Tibetan
ནམ་གོས་མེད་གཅེར་བུ་གཙོ་ཆེ་བ་ནང་པའོ། །བྱ་བ་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་གཙོ་ཆེ་བ་ཕྱི་པ། འབགས་པ་དང་མ་དག་པས་མི་གནོད་པ་ནང་པའོ། །འབྲས་བུ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དཀྱིལ་འཁོར་ལྷའི་ཁྱད་པར་ནི་ལྷ་ཞལ་སྦྱོར་དུ་མི་བསྒོམ་པ་ཕྱི་པ། ཡབ་ཡུམ་འཁྲིལ་སྦྱོར་དུ་བསྒོམ་པ་ནང་པའོ། །གདགས་པ་རྒྱན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། དར་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་གཙོ་ཆེ་བ་ཕྱི་པ། རུས་པ་དང་མི་མགོའི་རྒྱན་ཆ་གཙོ་ཆེ་བ་ནང་པའོ། །བཞུགས་པ་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་ལ་སོགས་པ་གཙང་ཞིང་དབེན་པར་བསྒོམ་པ་ཕྱི་པ། ཨོ་རྒྱན་ནམ་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པ་ནང་པ། ལྡུགས་པ་སྣོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་དམ་པདྨའི་གཞོང་པར་བསམ་པ་ཕྱི་པ། ཀ་པཱ་ལ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ནང་པའོ། །མཛད་པ་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། ཞི་རྒྱས་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ཕྱི་པ། དབང་དྲག་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ནང་པའོ། །ནང་པ་དེ་ཡང་ཕ་བླ་ན་མེད་པ། མ་བླ་ན་མེད་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་གསུམ་དུ་ཡོད་ཀྱང་། གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་ལྟ་དགོངས་གཉིས་སུ་འདུས་ཏེ། ཐབས་ཕའི་རྒྱུད། ཤེས་རབ་མའི་རྒྱུད་དོ། །དང་པོ་ནི་ཐབས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྤྲོས་པ་དང་། རྫོགས་རིམ་རླུང་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། མའི་རྒྱུད་དུ་བསྐྱེད་པ་ཆ་ཙམ་ལས། རྫོགས་རིམ་ཐིག་ལེ་འབའ་ ཞིག་གཙོ་བོར་སྟོན་པའོ། །དེ་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ཀྱི་དང་པོ་དབང་མ་ཐོབ་ན་ལམ་བསྒོམ་དུ་མི་རུང་བར་འདོད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཁ་སྦྱོར་ཐིག་ལེའི་རྒྱུད་ལས། དབང་མ་བསྐུར་ལ་དངོས་གྲུབ་མེད། །བྱེ་མ་བཙིར་ཡང་མར་མེད་བཞིན། །ཞེས་སོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཐོད་པ་ལས། ཡང་དག་དབང་བསྐུར་གྱིས་དབེན་ན། །སྒྲུབ་པ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཤེས་ཀྱང་། །སློབ་དཔོན་སློབ་མར་མཚུངས་པ་དག །མི་བཟད་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་འགྲོ། །ཞེས་པས། དང་པོའི་སྒོ་དབང་ཐོབ་ལ་༼ ༡ ༽གཅེས་སོ། །དེ་ཡང་བླ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ལ། རང་ཉིད་ཐར་པ་འདོད་པའི་བློས་དབང་བསྐུར་རྫོགས་པར་ཐོབ་མ་ཐག་ཐར་པའི་ལམ་སྣ་ཟིན་པས། ལམ་དང་པོ་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་ངོ་། །དེ་ནས་བསྐྱེད་རིམ་དང་རྫོགས་རིམ་བསྒོམ་པ་ལ་ཞུགས་པ་ན། ལུས་ལྷར་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གི་དོན་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རིམ་གྱིས་སྦྱོར་མཐོང་བསྒོམ་པ་རྫོགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་པའོ། །མཚན་ཉིད་ལྟར་ནའང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཐོབ་ནས་དྲན་པ་ཉེ
Chinese
不穿衣服裸体为最主要的是内道。行为方式的差别是沐浴和清洁为最主要的是外道，被玷污和不干净不损害的是内道。果的时间的差别已经说过了。坛城本尊的差别是不观想本尊交合的是外道，观想父母交合的是内道。安立庄严的差别是，绸缎和珍宝的庄严为最主要的是外道，骨头和人头的庄严器具为最主要的是内道。居住处所的差别是，在须弥山顶等清净寂静处观想的是外道，在邬金（莲花生大师的出生地，位于今巴基斯坦境内）或者尸陀林等处观想的是内道。倾倒器皿的差别是，珍宝器皿或者莲花座中思维的是外道，主要用颅碗的是内道。事业的差别是，主要展示息增的是外道，主要展示怀诛的是内道。内道也分父无上、母无上、二无别和三有，但都归结于见解和宗义二者，即方便父续，智慧母续。前者是方便生起次第的开展，以及圆满次第主要展示气；母续中生起次第只占一部分，圆满次第唯独主要展示明点。这二者的共同规矩是，最初没有得到灌顶，就认为不能修道，如《大手印合修明点续》中说：『没有灌顶就没有成就，就像压榨沙子也没有油一样。』又如《佛陀颅续》中说：『如果缺少正确的灌顶，即使修行人懂得续部的意义，上师和弟子也同样会堕入可怕的地狱。』因此，最初的门径是重视得到灌顶（１）。也就是，对于具相的上师，自己以想要解脱的心，完整地得到灌顶之后，立即就把握了解脱的道路，所以，最初修习资粮道小者才有资格。之后，如果开始修习生起次第和圆满次第，观想身体为本尊等差别，就是修习忆念正知的意义。之后，逐渐修习加行道和见道圆满，就能在一个坛城中成就殊胜的佛地。按照相状来说，也是在获得菩提心之后忆念正
