Tibetan
ཐོག་མ་དོར་བ་མེད། །རང་བཞིན་དང་ནི་ཆོས་ཀུན་དང་། །ཆོས་སྐྱེ་ལ་སོགས་འདས་སོགས་དང་། །ལྡན་དང་ཅིག་ཤོས་ངོ་བོ་དང་། །མཁའ་དང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཉི་ཤུར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟ་བུ་ལམ་སྒྲུབ་པའི་ལྟ་བའོ། །སྒོམ་པ་ནི་སྔར་སྨོས་པ་བཞིན་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནོ། །སྤྱོད་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གོ། །འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པ་དག་གི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ནི་དེ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་འདུས་པར་བསྟན་ཏོ། །ད་ནི་ལས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་འཁོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་ལྡོག་ཚུལ་ངེས་པར་བསྡུ་བ་ནི། འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །དགེ་དང་མི་དགེའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་སྟེ། །ལས་མ་ཟད་པར་འཁྲུལ་སྣང་སྟོངས་མི་སྲིད། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་མི་དགེ་སྤང་ལ་འབད། །ཁམས་གསུམ་རིགས་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་གནས་དང་བདེ་སྡུག་སོ་སོའི་སྣང་ཚུལ་མི་འདྲ་ཅི་སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པ་བཞག་པའི་སྣང་གཟུགས་ཏེ། དགེ་བ་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱི་བདེ་བའི་རིགས། རིགས་དྲུག་ན་ཡོད་དོ་ཅོག་དང་ལྷ་མི་བསྐྱེད་ལ། མི་དགེ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རིགས་ཐམས་ཅད་དང་ངན་འགྲོ་བསྐྱེད་ནས། སྣང་བ་མི་འདྲ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་ཀྱང་སྣང་ཚུལ་དྲུག་ཏུ་འདུས་པར་སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཞེས་བྱ་སྟེ། བག་ཆགས་མ་ཟད་ཀྱི་རིང་ལ་སྟོངས་མི་སྲིད་པ་དྷ་དུ་རའི་ནུས་པ་ཡོད་རིང་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཤར་བ་བཞིན་ཏེ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས། འཇིག་རྟེན་དག་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཀུན། །ཐམས་ཅད་རང་གི་ལས་ལས་ཉེ་བར་བྱུང་། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྤང་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྐད་ཅིག་གཅིག་བྱས་སྡིག་པས་ཀྱང་། །བསྐལ་པ་མནར་མེད་གནས་གྱུར་ན། །ཐོག་མེད་འཁོར་བར་བསགས་སྡིག་གིས། །བདེ་འགྲོར་མི་འགྲོ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་པ་དང་། རྟ་དབྱངས་ཀྱི་དྲི་བ་དྲུག་པ་ལས། སྡིག་པས་སྡུག་བསྔལ་བསོད་ནམས་ཀྱིས། །བདེའོ་འདྲེས་མས་འདྲེས་མ་སྟེ། །ལས་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྣམ་པར་སྨིན། །འདྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པར་རྟོགས། །ཞེས་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ལས་བསགས་པ་ན་ནམ་ཡང་མེད་མི་འགྱུར། །འཁོར་བ་ན་ཡང་དཀར་ནག་འབྲས་བུ་སྨིན། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལས་ངན་སྤང་དགོས་སོ། །སེམས་ཉིད་རྟོགས་པས་ཆོག་གི། ལས་འབྲས་མི་དགོས་སོ་ཞེས་ནམ་ཡང་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མེད་ཅེས་པ། །མདོར་ན་མེད་པར་ལྟ་བ་ཉིད། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ངན་སོང་བ། །ཞེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ནན་ཏན་བྱ་བར་ངེས་པས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་བླང་བྱར་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དག་པའི་རྒྱལ་ སྲས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་། །རྣལ་གྲོལ་རྒྱལ་བའི་འབྱོར་པ་ཕུན་ཚོགས་ཀུན། །ཚོགས་གཉིས་བསགས་པས་ཁམས་ལ་སྒྲིབ་གཉིས་བྲལ། །དགེ་ཚོགས་ལས་བྱུང་ཤེས་ནས་འབད་པར་མཛོད། །དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་མངོན་པར་མཐོ་བའི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ཁྱད་པར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སའི་ཡོན་ཏན་དང་། སྤྱན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་རྒྱ་མཚོ་ཐམས་ཅད་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དགེ་བ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེའང་སེམས་སྟོབས་ཆེན་པོས་ཡུན་རིང་དུ་སྲིད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཚོགས་གཉིས་གསོག་དུས་བདེ་བ་དུ་མར་བརྒྱུད་པས་སྐྱོ་བར་བྱ་མི་དགོས་ཏེ། དགེ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུས་རང་ཉིད་བདེ་བའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྟ་བཟང་པོ་ཞོན་ནས་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། འབྲས་བུའི་ཡོན་གྱིས་མངོན་མཆོད་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱིས་ནི་ལུས་བདེ་ལ། །མཁས་པ་ཡིས་ནི་སེམས་བདེ་ན། །གཞན་དོན་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་ནི། །སྙིང་རྗེ་ཅན་དག་ཅིས་ཏེ་སྐྱོ། །ཞེས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟ་ཞོན་ནས། །བདེ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་སྒྱིད་ལུག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འདིར་དམན་པ་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་དུ་བསྒྱུར་དགོས་པར་གདམས་པ་ནི། དགེ་བའང་བསོད་ནམས་ ཆ་མཐུན་འཁོར་བའི་རྒྱུ། །དེ་ལས་ལོག་སྟེ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་སྒྲུབ། །འཁོར་བ་སྤང་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྒྱུ་སྤང་འཚལ། །གང་ཞིག་འཁོར་བ་མི་འདོད་ན་དེའི་རྒྱུ་སྤང་དགོས་པས། སྲིད་པར་དབང་མེད་དུ་འཇུག་པས་ལས་མི་དགེ་བ་དང་། དགེ་བ་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གཉིས་སྤངས་ཏེ། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ཁོ་ན་ལ་འབད་དོ། །བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་ནི་སྲིད་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པས། དོན་གྱི་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དགེ་བ་ལས་ནི་བདེ་འགྲོ་དང་། །མི་དགེ་བ་ལས་ངན་འགྲོ་སྟེ། །གཉིས་ལ་མི་རྟེན་ཐར་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་སྤྱད་པར་གདམས་པས་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔ་
Chinese
最初没有舍弃。 自性以及一切法， 法生等以及已逝等， 具有和另一体性的本体， 空和空性称为， 法的其他的本体。 因为各自本体是空性， 所以空性认为是二十。 像这样是修道的见解。 修习是如前所说三十七道品。 行为是六度。 果是佛地的断证功德所有，进入大乘者的基道果的法完整无误地归纳于此。 现在总结业，分为二，首先确定从轮回因果中解脱的方式： 如此显现世间轮回的一切法， 从善与非善的习气产生， 业未尽之前，错觉不可能消失。 因此努力断除非善。 三界六道所包含的处所和苦乐各自的显现方式，所有这些都是在阿赖耶识上安立习气错觉的显现之相。 善业是与福德相应的安乐之类，在六道中所有的一切以及天人都产生，非善产生一切痛苦之类和恶趣， 显现不相同但显现方式归纳为六种，所有这些都称为错觉，在习气未尽之前不可能消失，如同曼陀罗花的效力存在期间显现错觉一样。 《念住经》中说：世间如何显现的一切，都是从自己的业中产生。 因此需要断除。《入行论》中说：一刹那所造的罪业，也会在地狱中住无数劫，无始轮回中所积累的罪业，更何况不能往生善趣。 以及《马鸣的六问》中说：罪业带来痛苦，福德带来安乐，混合则带来混合，业的成熟是相似的，要了知相似是原因。 以及《三摩地王经》中说：业已积累永不灭，轮回中黑白果实成熟。 因此需要断除恶业。仅仅证悟心性就足够了吗？不需要业果吗？
English
Initially, there is no abandonment. Self-nature and all dharmas, Arising of dharmas, etc., and the past, etc., Having and the other's essence, Emptiness and what is called emptiness, The other's essence of dharmas. Because each essence is emptiness, Emptiness is considered twenty. Like this, it is the view for practicing the path. Meditation is the thirty-seven dharmas as mentioned before. Conduct is the six perfections. The result is all the qualities of abandonment and realization of the Buddha's ground, the basis, path, and result of those who have entered the Mahayana are completely and unerringly summarized here. Now, to conclude the karma, there are two parts. First, to determine the way to reverse from the cause and effect of samsara: Thus, all the dharmas of apparent existence and samsara, Arise from the imprints of virtue and non-virtue, Without the exhaustion of karma, illusion cannot cease. Therefore, strive to abandon non-virtue. The places encompassed by the three realms and six realms, and the different ways in which happiness and suffering appear, all of these are the appearances of illusion placed as imprints on the alaya. Virtuous deeds are the kind of happiness that corresponds to merit, all that exists in the six realms and the gods and humans are produced, and non-virtue produces all kinds of suffering and the lower realms. Although the appearances are immeasurable, the ways of appearing are summarized into six. All of these are called illusion, and they cannot cease as long as the imprints are not exhausted, just as illusion arises as long as the power of the datura flower exists. The Sutra on Mindfulness says: "However all things appear in the world, all arise closely from one's own karma." Therefore, it is necessary to abandon. The Bodhicaryavatara says: "Even a single moment of sin can cause one to dwell in hell for countless eons, what need is there to mention that one cannot go to a happy rebirth with the sins accumulated in beginningless samsara?" And the Sixth Question of Asvaghosa says: "Suffering comes from sin, happiness comes from merit, mixture comes from mixture, the ripening of karma is similar, understand that similarity is the cause." And the Samadhiraja Sutra says: "When karma is accumulated, it will never disappear, in samsara, black and white fruits ripen." Therefore, it is necessary to abandon bad karma. Is it enough to realize the nature of mind? Is karma and its result not necessary?
