Tibetan
ས་ཀཱཏྱཱ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་པར་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། གཞན་ཡང་འདི་ལ་ལོག་བཟུང་ན། །བླུན་པོ་མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། །སྤོངས་པས་མ་རུང་བདག་ཉིད་ཅན། །མནར་མེད་པར་ནི་སྤྱི་ཚུགས་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྩེ་མོ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་སྙིང་པོའི་དོན། །ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་སྤྲོས་པ་ཀུན་འགོག་སྟེ། །ཆོས་ཀུན་རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་མེད། །བདེན་གཉིས་སྒྱུ་མ་མཐའ་བྲལ་ཉིད་སྒོ་ནས། །ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་མཐར་ཕྱིན་བྱེད། །ཐུབ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་ཡིན་ལ། དེའི་ཤིང་རྟ་འདྲེན་པའི་སྲོལ་འབྱེད་པ་ཐོག་མ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོར་ལུང་བསྟན་པ་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉི་མ་དྲི་མ་མེད་པས་ལྟ་བ་ངན་པའི་ཐིབས་པོ་སེལ་བར་མཛད་པ་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཞུང་རིག་པའི་ཚོགས་དྲུག་གི་དོན་འགྲེལ་པ་པོའང་། འཕགས་པ་ལྷ་དང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱང་དང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ནང་ནས་མི་འཕྲོགས་པའི་མཁྱེན་རབ་དང་ཐུགས་རྗེར་ལྡན་པ་ འཕགས་པ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དབུ་མ་རྩ་བའི་དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་དང་། ཚིག་གི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་བ་མཛད་དེ། འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཉི་མ་ཤར་བར་མཛད་པས། ལྟ་བ་ངན་པའི་ཐིབས་པོ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དེའི་གཞུང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པ་ནི། གཤིས་ངོ་བོར་གང་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཁས་ལེན་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་ཞེན་དང་བཅས་པས་ན་རང་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་དག་གི་ལུགས་རང་གི་གཞུང་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བ་དང་། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཁས་ལེན་པ་པོ་དེའི་གཞུང་ལ་གྲགས་ཚོད་དེས་འགོག་པ་ཡིན་ལ། བཀག་པའི་རྗེས་ལ་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་ངེས་པའི་དམ་བཅའ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད། དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གོ་བར་བྱེད་པས། འདིར་དེའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཤིས་ངོར་ཁས་ལེན་མེད་པས་སྤྲོས་པ་འགོག་པའི་ཚུལ།
Chinese
萨迦耶那的教言中，遮止了有和无二者。如是说。宝鬘论中说：此外若对此邪执着，愚人以智者之慢，舍弃不容者自性，于无间地狱中共同趣入。如是说。现在略述内道佛教徒中，名相大乘之顶峰，应成中观派的宗义。 诸佛究竟意，应成遮止一切戏论，诸法缘起性空无自性，二谛如幻离边际，以此之门，使道与果之法究竟圆满。能以不颠倒的方式阐释导师薄伽梵之意者，即是应成中观。而最初开创引导其车轨者，即是薄伽梵于大鼓经中所授记，以无垢智慧之日，遣除恶见稠云之怙主龙树。其论典六理聚之义的注释者，有圣天、佛护、清辨、月称等。其中，具足无夺之智慧与大悲的圣者月称，以不颠倒的方式领会了论师之意，造作了中观根本义释《入中论》和词句释《显句论》，由此在赡部洲升起了究竟佛意的应成中观之日，从而遣除了恶见的稠云。此处将彼论典不颠倒之义略摄而说：体性上任何事物皆无自性成立，并且由于一切承许皆与实执相连，因此自性论者之宗，于其自身立宗中即有相违之处。并且，以事物之力量而成立的承许者，于彼之宗，以世俗量即可遮破。于遮破之后，亦无如自续派般必须成立之宗。若我具有任何宗，则我具有此过失。我无有任何宗，故我唯是无过者。以如是之方式令他者了知。此处，为决定彼之义，有三：于体性上无有承许，故遮止戏论之方式。
English
In the teachings of Sātyāyana, both existence and non-existence are refuted. Thus it is said. The Ratnāvalī states: Furthermore, if one grasps wrongly at this, fools with the pride of the wise, abandoning the nature of the intolerable, will go together to Avīci. Thus it is said. Now, to briefly explain the tenets of the Prāsaṅgika Madhyamaka school, the pinnacle of the Mahāyāna among Buddhist insiders: The ultimate intention of the Buddhas, the Prāsaṅgika refutes all elaborations. All phenomena are interdependent, empty, and without inherent existence. Through the gateway of the two truths, illusion-like and free from extremes, the paths and fruits are brought to ultimate perfection. That which teaches the intention of the Teacher, the Bhagavan, without distortion, is the Prāsaṅgika Madhyamaka. And the first to open the way for guiding