English
The most important thing is being naked without clothes, which is the inner path. The difference in actions is that bathing and cleanliness are most important for the outer path, while being defiled and unclean does not harm the inner path. The difference in the time of fruition has already been explained. The difference in the deities of the mandala is that the outer path does not contemplate deities in union, while the inner path contemplates the union of father and mother. The difference in the adornments is that silk and precious jewels are the most important adornments for the outer path, while bones and human skulls are the most important adornments for the inner path. The difference in the place of residence is that the outer path contemplates in clean and secluded places such as the top of Mount Meru, while the inner path contemplates in Oddiyana (the birthplace of Padmasambhava, located in present-day Pakistan) or charnel grounds. The difference in the pouring vessel is that the outer path contemplates in precious vessels or lotus seats, while the inner path mainly uses skull cups. The difference in activities is that the outer path mainly shows pacifying and increasing activities, while the inner path mainly shows subjugating and wrathful activities. This inner path is also divided into father unsurpassed, mother unsurpassed, non-dual, and threefold, but they all converge on the two aspects of view and tenets, namely the father tantra of means and the mother tantra of wisdom. The former is the elaboration of the generation stage of means, and the completion stage mainly shows the winds; in the mother tantra, the generation stage only occupies a part, and the completion stage solely shows the bindu. The common rule for both of these is that one should not practice the path without first receiving empowerment, as it is said in the Great Seal of Union Bindu Tantra: 'Without empowerment, there is no accomplishment, just as there is no oil even if you squeeze sand.' Also, as it is said in the Buddha Skull Tantra: 'If one lacks the correct empowerment, even if the practitioner understands the meaning of the tantra, the teacher and disciple will equally fall into a terrible hell.' Therefore, the initial gateway is to value obtaining empowerment (1). That is, for a qualified lama, one's own mind desiring liberation, immediately after fully receiving empowerment, grasps the path to liberation, so one is qualified to practice the initial path, the small accumulation path. After that, when one begins to practice the generation stage and completion stage, the differences such as contemplating the body as a deity are the practice of the meaning of mindfulness and awareness. After that, gradually practicing the joining and seeing paths to completion, one can accomplish the supreme Buddha ground in a single mandala. According to the characteristics, even after obtaining the mind of enlightenment, mindfulness and
