Tibetan
་མ་ཡིན་ལ་ཉན་ཐོས་པ་ལྟར་དོན་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་སེམས་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤང་བྱའི་དྲི་མ་ཀུན་རྫོབ་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དོན་དམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་རིགས་པས་དཔྱད་ན་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད་པས་ཡོད་མེད། ཡིན་མིན། གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གང་གིའང་སྤྲོས་བརྗོད་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས་པས་སྔར་བཞིན་མ་གྲུབ་ཅེས་སུའང་བཞག་ཏུ་མེད་པར་འདོད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི། །རིགས་པས་བརྟགས་ན་འགའ་མི་རྙེད། །མ་རྙེད་པ་ཉིད་དོན་དམ་སྟེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་མི་ནུས། །ཞེས་པ་དང་། སྔ་མ་དེ་ཉིད་ལས། ཡོད་མེད་དངོས་པོ་མཁྱེན་པ་པོ། །ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་ཀྱང་གང་མ་གཟིགས། །དེ་ཡི་དངོས་པོ་ཅི་འདྲ་ཞེས། །ཤིན་ཏུ་ཞིབ་པའི་ལྟ་བས་དཔྱོད། །ཅེས་སོ། །རྟོགས་ཚུལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པས་འགའ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ། སོ་སོ་རང་རང་ གི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགའ་ཡང་མཐོང་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་སྟེ། ཡུམ་ལས། ཆོས་གང་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཐོང་བའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བཅས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། དོན་དམ་པ་སྣང་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པའི་མཐར། སྐུ་གཉིས་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། རང་དོན་དུ་ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། གཞན་དོན་དུ་གཟུགས་སྐུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྣང་བས། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྗེས་ལ་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་མཛད་ཅིང་དོན་དམ་པར་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ཡང་མེད་ལ་དོན་མཛད་པ་ཡང་མེད་དེ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འོག་མ་ལས། དོན་དམ་སྒྱུ་མ་དང་སྟོང་པར་འདོད་པ་ཉིད། འདིར་ཡོད་མེད་ལས་འདས་པས་གཉིས་ཀར་མི་འདོད་ལ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་དང་དངོས་པོར་བདེན་པ་ལས། འདིར་རྫུན་པ་ཉིད་ཀྱང་རྫུན་བཞིན་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ལས་བྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་སྨྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ལ། ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མར་སྣང་བ་དང་། དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་མི་འདོད་པ་འཐད་ནའང་། དངོས་སྣང་ལ་བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། ཆུ་ཟླ་དང་གནམ་ཟླ་གཉིས་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་དང་། མིག་ཤེས་ལ་སྣང་བ་དང་། དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པར་མཚུངས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གནམ་ཟླ་ཉིད་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་ཤས་མེད་པ་དང་། སྐད་ཅིག་དང་དུས་དང་། མཐའ་དབུས་མ་གྲུབ་པའི་རིགས་པས་ཀྱང་ཁེགས་པས། མེད་ལ་སྣང་བ་ཆུ་ཟླ་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བར་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་ཁྱད་ཡོད་དེ་གནམ་ཟླས་མུན་པ་སེལ་ལ། ཆུ་ཟླས་མི་སེལ་ལོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་རེའི་དཔྱད་པ་མཚུངས་ཏེ། འོ་ན་ཆུ་ཟླ་རང་མཚན་པ་ལྟར་གནམ་ཟླས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ་ཏེ། རྫིང་བུར་ཤར་བའི་དོན་བྱེད་གནམ་ཟླས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མཁའ་ཟླ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྣང་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལས། ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་གནམ་ཟླས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཆུ་ཟླ་དང་མཚུངས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་མཚན་མོ་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་དག །དྭངས་ཤིང་རྙོག་པ་མེད་པའི་མཚོར་སྣང་ཡང་། །ཆུ་ཟླ་སྟོང་པ་གསོག་སྟེ་སྙིང་པོ་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་ཡང་། གཞན་ཁོ་ན་ལས་འདོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་གྲུབ་ན་རང་ལས་སྐྱེ་བའང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་དེ་རང་གྲུབ་དུས་སམ་མ་གྲུབ་དུས་ན་སྐྱེ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་སྐྱེའང་མེད་དེ་རྒྱུ་འགགས་ན་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་ཞིང་། མ་འགགས་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བས་མ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དུས་མཉམ་པར་གྱུར་པ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུན་ལས་སྐྱེ་བ་ཕྲད་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཙམ་ལས། དངོས་པོ་གཤིས་དང་ཐ་སྙད་གང་དུའང་རང་དང་གཞན་རང་མཚན་པ་མེད་པས་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་མ་གྲུབ་བོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་གྱི། དོན་ལ་མེད་པས་ཀྱང་གཞན་སྐྱེ་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་སོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བར་སྣང་ཙམ་མི་འགོག་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྣང་ཉིད་དགག་མིན་གྱི། །འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པ། །བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་སྣང་ཙམ་མི་དགག་པ་ལ་གཞན་སྐྱེ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་ཙམ་ལ་བདག་གཞན་གྱི་དཔྱད་པ་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་མི་སྐྱེའི་ཐ་སྙད་མེད་པའི
Chinese
也不是像声闻乘一样是其他的意义，而是由于习气错乱的力量，显现为这样的心。因此，他们认为应该断除的垢染是世俗谛。胜义谛就是，以理智分析世俗谛本身，因为没有一和多的自性，所以对于有无、是与非、成立与不成立等等任何法的戏论言说都超出了思维的范畴，所以像以前一样，他们认为不能安立为不成立。如《二谛论》中说：这般显现的世俗谛，若以理智来观察，则一无所得。无所得即是胜义谛，是本自存在的法性。又如《金刚经》中说：法性不是所知，因为不能被分别识所认识。前面那部经中又说：有无事物之知者，全知者亦未曾见，其事物为何，以极细之见来观察。证悟之方式是，以智慧观察，无任何可执着之处，此乃胜义谛。各自以各自的明觉智慧，以无任何所见之方式证悟。如《母经》中说：以无任何法可见之方式而见，即是见般若波罗蜜多。如是，了知二谛之义后，于世俗中积累有相之福德资粮，于胜义中积累无相之智慧资粮，最终现前二身，为自利而证得离戏论之法身，为利他而显现如幻之色身，如是尽轮回际利益有情。并且，在等持之后，以如幻之智慧行持，而在胜义中，既无成佛者，也无利他者，因为超离了戏论之边际。下文中说：胜义谛认为如幻和空性，此处因为超离了有无，所以不承认两者。世俗谛认为是幻象和实物，此处认为虚假本身也如虚假一般，仅仅是从因缘和合而生，这是其中的差别。对此进行驳斥：名言中，因缘和合显现为幻象，以及不承认与事物相异的胜义谛是可以接受的。但是，认为显现的事物有真假两种是不合理的。比如水月和天月二者
English
It is also not another meaning like the Hearers, but it appears to the mind in this way due to the power of habitual confusion. Therefore, they believe that the defilements to be abandoned are conventional truths. The ultimate truth is that when the conventional truth itself is analyzed by reason, because there is no self-nature of one and many, there is no existence or non-existence, yes or no, establishment or non-establishment, etc. Any elaboration of the Dharma exceeds the scope of thought, so as before, they believe that it cannot be established as not established. As it is said in the Two Truths: This conventional appearance, if examined by reason, nothing can be found. Not finding is the ultimate truth, the Dharma-nature that has always existed. And as it is said in the Diamond Sutra: Dharma-nature is not knowable, because it cannot be known by the discriminating consciousness. The former sutra also says: The knower of existence and non-existence, even the all-knower has not seen, what is its nature, examine it with extremely subtle view. The way to realize it is that by examining with wisdom, there is nothing to be grasped, this is the ultimate truth. Each individual realizes it with their own wisdom, in a way that nothing is seen. As it is said in the Mother Sutra: Seeing in a way that no Dharma is seen is seeing the Perfection of Wisdom. Thus, by knowing the meaning of the two truths, in the conventional truth, accumulate the accumulation of merit with appearances, and in the ultimate truth, accumulate the accumulation of wisdom without appearances. In the end, manifest the two bodies, and for one's own benefit, attain the Dharma-body free from elaboration, and for the benefit of others, manifest the illusory form-body. In this way, benefit sentient beings as long as samsara exists. Moreover, after equipoise, act with illusory wisdom, but in the ultimate truth, there is neither a Buddha nor a benefactor, because it is beyond the limits of elaboration. The following says: The ultimate truth is considered to be illusion and emptiness. Here, because it is beyond existence and non-existence, both are not accepted. The conventional truth is considered to be illusion and reality. Here, the falsehood itself is also like falsehood, only arising from causes and conditions, interdependence, this is the difference. Refuting this: In name, it is acceptable that causes and conditions appear as illusions, and that the ultimate truth is not considered to be different from things. However, it is unreasonable to consider the appearing things to be true and false. For example, the water moon and the sky moon