its chariot was the protector Nāgārjuna, prophesied by the Bhagavan in the Great Drum Sutra, who dispelled the thick clouds of wrong views with the stainless sun of wisdom. The commentators on the meaning of his treatises, the six collections of reasoning, were Āryadeva, Buddhapālita, Bhāviveka, Candrakīrti, and others. Among these, the noble Candrakīrti, endowed with unseizable wisdom and compassion, understood the Teacher's intention without distortion and composed the commentary on the meaning of the Madhyamaka Root Verses, the Madhyamakāvatāra, and the commentary on the words, the Prasannapadā, thus causing the sun of the Prāsaṅgika Madhyamaka, the ultimate intention of the Buddha, to rise in Jambudvīpa, thereby dispelling the thick clouds of wrong views. Here, to briefly state the undistorted meaning of that treatise: Nothing whatsoever is inherently established in its own nature, and because all assertions are connected with clinging to reality, the tenets of those who assert inherent existence have contradictions within their own system of tenets. And for those who assert that things are established by their own power, their system can be refuted by conventional valid cognition. After refuting, there is no need to establish one's own thesis, as in the Svātantrika school. If I have any thesis, then I have this fault. Since I have no thesis, I am only without fault. In this way, one makes it understood. Here, to ascertain its meaning, there are three: The way of refuting elaborations by not asserting anything inherently.
Tibetan
ཐ་སྙད་དུ་སྣང་ཚུལ་མི་འགོག་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཚུལ། ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གནས་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་འགའ་ཡང་མེད་པ་ གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། གྲུབ་མ་གྲུབ་དང་ཁས་བླང་བྱ་ལེན་བྱེད་གང་ཡང་མེད་པས། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གི་བདེན་ཞེན་དང་བཅས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟེ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མའི་གཏན་ཚིགས། ཡོད་མེད་སྐྱེ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས། དོན་བྱེད་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་པོའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཞན་ཡང་རྟག་འཇིག་མེད་པ་དང་། འགྱུར་མི་འགྱུར་དང་། ཆོས་བཞི་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི་དོན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཆུ་ཟླ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །བྲལ་ལུགས་སྔར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་དགག་བྱ་རང་མཚན་པ་མེད་དེ་ཆོས་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་སྐུར་འཛིན་པ་ཉིད་འདིར་བཀག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། རྩོད་བཟློག་ལས། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ། །དེ་ཕྱིར་འགོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས། །སྐུར་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བཏབ། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མེད་པར་ཐལ། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །དེའང་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་ལས་སྐྱེ་བ་རྫས་འགལ་བས་མ་གྲུབ་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཉིས་མ་ཡིན་ ལས་སྐྱེ་བའང་ཁེགས་ལ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལས་ཨུཏྤལ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་ན་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་སྟེ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་རྫས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་གཞན་སྐྱེ་ན། མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ཏེ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེའོ་ཞེ་ནའང་། རྒྱུ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་དེ་རྒྱུ་མི་འཕོ་བས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྐྱེད་ན་འཕོ་བས་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །མི་རྟག་པ་ལས་སྐྱེས་ན་སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་པས་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ངོ་། །ཕྲད་པ་བཀག་པས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཕྲད་པ་མེད་པས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་བོ། །གསུམ