Tibetan
ར་གཞག་ལ་མོས་པས་བསྒོམས་ན་ཐར་པའི་ལམ་དུ་ཚུད་ཅིང་། གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་མགོ་རྩོམ་པ་ལ་ཞུགས་པར་འདོད་དེ། ཐེག་བསྡུས་ལས། བཟང་དང་སྨོན་པའི་སྟོབས་ཅན་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲངས་མེད་གསུམ། །ཀུན་དུ་ རྩོམ་པར་མཛད་ཅེས་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེང་སང་ཡང་ཐར་པའི་ལམ་ལ་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ་། །ཚུལ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུང་གི་དགོངས་པ་མ་མཐོང་བར་ཟད་དོ། །སྔགས་ཕ་མ་འདི་གཉིས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་དུ་ལྷའི་རྣམ་པ་ཕོ་ཤས་ཆེ་ཞིང་། དར་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་ཅན་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨན་གཡོགས་སུ་ལྡན་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཕ་རྒྱུད། ལྷ་མོའི་རྣམ་པ་ཤས་ཆེ་བ་རྣམས་གཅེར་བུ་རུས་པའི་རྒྱན་ཆ་དང་། གཡང་གཞི་དང་ཐལ་ཆེན་གྱིས་བྱུགས་པ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་ཆེ་ན་མ་རྒྱུད་དོ། །དེ་ཡང་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་གོ་འཕོ་ལ་གཙོ་མོ་མི་འཕོ་ན་རྣལ་འབྱོར་ཕའི་རྒྱུད་དེ། དབྱིངས་ཕྱུག་མ་གཅིག་པུ་ལ། རྣམ་སྣང་། མི་བསྐྱོད་པ། རིན་ཆེན་འོད་དཔག་མེད་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི། དཀྱིལ་འཁོར་གང་སྒྲུབ་ཀྱི་གཙོ་བོར་འགྱུར་ཏེ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྣམ་སྣང་། གསུང་འོད་དཔག་མེད། ཐུགས་མི་བསྐྱོད་པ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། འཕྲིན་ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཡུམ་ནི་དབྱིངས་ཕྱུག་མ་གཅིག་པུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབུས་ཀྱི་གཙོ་མོ་གོ་འཕོ་ལ་གཙོ་བོ་མི་འཕོ་ན་མའི་རྒྱུད། གཙོ་བོ་འཕོ་ལུགས་རིགས་ལྔའི་བྱེད་པས་དོན་དེ་དང་གཅིག་གོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་གོ་འཕོ་ཞེ་ན། མེ་ཏོག་གང་ལ་ཕོག་པའི་ལྷའི་རིགས་གཙོ་བོར་བྱས་ན་ཉེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྒྲུབ་ཐག་ཉེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལས་བཞི་གང་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་དང་དཀྱིལ་ འཁོར་རྒྱས་པ་རྫོགས་པར་བསྙེན་པས་ས་མཆོག་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྐུའི་སྐུ། སྐུའི་གསུང་། སྐུའི་ཐུགས། སྐུའི་ཡོན་ཏན། སྐུའི་འཕྲིན་ལས་ཏེ་ལྔ་པོ་རེ་རེ་ལ། ལྔ་ལྔར་ཕྱེ་བ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རིགས་དེ་སྙེད་དུ་ཕྱེ་བས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་སྦྲེལ་བས། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རིགས་བརྒྱ་དང་། སྟོང་དང་ཁྲི་འབུམ་བྱེ་བ་དང་། བསམ་ཡས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བར་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རིམ་པས་དང་པོར་ཡི་གེ་ས་བོན་ལ་དམིགས་པ། བརྟན་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་དེ་བསྒོམ་ཞིང་། གང་བསྒོམ་པའི་ལྷའི་གཙོ་བོའི་ས་བོན་ཧཱུྃ་ངམ་ཨ་ལྟ་བུ་ལས། འཁོར་གྱི་ལྷའི་ས་བོན་རྣམས་འཕྲོ་འདུ་བྱ་བ་དང
Chinese
