Tibetan
ད་ནས། ཤེས་པ་གང་བབས་ཅིག་ལ་ཙེན་གྱིས་གློད་ནས། གང་ལ་ཡང་མི་སེམས་ཅི་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་ས་ལེ་སིང་ངེ་མ་ཡེངས་སྤྲོ་བསྡུ་དང་བྲལ་བར་བཞག་པས། ཕྱི་ཡུལ་དུ་མི་རྟོག་པས་ཕྱིའི་དངོས་པོ་དང་། ནང་སེམས་སུ་མི་རྟོག་པས་ནང་གི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། བསྒོམ་པའི་བློ་ལའང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པས་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པས་ན་དམིགས་བྱ་བློའི་མདུན་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་རིག་པ་ཉིད། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་དམིགས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །རྗེས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་སྣང་བ་ལ་བལྟས་ནས། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བ་བྱའོ། །ཐུན་མཚམས་སུ་ཚེ་འདིའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལ་ཆགས་ཞེན་དང་འཁྲི་བ་ཅུང་ཟད་མེད་པས། ཕྱག་དང་། བསྐོར་བ་དང་། མདོ་བཀླག་པ་དང་། ཚྭ་ཚྭ་གདབ་པ་དང་། ཆུ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་སྣང་བཅས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དེའང་མཉམ་བཞག་ཆོས་ཉིད་ལ་བཞག་པས་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་བློ་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་དང་བཅས་པ་ཞི་ནས། ཕྱིས་བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ཉིད་ལའང་འཛིན་པ་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་ པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་བསྒོམས་པས་ནི། །ཕྱི་ནས་དེ་ཡང་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྤང་བྱ་བདག་དང་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་བཞག་པས་ཞི་དུས། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་པ་ཞི་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་། ངང་ལ་བསྒོམས་པའི་བསམ་གཏན་ལའང་མི་གནས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤང་བ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཚོགས་གཉིས་སྣང་བཅས་ལ་འབད་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་དང་མཐར་ཐུག་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བོ། །འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་ནི། ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་འཇུག་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་ཞིང་ནུབ་ནས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དམ་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་སེམས་ཅན་གྱི་མོས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྲུབ་པའི་ནུས་པ་ལས་ཆུ་ཟླ་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་སྣང་ཞིང་། ལོངས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ད
Chinese
此后，对于任何降临的觉知，都以“岑”的方式放松，于是不去想任何事物，也不去思索任何事物，处于一种寂静、清明、不散乱、无取舍的状态。由于对外境不作分别，所以没有外境之物；由于对内识不作分别，所以没有内识之物，这就是远离能取和所取二者。由于对于修习的智慧，也没有否定和肯定，所以它不是独立于此的其他法，因此被称为“所缘在心前不存在”。从这无所缘的各自自证之智慧中，觉性自然显现。《入行论》中说：“何时实与非实，不现于心识前，尔时无余方式，无所缘寂灭。”这就是它的意义。之后，观察如幻显现而自性不成立的现象，为了如幻的众生而回向。在座间休息时，对于此生的显现，由于对如幻的自性没有丝毫的贪执和依恋，所以要努力进行顶礼、绕行、读经、堆砌擦擦、布施水等有相的福德资粮。这也是因为，安住于等持法性中，执着实有的分别念、散乱和杂念都会平息，之后对于所修的法性，执着也会平息。正如《彼论》所说：“空性习气增，能断实物习，修习无所有，后亦断彼执。”当将所断的执着我和实有的概念安住于无生之状态而平息时，作为对治的法性也因所缘的平息而成为般若波罗蜜多，并且不住于在状态中修习的禅定。正如《摄颂》所说：“念尽断除已，彼岸即能至。”在后得位，努力积累二资粮的有相行，就能成就暂时的利益和究竟的愿望。果位的二身中观是：在十地相续的最后，轮回之因——心和心所的行相，连同习气一起平息并融入法界，从而现前圆满受用身和法身圣尊，由于众生的意乐和佛陀往昔愿力成就的力量，如水中月般显现在各个众生面前，受用身菩提心
English
Thereafter, for any arising awareness, release it with "Tsen," and without thinking about anything or contemplating anything, remain in a state of stillness, clarity, non-distraction, and without acceptance or rejection. Because there is no conceptualization of external objects, there are no external objects; because there is no conceptualization of internal consciousness, there are no internal objects. This is being free from the duality of grasper and grasped. Because there is no affirmation or negation in the wisdom of meditation, it is not established as a separate dharma from this. Therefore, it is called "the object of focus is not present before the mind." From this non-objective, self-aware wisdom, awareness itself arises from within. As stated in the *Bodhicharyavatara*: "When neither real nor unreal appears before the mind, then, there being no other possibility, one is utterly pacified in