Chinese
因为由缘而显现，以及在眼识中显现，并且在分析时同样不能成立。 天空中的月亮本身没有微尘的组成部分，并且通过刹那、时间和没有边际和中心等理证也被驳斥。因此，没有而显现如同水中的月亮一样，这是不合理的。对于习气错乱的意识所显现的，也没有任何差别。如果有人说，存在能起作用和不能起作用的差别，天空中的月亮能消除黑暗，而水中的月亮不能消除。那么，单方面的分析是相同的。如果这样，如同水中的月亮一样，天空中的月亮也不应能起作用，因为在水池中显现的作用，天空中的月亮不能做到，因为它只是天空中的月亮。因此，仅仅是显现的作用，天空中的月亮也不能在所有情况下都起作用。所以，一切事物都和水中的月亮一样。《定解宝灯王经》中说：‘如同夜晚水中的月亮，清澈无垢地显现在湖中，水中的月亮空虚无实，一切诸法也应如是知晓。’ 这样，虽然显现为从因缘和合的显现中产生，但不应仅仅认为是从他者产生。如果名言中成立从他者产生，那么也就会成立从自身产生。如果有人说，那是不可能的，因为在自身成立时或未成立时，都不可能产生。那么，从他者产生也是不可能的，因为如果因已灭，那么产生就会变成无因，如果因未灭，那么就会变成从常法产生，从而变成不产生。并且，同时产生的事物，不能成立为所生和能生，并且从连续中产生，因为阻断了相遇，所以根本不能成立。因此，从因产生果，仅仅是显现而已，在事物的自性和名言中，都没有自和他者，因此从它产生是不能成立的。然而，从他者产生也仅仅是错觉，实际上并不存在，因此也应知晓他生不能成立。从因缘产生仅仅是显现，这并不否认，正如经中所说：‘如何显现本身不被否定，在此应断除将痛苦之因，执着为真实的念头。’ 我们也不否认显现，而认为存在他生，这是不对的，因为对于显现本身，没有加入自他的分析，并且没有产生或不产生的名言。
English
Because it appears from conditions, and appears to the eye consciousness, and is equally unestablished upon analysis. The moon in the sky itself lacks the component of particles, and is also refuted by the reasoning of momentariness, time, and the absence of beginning and end. Therefore, the appearance of something nonexistent is similar to the moon in water, which is unreasonable. There is also no difference in what appears to the consciousness deluded by habitual tendencies. If it is said that there is a difference in the ability to perform a function, that the moon in the sky dispels darkness, but the moon in water does not, then the one-sided analysis is the same. If so, just as the moon in water is characterized by itself, the moon in the sky should also be unable to perform a function, because the function that appears in a pond cannot be performed by the moon in the sky, since it is the moon in the sky. Therefore, apart from the mere appearance of performing a function, the moon in the sky cannot perform a function in all respects. Thus, all things are similar to the moon in water. As it is said in the *King of Samādhi Sutra*: 'Just as the moon in the water at night, appears clear and without impurity in a lake, the moon in the water is empty and without essence. Know that all phenomena are the same.' Thus, although it appears to arise from the appearance of dependent origination of cause and conditions, it is not reasonable to assume that it arises solely from others. If arising from others is established in conventional truth, then arising from oneself will also be established. If it is said that this is impossible because it is not possible to arise when oneself is established or not established, then arising from others is also impossible, because if the cause has ceased, then arising would be without a cause, and if the cause has not ceased, then it would arise from permanence, and thus would not arise. Furthermore, things that arise simultaneously cannot be established as the produced and the producer, and arising from continuity is not established because the encounter is blocked. Therefore, it is only unestablished. Thus, the arising of the result from the cause is only an appearance, and in the nature of things and in conventional truth, there is no self or other, so arising from that is not established. However, the appearance of arising from others is also an illusion, and since it does not exist in reality, it should also be known that arising from others is not established. The mere appearance of arising from cause and conditions is not denied, as it is said: 'How the appearance itself is not denied, here the cause of suffering, the thought of truth, is to be reversed.' We also do not deny appearance, but to assert the existence of other-arising is incorrect, because for the appearance itself, the analysis of self and other has not been applied, and there is no conventional term of arising or not arising.