如果以信心修习，就能进入解脱之道，并且想要开始三个无数劫的修行。如《摄大乘论》所说：“具足善良和愿力者，菩萨三个无数劫，恒常开始修行。”现在也有很多人修习解脱之道。以其他方式理解的人，只是没有见到经文的密意。这两部父续母续，在哪个坛城中，如果神祇的形象以男性为主，穿着丝绸和珍宝的装饰，有上衣和裙子等，那么主要就是父续。如果女神的形象占多数，裸体，佩戴骨饰，涂抹灰烬等，那么主要就是母续。也就是说，如果中央的主尊改变，而主母不变，那就是瑜伽父续。仅仅是法界自在母，就可以成为毗卢遮那佛、不动佛、宝生佛、无量光佛、不空成就佛等所修坛城的主尊。身坛城是毗卢遮那佛，语是无量光佛，意是不动佛，功德是宝生佛，事业是不空成就佛的坛城，而佛母仅仅是法界自在母。同样，如果中央的主母改变，而主尊不变，那就是母续。主尊改变的方式与五部佛的行持意义相同。为什么主尊会改变呢？因为以花朵落在哪位神祇上，就以该神祇的部族为主尊，这被称为近坛城，因为修行容易接近。通过圆满修习所要修的四种事业的部族和坛城，就能迅速成就殊胜的果位。也就是身之身，身之语，身之意，身之功德，身之事业这五者，各自再分为五，总共二十五种。由于智慧五部的种类也分为这么多，所以将这两个二十五互相连接，身和智慧的坛城种类就有一百种，乃至千万亿，不可思议自然成就的坛城之间变化。也就是次第首先专注于种子字，在没有稳固之前一直修习，然后从所修习的主尊的种子字，如（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）或者（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）等，放射和收摄眷属的种子字。
English
If one cultivates with faith, one will enter the path of liberation and desire to embark on the beginning of three countless eons. As stated in the Compendium of Vehicles: "Those with the power of goodness and aspiration, Bodhisattvas for three countless eons, constantly begin to practice." Even today, many are cultivating the path to liberation. Those who understand in other ways have merely not seen the intention of the scriptures. In these two sets of Father and Mother Tantras, in whichever mandala the deity's form is predominantly male, adorned with silk and precious jewels, with upper and lower garments, that is mainly the Father Tantra. If the deity's form is predominantly female, naked, adorned with bone ornaments, smeared with ashes, etc., that is mainly the Mother Tantra. Furthermore, if the central main deity changes, but the main consort does not, that is the Yoga Father Tantra. The single Dhatvishvari alone can become the main deity of the mandalas of Vairochana, Akshobhya, Ratnasambhava, Amitabha, and Amoghasiddhi. The body mandala is Vairochana, speech is Amitabha, mind is Akshobhya, qualities are Ratnasambhava, and activity is the mandala of Amoghasiddhi, while the mother is only Dhatvishvari. Similarly, if the central main consort changes, but the main deity does not, that is the Mother Tantra. The way the main deity changes is the same as the meaning of the actions of the five families. Why does the main deity change? Because whichever deity the flower falls upon, that deity's family is made the main deity, which is called the near mandala, because the practice is easy to approach. By fully practicing the family and mandala of whichever of the four activities one wants to accomplish, one can quickly attain the supreme state. That is, body of body, speech of body, mind of body, qualities of body, and activity of body, each of these five is further divided into five, making a total of twenty-five. Since the types of the five wisdoms are also divided into so many, by connecting these two twenty-fives with each other, the types of body and wisdom mandalas become a hundred, and change into thousands, millions, billions, and spontaneously accomplished mandalas beyond comprehension. That is, gradually, first focus on the seed syllable. Meditate on it until it becomes stable. Then, from the seed syllable of the main deity being meditated upon, such as (Tibetan: ཧཱུྃ, Devanagari: हुं, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum) or (Tibetan: ཨ, Devanagari: अ, Romanized Sanskrit: a, Literal Chinese meaning: A), radiate and gather the seed syllables of the retinue.