Tibetan
་བས། །སེམས་ཤེས་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྤང་འཚལ་ལོ། །མི་དགེ་བ་ནི་གང་གིས་སྤྱད་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་རྩུབ་མོ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ངོ་ལྐོག་གང་དུའང་སྤང་དགོས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། མ་མཐོང་བ་ནི་སྡིག་པ་བྱེད་པ་དག །ཁོང་དུ་དུག་ཟོས་བདེ་བར་མི་ འགྱུར་བཞིན། །ལྷ་དང་རྣལ་འབྱོར་ཅན་དང་དེ་བཞིན་དུ། །རྣམ་དག་མིག་གིས་མི་མཐོང་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་བཤད་པ་ནི། ཐར་པའི་ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཞི་བ་སྒྲུབ། །སྲིད་ལས་འདའ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བར་བྱེད། །ཐར་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་དགེ་བ་འཁོར་བ་ལས་འདའ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི། གང་ཞིག་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ཞུགས་པའི། །འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། །སོ་སོའི་སེམས་བསྐྱེད་ཚད་མེད་བཞི་བསྒོམ་ཞིང་། །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱོད་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ། །ཉིན་མཚན་བརྩོན་པས་དགེ་བར་འགྱུར་རྣམས་ཡིན། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་འཚོལ་བར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ལམ་དང་པོ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བསྒོམ་པ་ནས་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་བར་སྤྱོད་པའི་གང་ཟག་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་འབྲིང་ངོ་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ལམ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་སོ་སོའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་སྤྱོད་ཅིང་། ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་ཉིན་མཚན་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པ་བསྔོ་བས་ཟིན་པ་རྣམས་ནི་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཚད་མེད་པ་བཞི་ནི་སེམས་ཅན་བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་བདེ་བ་དང་འཕྲད་པར་འདོད་པའི་བྱམས་པ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་པ་དེ་དང་བྲལ་བར་ འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ། བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལས་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པ་དགའ་བ། ཉེ་རིང་ཆགས་སྡང་ཅན་རྣམས་སེམས་སྙོམས་པ་ལ་སེམས་པའི་བཏང་སྙོམས་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་ཅན། །འཕྲད་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ཅན། །མི་འབྲལ་བ་ཡི་དགོངས་པ་ཅན། །ཕན་བདེ་དགོངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། །ཞེས་སོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ནི་རང་ལ་བདོག་པ་གཞན་ལ་སྦྱིན་པར་འདོད་པའི་གཏོང་སེམས་དགེ་བ་བྱེད་ལས་དང་བཅས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སྤང་སེམས་དགེ་བ་བྱེད་ལས་དང་བཅས་པ། བཟོད་པ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ཁྲོ་བར་བསྲན་སེམས་དགེ་བ་བྱེད་ལས་དང་བཅས་པ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་དགེ་བའི་བྱ་བ་ལ་སྤྲོ་བ་བྱེད་ལས་དང་བཅས་པ། བསམ
Chinese
。心识应当彻底断除。不善业因其所造之果报成熟时感受粗猛，故无论人前人后皆应断除。如《入行论》云：“未见而作罪，如服毒于内，不能得安乐。天神瑜伽士，以及如是等，以清净眼观，无不见之事。”如是说。现在宣说顺解脱分之善。解脱之道乃是成佛寂灭之修行，是脱离轮回、断除痛苦之法。能作解脱之因的善业，是脱离轮回并断除痛苦之法，即是：凡是进入三乘道者，一切众生皆应精进修持。各自发起菩提心，修持四无量心，行持六度，修持菩提分法。日夜精勤所作之善皆是。发起希求声闻道之心，从修持初道念住直至圆满之间的行者，是小士夫。入于独觉道者是中士夫。发起大乘菩提心后修道者是大士夫。三士夫各自发起菩提心后，行持三十七道品，以及以四无量心和六度所摄持，日夜精勤行善并以回向摄持者，即称为顺解脱分之善。其中四无量心是指：愿一切众生具足安乐及安乐因的慈心；愿一切众生脱离痛苦及痛苦因的悲心；愿一切众生永不离安乐的喜心；于亲疏爱憎一切众生皆住平等舍心的舍心。如《经庄严论》云：“于诸有情具悲悯，具足离合之意乐，具足不离之意乐，于利乐具意乐，我向您敬礼。”如是说。六度是指：愿将自己所拥有之物布施于他人的布施心，以及包含行善事业；愿断除一切不善之心的持戒，以及包含行善事业；愿于他人之损害等不起嗔恨的忍辱心，以及包含行善事业；愿于一切善法精进的精进心，以及包含行善事业；思
English
. Mental consciousness should be completely abandoned. Non-virtuous actions, because the results they produce are experienced as harsh and intense, should be abandoned in both public and private. As stated in the "Bodhicharyavatara": "Committing sins unseen is like consuming poison internally, bringing no happiness. Gods, yogis, and others like them, with their pure vision, see everything." Thus it is said. Now, explaining the virtues that align with liberation: The path to liberation is the practice of enlightenment and peace, which transcends existence and eliminates suffering. The virtuous deeds that cause liberation, which