the absence of focus." This is its meaning. Afterwards, observe the appearance that is like an illusion but whose nature is not established, and dedicate the merit for the sake of sentient beings who are like illusions. During breaks between sessions, since there is no attachment or clinging to the illusory nature of the appearances of this life, strive to accumulate the accumulations of merit with appearances, such as prostrations, circumambulations, reading scriptures, making tsa-tsas, and offering water. This is because, by abiding in the dharmata of equipoise, the conceptual thoughts, distractions, and mental wandering that grasp at reality will be pacified. Afterwards, attachment to the dharmata that is being meditated upon will also be pacified. As it says in that very text: "By increasing the habit of emptiness, the habit of real things will be abandoned; by meditating on nothingness, even that will be abandoned later." When the concepts of grasping at self and reality, which are to be abandoned, are pacified by abiding in the state of non-arising, the antidote, the dharmata, also becomes Prajnaparamita due to the pacification of the object of focus, and does not abide even in the samadhi that is meditated upon in that state. As stated in the *Compilation*: "Having completely destroyed concepts, one goes to the other shore." In the post-meditation period, by striving to accumulate the two accumulations with appearances, all temporary benefits and ultimate desires will be accomplished. The result, the Middle Way of the Two Kayas, is that at the end of the ten bhumis, the activities of mind and mental factors, which are the cause of samsara, along with their habitual tendencies, are pacified and dissolve into the dharmadhatu, thereby manifesting the Sambhogakaya and the Dharmakaya, the holy ones. Due to the aspirations of sentient beings and the power of the Buddha's previous prayers, they appear like reflections of the moon in water to each individual being. The Sambhogakaya, Bodhicitta,
Tibetan
པའ་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་སྣང་བས། ནོར་བུ་བུམ་མཆོག་དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་མཛད་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བས་ཆོས་སྐུ་རང་གི་དོན་དང་། གཟུགས་སྐུ་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་འབྲས་བུ་དམ་པ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་ནས་ཞི་དེ་རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། ཞི་སྐུ་ དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་གསལ་གྱུར་ཅིང་། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་རྣམ་མི་རྟོག །འགྲོ་གྲོལ་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་འབྱོར་སླད་རྟག །འདི་ནི་སྤྲོས་དང་བྲལ་ལ་སྣང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་རྣམ་གཞག་གཞན་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མི་ལེན་པ། ལེན་པ། མཐུན་པར་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ནི། དབུ་མ་པ་ལ་ཁས་བླང་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་མེད་དེ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དམ་བཅའ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་དོན་དམ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ལ། ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཟེར་ནས་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་དབུ་མ་ལ་ཁས་ལེན་མེད་ཀྱང་དབུ་མ་པས་དེའི་དོན་གཞལ་བ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་ཡང་སོང་ལ། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གསུམ་གྱི་སྐབས་བཞིན་ནོ་ཞེས་པས་ཀྱང་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ན་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ལས། གཞིའི་ཆོས་རྣམས་དེའི་སྐད་ཅིག་ལ་མ་གཞལ་བས་མི་ཤེས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བློས་སྐད་ཅིག་ལ་གཞལ་ལོ་ཞེ་ན། གཞན་སྣང་གི་སངས་རྒྱས་དེས་གཞལ་གཞལ་འདྲ་ཡང་གཞལ་བ་མེད་དེ་གཞན་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་པས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ཐོབ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མི་འཐད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ལམ་སྒྲུབ་པ་དང་། གྲོལ་བ་འདོད་པའི་རྣམ་གཞག་མེད