Tibetan
་ལེན། ཡོད་མེད་རྫས་འགལ་བས་སོ། །མ་ཟིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ནི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལུགས་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་མཐུན་པར་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཕྱོགས་རེའི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བས། གཞུང་གི་དོན་མ་གོ་བར་ཟད་མོད། འོན་ཀྱང་སྐྱོན་གཉིས་པོ་ཁས་བླངས་མ་བླངས་གང་ལའང་ཡོད་པས། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་དམ་བཅའ་མ་ཡིན་པས་འདིར་འདི་ལྟར་གོ་བར་བྱ་སྟེ། ཁས་ལེན་མི་ལེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ཡོད་ཀྱི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་དཔྱད་ར་མེད་པས་ན་རེ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དུ་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཁས་ལེན་པ་དང་། མི་ལེན་པ་གཉིས་སུ་གོ་བར་བྱའོ། །དེའང་རྩོད་པ་དང་དོན་ དམ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ་སྣང་བ་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་གཤིས་ལ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ལམ་རྗེས་ཐོབ་པ་ཐ་སྙད་ཡུལ་དུ་བྱེད་དུས་གསུང་རབ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་རྣམ་དབྱེ་དང་བཅས་པ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་ཙམ་དུ་ཤེས་ནས་རང་གིས་ཀྱང་དཔྱད་དེ་བསམ་ཞིང་། གཞན་ལའང་བསྟན་པས་བླང་དོར་གྱི་དམིགས་ཕྱེད་ནས་ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས་ལ་ཞུགས་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐུ་གཉིས་འགྲུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དང་པོ་ཁས་མི་ལེན་པའི་དུས་ཀྱང་བཤད་དེ། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད། ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ཁས་ལེན་པའང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཚིག་གསལ་དུ། ཆུ་འདོད་པས་སྣོད་ལྟར་ཐོག་མར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་། འཇུག་པའི་འགྲེལ་པར། ཕྱོགས་འདི་ནི་མཁས་པ་དག་གིས་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུགས་འདི་གཉིས་སྔ་རབས་པ་དག་གིས་མ་ཕྱེད་པས་གཙང་བ་ནི་ཁས་མི་ལེན་ལ། རྨ་བྱ་ནི་ལེན་པར་སྣང་སྟེ་གཉིས་ཀར་ལེགས་ཆོས་རེ་དང་སྐྱོན་རེ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཞུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ཅུང་ཟད་མ་དགོངས་པར་སྣང་ངོ་། །འདི་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བློ་གྲོས་དང་གཞུང་ལུགས་ཕལ་པོ་ཆེ་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་མིག་རྒྱས་པས་གཞུང་ན་གབ་ཅིང་འཐོར་བའི་ དོན་གསལ་པོར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིན་ཆད་དམ་བཅའ་འདི་འཆའ་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་ཁོ་བོའི་གཞུང་འདིའི་མཐུར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གིས་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ཏེ། བསྡོམས་པས་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལུག
Chinese
不承认。因为有和没有是事物相违背的缘故。没有领会的宗派，不是大中观的宗派。第三，一致地归纳意义是：那两者也只是见到各自一方的顺应之处，没有见到不顺应之处。白白地没有理解经文的意义。然而，两种过失无论承认与否都存在。因为不是确定于一方的誓言，所以在此应当这样理解：承认与不承认，存在于世俗谛中，对于中观应成派来说，在胜义谛中没有承认与不承认的辩论场所。所以暂时在世俗名言中，以场合的差别来理解为承认和不承认两种。那也是在辩论和以胜义为对境之时，任何显现都没有自性，因为在本性上没有承许存在的缘故，所以不是应当承认的。道路后得位，在以名言为对境之时，如经文所说，连同种种差别，仅仅知晓是如梦如幻的宗派，自己也分析思维，也为他人开示，从取舍的方面辨别，进入中观道二资粮，有证得果位二身的必要。第一，也说了不承认之时。如果我有一些誓言等等。第二，承认之时，论师月称在《明句论》中说：如渴望水者以器皿盛水一般，首先必须毫不犹豫地承认世俗谛。在《入行论》的注释中说：认为这一方是智者们所认为的没有过失且具有功德的，应当毫不犹豫地承认。先前的人们没有区分这两种理路，似乎清辨不承认，而寂护承认，因为在两者中都发现了各自的优点和缺点，似乎没有稍微领会经文如其本来的意义。这是由分别的智慧和见到众多经论而生起的眼界开阔，从而清晰地揭示了经文中隐藏和散布的意义。今后，凡是能够立誓这些誓言的人，都应当知道是通达了我的这部论典。他们已经讲述了大中观应成派的宗风。总而言之，已经确定了因明之乘。现在是密咒金刚乘的宗
English
Not admitting. Because existence and non-existence are contradictory to things. The tenets that have not grasped this are not the tenets of the Great Madhyamaka. Third, to gather the meaning in agreement is: Both of those only see the conforming aspects of their respective sides, and do not see the non-conforming aspects. It is in vain that the meaning of the scriptures is not understood. However, both faults exist whether admitted or not. Because it is not a vow fixed on one side, it should be understood here as follows: Admitting and not admitting exist in conventional truth, but for the Madhyamaka-Prasaṅgika, there is no arena for debate about admitting or not admitting in ultimate truth. Therefore, for the time being, in conventional terms, it