transcend cyclic existence and eliminate suffering, are: Those who enter the path of the three vehicles, all beings should diligently practice. Each generates the mind of enlightenment, cultivates the four immeasurables, practices the six perfections, and cultivates the aspects of enlightenment. Those who diligently engage in virtue day and night are those. Generating the mind to seek the path of the Shravakas, from cultivating the first path of mindfulness to the complete practice, is the small person. Entering the path of the Pratyekabuddhas is the intermediate person. Generating the great mind of enlightenment and then practicing the path is the great person. Each of the three types of individuals generates the mind of enlightenment, practices the thirty-seven factors of enlightenment, and those who diligently engage in virtue day and night, encompassed by the four immeasurables and the six perfections, and sealed with dedication, are called the virtues that align with liberation. Among them, the four immeasurables are: the loving-kindness of wishing all sentient beings to have happiness and the causes of happiness; the compassion of wishing all sentient beings to be free from suffering and the causes of suffering; the joy of wishing all sentient beings never to be separated from happiness; and the equanimity of thinking with impartiality towards all beings, near and far, with attachment and aversion. As stated in the "Ornament of the Sutras": "Having compassion for all sentient beings, having the intention of union and separation, having the intention of non-separation, having the intention of benefit and happiness, I prostrate to you." Thus it is said. The six perfections are: the generosity of wishing to give one's possessions to others, along with engaging in virtuous actions; the discipline of wishing to abandon all non-virtuous aspects, along with engaging in virtuous actions; the patience of not being angry at the harm of others, along with engaging in virtuous actions; the diligence of being enthusiastic about virtuous deeds, along with engaging in virtuous actions; the meditat
Tibetan
་གཏན་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་བྱེད་ལས་དང་བཅས་པ། ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་རྟོགས་པ་བྱེད་ལས་དང་བཅས་པ། དེ་ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངང་ནས་སྤྱོད་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །སྦྱིན་པའི་བྱེད་ལས་རྫས་དེ་དག་གཞན་གྱིས་ཐོབ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་མི་འཚེ་བ་དང་། ལན་དུ་མི་ཁྲོ་བ་དང་། དགེ་བ་སྤྱོད་པ་དང་། སེམས་གནས་པས་ཞི་ལྷག་སྐྱེས་པ་དང་། རྟོགས་ནས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་རྣམས་བྱེད་ལས་སོ། །གང་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ནས་སྣང་བའི་ཚོགས་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བྱེད་ལས་ངོ་མཚར་ཅན་ཏེ། བྱང་ ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ནས། །དགེ་བའི་ལས་འབྲས་རྟེན་བྱེད་པ། །ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་འདི་མཚར་ཞིང་། །རྨད་བྱུང་བས་ཀྱང་འདི་རྨད་བྱུང་། །ཞེས་སོ། །དེས་ནི་འཁོར་བར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡང་འགྲུབ་སྟེ། འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས། བདག་མེད་བཟོད་པས་མཉམ་པ་ཉིད་གནས་ཀྱང་། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད། །ཡོངས་སྨིན་བྱ་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་བྱེད་ཀྱང་། །ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་ལ་རེ་བ་མེད། །བསམ་པས་རྟག་ཏུ་མྱ་ངན་འདས་ལ་གནས། །དེ་ཡི་སྦྱོར་བ་འཁོར་བར་གནས་པ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་མོད་ཀྱང་། །ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་ལ་ཡིད་ཆེས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་པོ་ལྔ་བསོད་ནམས་དང་། ཕྱི་མ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ལ། དང་པོ་གསུམ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་རྒྱུ་ངོ་བོ་བྱེད་ལས་ཡིན་ཞིང་། བསམ་གཏན་སེམས་དང་། ཤེས་རབ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲོགས་ཡིན་པར། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བསླབ་གསུམ་དབང་དུ་མཛད་ནས་ནི། །རྒྱལ་བས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག །ཡང་དག་བཤད་དེ་དང་པོ་གསུམ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཉིས། །གཅིག་ནི་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་གཏོགས། །སྦྱིན་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཚོགས་ཡིན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །གསུམ་པོ་གཞན་ནི་ གཉིས་ཀ་སྟེ། །ལྔ་ཆར་ཡང་ནི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས། །ཞེས་པ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཡན་ལག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །ཐུབ་པས་ཤེས་རབ་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལྟར་ན། སྦྱིན་པ་བསོད་ནམས། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས། གཞན་བཞི་གཉིས་ཀའམ། ཡང་ན་དང་པོ་བསོད་ནམས། ལྷག་མ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་འདོད་ཀྱང་། འདིར་སྤྱོད་འཇུག་ལྟར་རོ། །དེའང་དགེ་བ་གང་བྱེད་ཀྱང་སྦྱོར་བ་སེམས་བསྐྱེད། དངོས་གཞི་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས།
Chinese
禅定是心专注于所缘，具有安住的作用。智慧是了知佛法词句和意义，具有觉悟的作用。所有这些在显现而无自性的状态中行持，就是度。布施的作用是使他人获得财物。同样，不损害他人，不以愤怒还击，行持善法，心安住而生起止观，证悟后没有怀疑，这些都是作用。了知一切皆无成，而在显现的聚集中行持，是度（波罗蜜多）的奇妙作用。如《入菩萨行论释》所说：知诸法性空，行善业之果，此较奇更奇，此较妙更妙。如此一来，也能成就在轮回中利益众生的广大事业。如《持光童子请问经》所说：虽住无我忍平等，然于众生起大悲，为令成熟行布施，不望业之异熟果，以思恒住于涅槃，彼之行持乃住轮回，虽已了知诸法性空，然信业之异熟果。如是。其中，前五度是福德资粮，后一度是智慧资粮。前三度是戒律学处之因，本体和作用，禅定是心，智慧是智慧的学处，精进是所有一切的助伴。如《经庄严论》所说：已得三学自在力，胜者宣说六度行，初三后二分二类，一亦通于三者中，布施持戒福德聚，智慧乃是智慧聚，其余三者为二聚，五者皆是智慧聚。如是。又如《入菩萨行论》所说：此等一切支分，佛说为智慧之义。如是。如《经庄严论》所说：布施是福德，智慧是智慧，其余四者是二者皆是，或者最初是福德，其余五者是智慧。虽然如此主张，但此处依《入菩萨行论》而说。因此，无论做什么善事，加行是发菩提心，正行是了知无自性。
English
Samadhi is the mind abiding single-pointedly on its object, with the function of remaining. Wisdom is understanding the words and meanings of the Dharma, with the function of realization. All of these, practiced in the state of appearance but without inherent existence, are perfections. The function of generosity is that others obtain those things. Similarly, not harming others, not retaliating with anger, practicing virtue, the mind abiding and generating shamatha and vipashyana, and having no doubt after realization, these are the functions. Knowing that nothing is established, and practicing in the assembly of appearances, is the wonderful function of the perfections. As it says in the commentary on the Bodhichitta: Having known that all dharmas are emptiness, relying on the fruits of virtuous actions, this is more wonderful than wonderful, this is more marvelous than marvelous. Thus, the vast benefit of sentient beings in samsara is also accomplished. As it says in the Questions of Akshayamati: Although abiding in equality with the patience of no-self, great compassion is generated for sentient beings. Although giving generosity in order to fully ripen them, there is no hope for the ripening of karma. With thought, one always abides in nirvana. That activity abides in samsara. Although one has realized that all dharmas are emptiness, one believes in the ripening of karma. Thus. Among these, the first five perfections are the accumulation of merit, and the latter is the accumulation of wisdom. The first three are the cause, essence, and function of the discipline of morality. Samadhi is the mind, wisdom is the discipline of wisdom, and diligence is the friend of all. As it says in the Ornament of the Sutras: Having mastered the three trainings, the Victorious Ones have truly explained the six perfections. The first three, the latter two, are divided into two categories. One also belongs to all three. Generosity and morality are the accumulation of merit. Wisdom is the accumulation of wisdom. The other three are both. All five are also the accumulation of wisdom. Thus. And as it says in the Bodhicharyavatara: All these limbs, the Buddha has said, are for the sake of wisdom. Thus. According to the Ornament of the Sutras, generosity is merit, wisdom is wisdom, the other four are both, or the first is merit, and the remaining five are wisdom. Although this is asserted, here it is according to the Bodhicharyavatara. Therefore, whatever virtue is done, the preliminary practice is the generation of bodhichitta, and the main practice is the realization of no self-nature.