Tibetan
པར་ཤེས་པ་ཡོད་པའང་མི་རུང་སྟེ། རྒྱུན་བཀག་པས་ཆད་པ་བཀག་པ་དང་། ཚེ་སྔ་ཕྱི་དང་ཤར་ནུབ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ཤེས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མཆོག་པ་དང་བཟང་པོའི་ལམ་པས། སྐྱེ་འགག་ལ་རག་མ་ལས་པ་དང་། འགག་པའོ་ཞེས་པ་ལ། ཡང་དག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་རང་རང་གི་དངོས་པོ་སྐྱེ་འགག་ལ་རག་མ་ལས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་ཁེགས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་དུ་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་ཉིད་དང་། སྐད་ཅིག་དང་འཕོ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་སྤྱི་མཐུན་པའི་ རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལམ་གང་ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ། །དགེ་སྦྱོང་ཆོས་སོགས་ལམ་དང་ཐར་པ་དག །ཐུན་མོང་མཐུན་ཕྱིར་བདེན་པ་དགག་བྱ་ཉིད། །མཛོད་ལས། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པས། །སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་པོར་བསྟན་པའི་སྒོར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པ་དང་། གཤེ་ཡང་སླར་མི་གཤེ། ཁྲོས་ཀྱང་སླར་མི་ཁྲོ། བརྡེག་ཀྱང་སླར་མི་བརྡེག །མཚང་བྲུས་ཀྱང་སླར་མཚང་མི་འབྲུ་བ་སྟེ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི་དང་། བསོད་སྙོམས་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལ་གནས་པ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དང་། རྟེན་འབྲེལ་དང་། ལམ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བླང་དོར་གྱི་དམིགས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐོས་བསམ་བྱ་བ་དང་། ཚོགས་དང་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པར། ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་བསྒོམས་པས་ཐར་པ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་དང་། སྲོད་དང་ཐོ་རངས་མི་ཉལ་བར་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་མི་གཙང་བ་དང་། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་ཆོས་གོས་དང་། ལྷུང་བཟེད་དང་འཁར་གསིལ་འཆང་བ་དང་འདོད་པ་ཆུང་བ་དང་། ཆོག་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། བདེན་པ་བཞི་དང་། རྟེན་འབྲེལ་སྒོམ་ པ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཐེག་པ་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་པས་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དུ་གཉེར་བྱ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་ལ་དག་གྲོལ་དུ་བདེན་ཞེན་ཡོད་ན་བློ་འགོག་གི་ཡུལ་ཙམ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། འདིར་ནི་སྣང་ཉིད་དགག་མིན་གྱི། །གང་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པ། །བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ནི། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། ཕྱག
Chinese
而且，认为有“我”的知觉也是不行的。因为持续不断地阻断，就会阻断断灭；因为阻断了前世后世以及东西方等处的去处；并且因为阻断了识。对于殊胜法者和善道者来说，不依赖生灭，以及“灭”的说法，实际上生和灭是不成立的；名言上，各自的事物不依赖生灭是不可能的；变成其他事物也是不可能的。所有这些一下子就被否定了，痛苦等等在名言上是逐渐认识的，并且因为阻断了刹那和变迁。现在宣说共同的 自性：声闻道包括安住于戒律，听闻和思维。沙门的法等，道和解脱等，因为共同一致，所以是应该否定的真谛。在《俱舍论》中说：具有安住于戒律，听闻和思维的人，应该努力修行。按照这种方式，首先在所显示的入门处出家，安住于戒律，被呵斥也不反驳，发怒也不反怒，殴打也不反殴，揭短也不反揭，这就是沙门的四法。安住于行乞等十二种修持的功德，为了能够知晓对于蕴、界、处、缘起、道和非道等应该取舍的目标，所以要进行听闻和思维。在集合和结合等处，修习三十七道品，从而成就解脱。知道食物的量，夜晚和黎明不睡觉而精进瑜伽，修习贪欲等对治法的不净观，修习呼气吸气等，以及出家的标志——法衣、钵、锡杖，少欲知足等等，还有四谛、缘起观 等等，因为承认宗派一致，所以不是要否定的，因为实际上是应该追求的。然而，如果对这些有真实执着，认为它们是清净解脱，那么就不仅仅是否定作为破除对象的知见。如寂天菩萨所说：此处并非否定显现本身，而是要遣除那些成为痛苦之因的，对真实的执着。如是所说。十二种修持的功德，出自《经集》中：礼敬
English
Moreover, it is not permissible to have the perception of "I." Because continuous obstruction obstructs annihilation; because it obstructs going to past and future lives, as well as east and west, etc.; and because it obstructs consciousness. For the supreme Dharma practitioners and the virtuous path followers, not relying on arising and ceasing, and the statement of "cessation," in reality, arising and ceasing are not established; conventionally, it is impossible for each thing not to rely on arising and ceasing; it is also impossible to become other things. All of these are negated at once, suffering and so on are gradually recognized