should be understood as admitting and not admitting according to the distinction of occasions. That is also when debating and taking ultimate truth as the object, since no appearance has inherent existence, and because there is no admission of existence in its nature, it is not something to be admitted. When the path of subsequent attainment takes conventionality as its object, as explained in the scriptures, knowing that it is just a tenet of dreams and illusions with various distinctions, one should also analyze and contemplate oneself, and also teach others. By distinguishing the aspects of what to adopt and abandon, one enters the Madhyamaka path of the two accumulations, and there is a need to attain the two bodies of the result. First, it is also said when not admitting. If I have some vows, etc. Second, when admitting, the master Candrakīrti says in the Clear Words: Just as one who desires water takes a vessel, one must first unhesitatingly admit conventional truth. In the commentary on the Engaging in (the Bodhisattva Deeds), it says: Thinking that this side is considered by the wise to be without fault and endowed with qualities, one should unhesitatingly admit it. The earlier people did not distinguish these two systems, and it seems that Bhāviveka does not admit, while Śāntarakṣita admits, because in both, one has identified respective advantages and disadvantages, and it seems that the meaning of the scriptures as they are has not been slightly understood. This is because the eye has been opened by the discriminating wisdom and the sight of many scriptures, and thus the meaning hidden and scattered in the scriptures has been clearly revealed. From now on, all those who are able to make these vows should know that they have understood the strength of my treatise. They have already explained the style of the Great Madhyamaka-Prasaṅgika. In summary, the vehicle of reasoning has been established. Now is the system of the Secret Mantra Vajrayana.
Tibetan
ས་བཤད་པ་ནི། འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཉིད། །རྒྱུ་ཡི་ཆོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་མས་འཕགས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ལས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་གསང་སྔགས་སོ། །ཞེས་པས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པར་གཅིག་པ་ལས། དུས་རིང་པོས་གྲོལ་བ་འགྲུབ་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་ལ། ཚེ་གཅིག་གམ་བཅུ་དྲུག་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་རྣོན་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ལས་ཁམས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ས་བོན་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་རྐྱེན་ཚོགས་གཉིས་ལས་གོང་དུ་འཕེལ་བས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རང་ཆས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོད་པར་སྦྱང་གཞི་ཉི་མ་འདྲ་བ་ཉིད་ལ། སྦྱང་བྱ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཚོགས་བརྒྱད་ཀུན་གཞི་དང་ བཅས་པ་སྤྲིན་ལྟ་བུས་བསྒྲིབས་པ་ཉིད། སྦྱོང་བྱེད་དབང་དང་བསྐྱེད་རྫོགས་བསྒོམས་པས་སྤྲིན་སེལ་བ་ལྟར་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྲུབ་ནས། སྦྱངས་འབྲས་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཉི་མ་ལྟར་གསལ་བ་ཅི་བཞིན་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་བར་འདོད་དེ། དེ་ཚེ་སྔར་གྱི་དྲི་མ་མེད་པས་ཀུན་གཞིའི་མིང་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལོག་ཀྱང་དོན་སྔ་ཕྱི་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་གསལ་ཏེ། བརྟག་གཉིས་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་བསལ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་སོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། སྔ་མ་ཕྱི་མར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དག་གྱུར་པ། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པར་དོན་གཅིག་ནའང་། སྒྲུབ་ཚུལ་ལ་རྨོངས་མ་རྨོངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། མཚན་ཉིད་ལས། ཕྱི་སྣང་བའི་བདེན་ཞེན་བཟློག་པ་ལ་སྒྱུ་མ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པས་འབྱུང་བའི་རིག་པ་ལ་རྨོངས། ནང་ཕུང་པོ་ལྷར་མ་ཤེས་པས་གནས་པའི་དོན་ལ་རྨོངས། གསང་བ་རྟོག་ཚོགས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་མ་ཤེས་པས་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་རྨོངས། ཐམས་ཅད་དག་མཉམ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་མ་ཤེས་པས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ལ་རྨོངས་པ་ཉིད། སྔགས་སུ་ཕྱི་འབྱུང་བར་སྣང་བ་ལྔ་ཡུམ་ལྔ། ནང་ཕུང་པོར་སྣང་བ་ཡབ་ལྔ། རྟོག་ཚོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉི
Chinese
关于地的解释是：果即是密咒金刚乘，比因的法具有多种殊胜之处。在修持大乘之理中，大乘有两种，即波罗蜜多和大密咒。因此，为了利益有情而希求无上菩提是一致的，但以长时获得解脱成就的是名相乘，而一生或十六世之内成就的则是密咒。这是就根器锐利和非常锐利这两种情况而说的。也就是说，从因的名相乘来说，认为安乐逝者的心髓仅仅是作为种子存在，由二资粮聚合而向上增长，从而获得成佛，因此称为因乘，因为承认因果有先后。密咒的心髓是，对于一切有情来说，自性本具、任运成就的广大功德无一不圆满具备，所要净化的本体如同太阳一般，所要净化的轮回自性，包括八识聚和阿赖耶识在内，如同被云遮蔽一般。通过净化的方法，即灌顶和生圆次第的修习，如同驱散云雾一般逐渐净化，从而成就暂时的功德，净化的结果是，实义的阿赖耶识如太阳般显现，如实地显现出来。那时，由于没有了之前的垢染，阿赖耶识的名称以及习气也消失了，但实义却无有先后分别地显现出来。《观察二续》中说：‘有情即是佛，然为客尘所染污，若除彼尘即是佛。’《经庄严论》中也说：‘前后虽无有差别，然如是之体性已清净。’如是宣说。还有其他的差别，虽然在成就果位佛陀上意义相同，但在修持的方式上却有迷与不迷的区别。在名相乘中，对于外在显现的实执进行遮止，对于由此产生的智慧感到迷惑，例如修习幻化等；对于内在五蕴不认识为本尊，因此对于安住的意义感到迷惑；对于秘密的分别念和烦恼不认识为智慧，因此对于道的体性感到迷惑；对于一切清净、平等、真谛无二无别不认识，因此对于证悟的见解感到迷惑。在密咒中，外在显现的五大是五佛母，内在显现的五蕴是五佛父，分别念是菩提萨埵的自性
English
The explanation of the ground is: The result is the Secret Mantra Vajrayana itself, which surpasses the causal Dharma with many distinctions. In the practice of the Great Vehicle, there are two types of Great Vehicle: the Paramita and the Secret Mantra. Therefore, the desire for unsurpassed enlightenment for the benefit of sentient beings is the same, but achieving liberation through a long period of time is the Characteristic Vehicle, while achieving it within one lifetime or up to sixteen lifetimes is the Secret Mantra. This is spoken in terms of the two types of faculties: sharp and very sharp. Furthermore, from the perspective of the causal Characteristic Vehicle, it is believed that the essence of the Sugata-garbha exists merely as a seed, and through the accumulation of the two sets of conditions, it develops further, thereby attaining Buddhahood. Therefore, it is called the Causal Vehicle because it acknowledges the sequence of cause and effect. The essence of mantra is that all sentient beings inherently possess vast qualities that are spontaneously perfect and complete, like the sun, which is the basis for purification. The nature of samsara to be purified, including the eight consciousnesses and the alaya-consciousness, is like being obscured by clouds. The method of purification involves receiving empowerment and meditating on the generation and completion stages, gradually purifying like dispelling clouds, thereby achieving temporary qualities. The result of purification is that the alaya-consciousness of meaning, like the sun, becomes manifest as it is. At that time, because there is no previous defilement, the name of the alaya-consciousness, along with its habitual tendencies, ceases, but the meaning is clear without any distinction between before and after. The Two Inquiries state: 'Sentient beings are Buddhas, but are obscured by adventitious stains. If those stains are removed, they are Buddhas.' The Ornament of the Sutras also states: 'Although there is no difference between before and after, the Suchness is purified.' As it is explained. There is another difference: although the goal of achieving Buddhahood is the same, there is a difference between being confused and not confused in the way of practice. In the Characteristic Vehicle, there is confusion about the wisdom that arises from reversing the clinging to the truth of external appearances, such as meditating on illusion; confusion about the meaning of abiding because the internal aggregates are not recognized as deities; confusion about the nature of the path because secret thoughts and afflictions are not recognized as wisdom; and confusion about the view of realization because everything is not recognized as pure, equal, and inseparable from the truth. In mantra, the five elements that appear externally are the five mothers, the five aggregates that appear internally are the five fathers, and thoughts are the nature of Bodhisattvas.