་ཅིང་། ཆགས་སྡང་རང་ག་མའི་སྣང་བ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ཉིང་འཁྲུལ་དུ་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས། དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བས་ལམ་དབུ་མ་དང་འབྲས་བུའི་དབུ་མ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཁས་ལེན་པའི་རྣམ་གཞག་ལྟར་ན། དོན་དམ་པར་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཁས་བླང་མེད་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་ཁས་ལེན་ཏོ་ཞེས་པའང་མི་རུང་སྟེ། དོན་ལ་མེད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་འགལ་བ་འཛིན་པས་ལུང་པ་འཚོལ་བ་དང་། ཁས་ལེན་ན་ཐ་སྙད་ལས་དོན་དམ་པར་འོག་མ་རྣམས་ལས་གོང་མ་སུ་ཞིག་ཁས
Chinese
因为显现于圣者们，如意宝瓶和殊胜如意树般，自然成就显现，因此法身是自利，色身是他利，二者显现即是殊胜果。如《入行论》所说： “焚烧所有干燥的所知薪，寂灭即是胜者们的法身，彼时无生亦无灭。” 又说：寂静之身，如如意树般显明，如如意宝珠般，无有分别。为度众生，恒常利益世间，此乃远离戏论之显现。 第三，关于承诺与不承诺的分别，有三点：不承诺，承诺，以及一致地总结意义。 第一，关于不承诺的分别：中观派没有什么可以承诺的，因为这是三圣者等持的场合，并且没有誓言。也就是说，不承诺任何事物，声称追随胜义圣者的等持，而追随世俗世间者。 这也是不合理的，虽然中观派没有承诺，但中观派衡量其意义本身也成了承诺，如同三圣者等持的场合一样，这也将变成在等持中承诺。如果追随胜义三圣者的等持，那么在道和果的法中，因为没有在那个刹那衡量基础之法，也将变得无法知晓。 如果说全知的心识在一个刹那衡量，那么，其他显现的佛陀衡量衡量相似，但没有衡量，因为是他者显现，这样认为就排除了。追随后得世间者是不合理的，因为世间者没有修道和希求解脱的分别，并且对贪嗔自生的显现执着为真实，以颠倒错乱的方式行事。如果追随他们，那就太过分了，因此不会产生中观之道和中观之果。 按照承诺的分别，胜义中什么也没有成立，因此没有承诺，而在世俗中，如所说的那样承诺诸法的安立，这也是不行的，因为执着于意义上没有而名言上有的矛盾，就像寻找国家一样。如果承诺，那么在名言上，从究竟上来说，下者之上是谁承诺
English
Because it appears to the noble ones, like a wish-fulfilling jewel vase and a supreme wish-fulfilling tree, spontaneously arising, therefore the Dharmakaya is for one's own benefit, and the Rupakaya is for the benefit of others, the manifestation of both is the supreme fruit. As stated in the Bodhisattvacharyavatara: "Having burned all the dry firewood of knowable objects, pacified, that is the Dharmakaya of the Victors, at that time there is no birth and no cessation." And: The peaceful body, clearly like a wish-fulfilling tree, like a wish-fulfilling jewel, without any conceptualization. Constantly benefiting the world for the sake of liberating beings, this is the manifestation that is free from elaboration. Third, regarding the distinction between affirming and not affirming, there are three points: not affirming, affirming, and summarizing the meaning in accordance. First, regarding the distinction of not affirming: the Madhyamika has nothing to affirm, because it is the occasion of the equipoise of the three noble ones, and because there is no vow. That is to say, not affirming anything, claiming to follow the equipoise of the ultimate noble ones, while following the conventional worldly ones. This is also unreasonable, although the Madhyamika has no affirmation, the very act of the Madhyamika measuring its meaning also becomes an affirmation, just like the occasion of the equipoise of the three noble ones, this will also become affirming in equipoise. If one follows the equipoise of the ultimate three noble ones, then among the dharmas of the path and the fruit, because the basis dharmas are not measured in that instant, they will also become unknowable. If it is said that the mind of omniscience measures in an instant, then, although the Buddhas of other appearances measure similarly, there is no measurement, because it is an appearance to others, this is eliminated by asserting. Following the subsequent attainment of worldly ones is unreasonable, because worldly ones have no distinction of practicing the path and desiring liberation, and they cling to the appearances of attachment and aversion as true, acting in a reversed and confused manner. If one follows them, it would be too extreme, therefore the Madhyamika path and the Madhyamika fruit will not arise. According to the distinction of affirmation, nothing is established in the ultimate sense, therefore there is no affirmation, but in the conventional sense, affirming the establishment of dharmas as it is said, this is also not permissible, because holding onto the contradiction of existing in name but not in meaning is like searching for a country. If one affirms, then in name, from the ultimate point of view, who affirms above the lower ones