན་གྱི་གཞུང་གི་དོན་རིག་པའམ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པ་མིན་ཏེ་གྲུབ་མཐའི་ཞེ་འདོད་ཀྱིས་བསླད་པ་ཅི་རིགས་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་ནི་རྒྱུ་གཟུགས་འབྱུང་བ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་བཞི། འབྲས་གཟུགས་མིག་རྣ་སྣ་ལྕེ་ལུས་དབང་ལྔ་དང་། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སྟེ་ཡུལ་ལྔ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མིན་པའི་གཟུགས་དང་བཅུ་གཅིག་གོ། །གཙོ་བོ་སེམས་ཀྱི་གཞི་ནི་དོན
Chinese
已灭尽的心识之后，也不应产生心识，因为是断灭且无相续的缘故。此外，一切显现以心而以实力的理证成立时，习气的所依不能是短暂的意识，因此应当了知有共同的所依阿赖耶识。大乘不存在也不合理，不仅与三藏和四法印的意义等不相违背，而且成立为超胜于下乘的教义，并且小乘没有成佛之道的圆满相，因为大乘圆满且以理证成立为道果殊胜，因此成立有大乘。有十地，因为异生位没有获得诸自在，不能圆满一切资粮，并且由于具有烦恼，道路上有很多障碍，因此获得圣道后也应积累资粮，并且对于所断的十种障碍的对治，次第生起十地的智慧没有相违，并且有能立的缘故。如果佛是具有异熟的补特伽罗自续，没有断除障碍和无明，并且逝世后利生事业中断，没有大悲等，像这样短暂的补特伽罗的一切智是不合理的。光明的心性，从一切垢染中清净显现的成佛之时，以调伏所化之力的缘故，化身的种种幻化虽然显现，但成立为没有自续之相。第二，各自宗派的观点陈述中，有分别说部和经部两种观点。第一，如果只陈述分别说部的最主要观点，则有五种知识之基础、坏灭是他体、三时实有、不可言说的我、意识不认识自与境、名与义不同、不耗损之物。像这样，了知七种观点的论典之义，或者说是认识，也不是正确的，因为与宗派的偏执所染污的各种成分相混合的缘故。其中，五种知识之基础是，色的基础是因色四大种，即地、水、火、风四者。果色是眼、耳、鼻、舌、身五根，以及色、声、香、味、触五境。还有十一无表色。主要的心之基础是义。
English
It is not reasonable for consciousness to arise after the cessation of consciousness, because it is discontinuous and without continuity. Furthermore, when all appearances are established as mind by the power of reasoning, the basis of habituation cannot be a temporary consciousness. Therefore, it should be understood that there is a common basis, the ālaya-vijñāna. It is also unreasonable to say that the Mahāyāna does not exist, because it is not only not contradictory to the meaning of the three baskets and the four seals, but it is also established as superior to the teachings of the lower vehicle. Moreover, the path to Buddhahood is incomplete in the Hīnayāna, because the Mahāyāna is complete and it is established by reasoning that the path and fruit are supreme. Therefore, it is established that the Mahāyāna exists. There are ten bhūmis, because in the state of an ordinary being, one has not obtained the powers and cannot complete all accumulations. Moreover, because there are many obstacles on the path due to afflictions, it is reasonable to accumulate merit even after attaining the noble path. Furthermore, there is no contradiction in the gradual arising of the wisdom of the ten bhūmis, which are the antidotes to the ten obscurations to be abandoned, and there is a proof for it. If a Buddha were a self-existent person with karmic results, without having abandoned obscurations and ignorance, and if the benefit of beings were interrupted after death, without compassion, etc., then the omniscience of such a temporary person would be unreasonable. At the time of Buddhahood, when the essence of clear light, purified of all defilements, is manifested, although various emanations of the Nirmāṇakāya appear due to the power of taming beings to be tamed, it is established that they do not exist in the form of self-existence. Secondly, in the statement of the views of each school, there are two views: the Vaibhāṣika and the Sautrāntika. First, if only the most important views of the Vaibhāṣika are stated, there are five bases of knowledge, destruction is other than the object, the three times are substantially existent, the inexpressible self, consciousness does not know itself and the object, name and meaning are different, and non-perishable matter. Thus, understanding or knowing the meaning of the treatises of the seven types of views is also not correct, because they are mixed with various elements tainted by sectarian bias. Among them, the five bases of knowledge are: the basis of form is the four great elements, earth, water, fire, and wind. The resultant forms are the five sense faculties: eye, ear, nose, tongue, and body, and the five objects: form, sound, smell, taste, and touch. There are also eleven non-revealing forms. The main basis of mind is meaning.