conventionally, and because momentariness and change are obstructed. Now, stating the common nature: The path of the Hearers includes abiding in discipline, listening, and contemplating. The Dharma of the Shramanas, etc., the path and liberation, etc., because they are common and consistent, are the truths that should be negated. In the Treasury of Knowledge, it says: Those who possess abiding in discipline, listening, and contemplation should diligently practice meditation. According to this method, first, having renounced at the entrance shown, abiding in discipline, not retaliating when scolded, not being angry when angered, not striking back when struck, not revealing shortcomings when shortcomings are revealed, these are the four Dharmas of the Shramanas. Abiding in the twelve qualities of cultivation, such as begging for alms, and in order to know the objects of acceptance and rejection for the aggregates, elements, sources, dependent origination, path and non-path, etc., one should listen and contemplate. In gatherings and combinations, etc., practicing the thirty-seven factors of enlightenment, thereby accomplishing liberation. Knowing the measure of food, striving in yoga without sleeping at night and dawn, practicing the impurity meditation as an antidote to desire, etc., meditating on breathing in and out, etc., and the signs of renunciation—Dharma robes, begging bowl, staff, having few desires, being content, etc., as well as the four truths, dependent origination meditation, etc., because they acknowledge the consistency of the vehicle, they are not to be negated, because they are actually what should be pursued. However, if there is a true attachment to these, thinking they are pure liberation, then it is not just negating the view as an object of refutation. As Shantideva said: Here, it is not negating appearance itself, but rather eliminating the clinging to reality, which becomes the cause of suffering. As it is said. The twelve qualities of cultivation are from the Sutra Samuccaya: Homage.
Tibetan
ས་དར་ཁྲོད་དང་ཙོག་པུ་པ། །ཕྱིས་མི་ལེན་པ་ཕྱིང་བ་པ། །ཆོས་གོས་གསུམ་པ་ཤིང་དྲུང་པ། །སྟན་ཅིག་པ་དང་ཇི་བཞིན་གནས། །དུར་ཁྲོད་བླ་གབ་མེད་པ་དང་། །དགོན་པ་པ་དང་བསོད་སྙོམས་ཏེ། །ཐུབ་པ་ཞི་བའི་ཐུགས་མངའ་བས། །སྦྱངས་པ་བཅུ་གཉིས་འདི་དག་གསུངས། །ཞེས་སོ། །གཞན་རྣམས་སྔར་བསྟན་པ་དང་ཕྱིས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་སྡེ་པ་ཀུན་འདོད་པ་ཐུན་མོང་པ་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའ་དག་དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས། །ཐུན་མོང་པ་དང་སོ་སོའི་རིམ་པའོ། །ཐུན་མོང་འདོད་པ་རྣམ་པ་བདུན་ཉིད་དེ། །དམན་པ་དགག་པས་འདིར་ནི་རབ་ཤེས་བྱ། །ཉན་ཐོས་པ་དག་གི་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་ལེན་པའི་འདོད་པ་བདུན་དང་། སོ་སོའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་བདུན་ཏེ། ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་དང་། རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་མཐར་ཐུག་པ་དང་། ཀུན་གཞི་མེད་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་མེད་པ་དང་། ས་བཅུ་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་བདེན་པ་ཉིད་དང་བཞི་སྟེ། བླང་དོར་བྱ་བ་དག་གི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལོ། །དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ནི། འབྲས་བུའི་ཕུང་པོ་སྟེ། སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེ་བའི་གནས་གཉིས་སོ། །སྐྱེ་བ་ནི། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་པོ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཁོར་བའོ། །གནས་ནི། ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སྔར་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་གྲངས་ནི། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་དག་གོ། །ཀུན་འབྱུང་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་ཆ་སྟེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། །ལས་ནི། བསམ་པ་དང་། སེམས་པ་གཉིས་ཏེ། དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་དང་གསུམ་མོ། །དེའང་། བསམ་པ་ལུས་དང་ངག་གི་སྟེ། །སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །མི་དགེ་བ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དང་། ཕ་མ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བ་ལྔ་དང་། བསླབ་པ་འདྲལ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དགེ་བ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དང་གཞན་ཡང་ངོ་། །ལུང་མ་བསྟན་ནི། བཟོ་ འདྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འགོག་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་གཏན་ནས་ཞི་བ་སྟེ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་དང་། སོ་སོར་བརྟགས་པ་དང་། བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པའོ། །ལམ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཤེས། ཀུན་འབྱུང་སྤང་། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད། ལམ་རྒྱུད་ལ
Chinese
在坟地居住和只穿一件裙子的人，后来不接受布施的穿毛毡衣服的人，拥有三法衣住在树下的人，只用一块垫子和如实安住的人，在坟地没有遮盖物的人，住在寺院的人和乞食的人，能仁寂静之心，宣说了这十二种苦行。如是。其他的之前已经讲过，之后也会讲。现在对所有部派共同认可的、一致承认的宗派进行详细 阿罗汉是最终的；没有阿赖耶识；没有大乘；没有十地；佛是独立的。第一种是：苦、集、灭、道，这四谛本身就是应该取舍之事的对境。第一种，苦，是果的蕴，即有情众生的生和生的处所。生是指六道众生从一个到另一个的轮回。处所是指外面的器世界，如前所述。因此，苦的种类有很多，比如生等等。集是苦的因的部分，即业和烦恼两种。烦恼是指贪欲等等。业是指思和想两种，即善、不善、无记三种。其中，思是身和语的，想是意的。如是。不善是指杀生等十种，杀父母等五种无间罪，杀菩萨等五种近罪，以及破坏戒律等。善是指不杀生等十种以及其他。无记是指工巧等。灭是指苦及其因完全寂灭，即有余涅槃和无余涅槃，以及有分别的灭和无分别的灭。道是指了知苦，断除集，现证灭，道在相续中
English
Those who dwell in charnel grounds and wear only one skirt, those who later do not accept offerings and wear felt clothes, those who have three Dharma robes and live under trees, those who use only one mat and abide accordingly, those who are in charnel grounds without cover, those who live in monasteries and those who beg for alms, the Sage with a peaceful mind, taught these twelve practices of asceticism. Thus it is. Others have been taught before and will be taught later as well. Now, the tenets that all schools commonly desire and unanimously acknowledge are thoroughly classified: Tenets can be divided into two types: common and individual sequences. There are seven types of common desires, which should be well understood here by refuting the inferior ones. Among the seven desires commonly acknowledged by the Hearers, and the detailed explanation of their respective natures, there are two. The first has seven: the object, the four truths; the agent, the ultimate truth; Arhat is the ultimate; there is no ālaya-vijñāna; there is no Mahāyāna; there are no ten bhūmis; the Buddha is independent. The first is: suffering, origin, cessation, path, these four truths themselves are the objects of what should be taken and abandoned. The first, suffering, is the aggregate of the fruit, that is, the birth of sentient beings and the place of birth. Birth refers to the cycle of the six realms of beings from one to another. The place refers to the external container world, as mentioned before. Therefore, there are many kinds of suffering, such as birth and so on. Origin is the part of the cause of suffering, that is, the two, karma and afflictions. Afflictions refer to desire and so on. Karma refers to the two, thought and intention, that is, the three, virtuous, non-virtuous, and unspecified. Among them, thought is of body and speech, and intention is of mind. Thus it is. Non-virtuous refers to the ten such as killing, the five inexpiable sins such as killing parents, the five near sins such as killing bodhisattvas, and breaking vows and so on. Virtuous refers to the ten such as refraining from killing and others as well. Unspecified refers to crafts and so on. Cessation is the complete pacification of suffering and its causes, that is, nirvāṇa with remainder and nirvāṇa without remainder, and cessation with discrimination and cessation without discrimination. Path is to know suffering, abandon origin, realize cessation, path in the continuum