Chinese
所以任何时候都不要说“够了”。《宝鬘论》中说：“说业果不存在，总的来说就是视为空无。非福堕恶趣。”因为是这样。第二，涅槃必定要认真对待因果，所以将行善作为应取之方来总结要义：清净的佛子道的功德，以及解脱佛陀的圆满财富，都是通过积累二资粮，使自相续远离二障而获得的。得知一切都从善法中产生后，要努力行善。善的果报是所有显现增上的安乐，特别是菩萨们的地的功德，以及所有的眼和神通海，以及所有如来的一切功德，都是从善因中产生的果报，所以要努力积累二资粮。而且，以强大的心力，为了长久地利益众生而在轮回中积累二资粮时，因为会经历诸多安乐，所以不必感到厌倦。因为善的暂时性果报是为了自己获得安乐，并且是为了骑乘菩提心这匹好马而前行。《入行论》中说：“以果之功德，现前供养转。”又说：“以福德则身安乐，以智慧则心安乐，为利他而住轮回，具悲心者何故厌。”又说：“骑乘菩提心之马，从乐而乐趣往，具心智者谁会懈怠？”这里教导说，要将下劣的福德分转化为解脱分，因为善也是福德分，是轮回之因。从那（善）里转变过来，修持解脱分。为了舍弃轮回，应当舍弃它的因。如果谁不希望轮回，就必须舍弃它的因。因为不由自主地卷入轮回，所以要舍弃不善业和善业福德分这二者，而只努力于解脱分。福德分是轮回之因，所以实际上属于不善的范畴。如导师龙树所说：“善业生善趣，恶业生恶趣，不依二者乃解脱。”现在以劝勉修持解脱分的善业来作总结：五度
English
Therefore, one should never say "enough." As it says in the Ratnavali: "To say that the result of karma does not exist, in short, is to view it as non-existent. Non-merit leads to bad migrations." Because it is so. Secondly, Nirvana must be taken seriously in terms of cause and effect, so the meaning is summarized by taking virtue as the way to be taken: The qualities of the pure Bodhisattva path, and all the perfect wealth of liberation and Buddhahood, are obtained by accumulating the two accumulations, so that the self-continuum is free from the two obscurations. Knowing that everything arises from virtue, strive to do good. The fruit of virtue is all the happiness of manifest increase, and especially the qualities of the Bodhisattvas' grounds, and all the eyes and oceans of clairvoyance, and all the qualities of the Buddhas, are the fruits arising from the cause of virtue, so one should strive to accumulate the two accumulations. Moreover, with great mental strength, one does not need to be weary when accumulating the two accumulations in samsara for the sake of sentient beings for a long time, because one will experience many pleasures. Because the temporary fruit of virtue is for oneself to obtain happiness, and to ride the good horse of Bodhicitta and go forward. As it says in the Bodhicaryavatara: "By the merit of the fruit, it becomes a manifest offering." It also says: "With merit, the body is happy, with wisdom, the mind is happy, to dwell in samsara for the benefit of others, why should those with compassion be weary?" It also says: "Riding the horse of Bodhicitta, going from happiness to happiness, who with intelligence would be lazy?" Here it is taught that the inferior merit part must be transformed into the liberation part, because virtue is also a merit part, which is the cause of samsara. Turning away from that (virtue), practice the liberation part. In order to abandon samsara, one must abandon its cause. If one does not wish for samsara, one must abandon its cause. Because one is involuntarily involved in samsara, one must abandon both non-virtuous actions and virtuous merit parts, and only strive for the liberation part. The merit part is the cause of samsara, so in reality it belongs to the category of non-virtue. As the teacher Nagarjuna said: "Virtue produces good migrations, non-virtue produces bad migrations, not relying on the two is liberation." Now, to conclude by exhorting the practice of the virtue of the liberation part: the five perfections