Chinese
于名言中，不遮止显现之安立方式。 宣说其他不承认与承认之安立方式。 初者，一切法如何生、灭、住等显现之时，即无丝毫自性，犹如影像之故。 无有成与不成，以及承认与取舍，故摧毁说有实事者，具有实执之所有宗派，有五大理：一与多离之理、金刚屑之理、有无生离之理、遮止作用之理、广大缘起之理。 另有，无常断，变与不变，以及遮止四句之三理。 初者，此所显现之义，有法，应是不成立为实事与非实事任何一者，以离一与多故，如水中之月。 离之方式如前所说。 彼亦无有可破之自相，以任何法皆无自性之故。 然于无有上妄加有之执着，仅是此处所遮止尔。 如诤返中云：以无有任何可破故，我亦不遮止任何，是故谓为遮止者，乃汝所立之妄语。 如是。 二者，如何显现之事物，有法，应是不成为实有，以离自、他、二者与无因生故，如梦境。 彼亦，若谓从种子生苗芽，则为有因与无因二者，然从二者生，以与实体相违故不成立之势，亦遮止非二者生。 若谓从无因生，则太过于极端，应成从虚空生莲花之故。 若谓从有生，则不成立从自生，以所生与能生为实体相违之故。 若谓从他生他，则应从火焰生黑暗，以是他之故。 若谓从自因他生，然从常因生不应理，以因不转变故，不成立生果。 若生，则以转变故，常法坏灭。 若从无常生，则以刹那坏灭故，因不成立，故不应生果。 以遮止相合故，亦以因果无有相合故，不成立从因生。 三
English
The way to establish the appearance in terminology without negating it. Explaining other ways of establishing acceptance and non-acceptance. The first is that from the very moment when all phenomena appear as arising, ceasing, abiding, etc., there is no inherent nature whatsoever, because they are like reflections. Since there is neither establishment nor non-establishment, nor acceptance nor rejection, the five great reasonings destroy all tenets of those who assert entities with clinging to reality: the reasoning of being separate from one and many, the reasoning of diamond slivers, the reasoning of being separate from existence and non-existence, the reasoning of preventing function, and the reasoning of great interdependence. Furthermore, there are three reasonings that negate permanence and annihilation, change and non-change, and the four extremes. The first is that this appearing meaning, the subject, should not be established as either entity or non-entity, because it is separate from one and many, like the moon in water. The way of separation is as previously stated. Moreover, there is no self-characteristic to be refuted, because no phenomenon has inherent existence. However, the imputation of existence onto non-existence is merely what is being negated here. As it is said in the Refutation of Disputes: "Since there is nothing to be refuted, I do not negate anything. Therefore, the imputation that you are negating is your own fabrication." So it is. The second is that the way things appear, the subject, should not be established as real, because it is separate from arising from self, other, both, and without cause, like a dream. Moreover, if sprouts arise from seeds, it is either from cause or without cause, but arising from both is not established because it contradicts substance, and by implication, arising from neither is also negated. If it arises from no cause, it would be too extreme, as it would follow that lotuses would arise from the sky. If it arises from existence, then arising from itself is not established, because the producer and the produced contradict in substance. If other arises from other, then darkness should arise from flames, because it is other. Even if it arises from a self-cause and other, it is not reasonable to arise from a permanent cause, because the cause does not change, so it is not established to produce the result. If it produces, then permanence is destroyed by changing. If it arises from impermanence, then it ceases in an instant, so the cause is not established, and therefore it is not possible for the result to arise. By negating contact, it is also not established to arise from a cause because there is no contact between cause and effect. Three